asdas
ცნობილი ადამიანები
გვანცა დარასელია: "ვიეტნამში კობრის ხორცი ვჭამე"
მოგზაური
გვანცა დარასელია: "ვიეტნამში კობრის ხორცი ვჭამე"

2014-08-27 14:18:40



ტელესახე გვანცა დარასელია 17 წლის იყო, როცა პირველად საქართველოს საზღვრებს გასცდა, თანაც სრულიად მარტო და ძალიან შორს. ეს იყო ვიეტნამში, "მის სამყაროს" კონკურსზე, სადაც ერთთვიანმა ვოიაჟმა ბევრი რამ ასწავლა. ეს მისთვის ყველაზე დიდი სათავგადასავლო მოგზაურობა იყო. მას შემდეგ ევროპის რამდენიმე ქვეყანა მოიარა ქმართან, ვახო მჭედლიძესთან ერთად და შთაბეჭდილებებიც დაუგროვდა.

– გვანცა, რა ადგილი უჭირავს თქვენს ცხოვრებაში მოგზაურობას?
– ვერ გეტყვით, რომ მოგზაურობას ჩემს ცხოვრებაში დიდი ადგილი უჭირავს, რადგან მთელი წლის განმავლობაში ერთხელ, აგვისტოში მაქვს შვებულება და ყოველთვის ვცდილობ, ეს პერიოდი სამოგზაუროდ გამოვიყენო. ჩემი ქმრის საქმიანობიდან გამომდინარე, მოგზაურობის წინასწარ დაგეგმვა არ გამოგვდის. ყოველთვის სპონტანურად მივდივართ სადმე. ამ ზაფხულს უიქენდზე მხოლოდ თურქეთში მოვახერხეთ წასვლა. ორივე ძალიან გადაღლილები ვიყავით. ჩვენს იქ ჩასვლას მეგობრის დაბადების დღე დაემთხვა. ერთი დღე გავერთეთ, მეორე დღეს დავისვენეთ და აია სოფია მოვინახულეთ. ასეთ, თუნდაც ორდღიან მოგზაურობას, ტვინის განტვირთვა–განიავებას ვეძახი და ჩემზე გადასარევად მოქმედებს.
შვებულების გატარებას შვილთან ერთად თიანეთში ვგეგმავ, შემდეგ კი ბათუმში წავალთ, რადგან ვახოს სამსახურის გამო იქ უწევს ყოფნა.
– თქვენ და ვახოს საქორწინო მოგზაურობა როგორი გქონდათ?
– საქორწინო მოგზაურობაში ევროპის რამდენიმე ქალაქი დავათვალიერეთ. ჯერ პრაღაში ჩავედით, ოღონდ არა იმიტომ, რომ სიყვარულის ქალაქადაა ცნობილი. ჩემი ქმარი იქ წლების განმავლობაში ცხოვრობდა და უამრავი მეგობარი ჰყავს.
– მოგხიბლათ პრაღამ?
– პრაღამ ჩემზე სახლის შთაბეჭდილება დატოვა. იქ ჩასვლისთანავე შეგრძნება დამეუფლა, რომ მშობლიურ ქალაქს არ გავცდენილვარ. პირველად ქუჩაში რომ გავედი, თვალიერება არ დამიწყია, გარემო არ მეუცხოვა. მას შემდეგ უამრავჯერ ჩავედით. ძველი პრაღა მსოფლიოში ერთ–ერთი ულამაზესი ქალაქია, კომპაქტურია და რაც მთავარია, კარგი ხალხი ცხოვრობს, არქიტექტურაც საოცრად მომწონს. მაშინ პრაღისთვის მხოლოდ რამდენიმე დღე გვქონდა დათმობილი და ბევრი ღირსშესანიშნაობის ნახვა ვერ მოვახერხეთ. საპრეზიდენტო სასახელე და ევროპის მოედანი მოვინახულეთ, რომელიც ევროპის გეოგრაფიული გულია. იქ ნამდვილად არის ევროპის ცენტრი.
– პრაღიდან სად გადაინაცვლეთ?
– პრაღიდან ვენაში წავედით მანქანით. იქაც ბევრი მეგობარი დაგვხვდა. ვენა ნაკლებადაა ახალგაზრდული ქალაქი. კაფე–ბარები ადრე იკეტება და გასართობი ცხოვრება უფრო ადრე კვდება, ვიდრე სხვა ქალაქებში, ანუ სხვანაირი დასვენებისთვისაა განკუთვნილი. ატრაქციონებით კი ნამდვილად მოვიხიბლე. თითქმის ყველაზე დავჯექი. ერთ–ერთი მათგანი შურდულის პრინციპის გახლდათ. ოთხი თოკი გაქვს გამობმული, გჭიმავს და ჰაერში გისვრის. მართლა ძალიან საშიშია, რადგან 130 კმ/სთ სიჩქარით 250 მეტრზე გისვრის. ქვემოთ თითქმის არაფერი ჩანდა, რამაც ძალიან შემაშინა, მაგრამ, როცა ყველაფერი დასრულდა, საკუთარი თავით კმაყოფილი დავრჩი, რომ შიში დავძლიე. ჩემს ქმარს ასეთი გართობა არ უყვარს, ამიტომ ჩემს რეაქციას მონიტორზე აკვირდებოდა.
სამწუხაროდ, ვენაში მუზეუმები ვერ დავათვალიერეთ, რადგან წინასწარ არ დაგვიგეგმავს, რომელ დღეს სად წავიდოდით. მიუხედავად იმისა, რომ საქორწინო მოგზაურობაში ვიყავით, სადაც ჩავედით, უამრავი მეგობარი გვახლდა და სულ ერთად ვერთობოდით. ვენიდან საფრანგეთში, ნიცაში გადავინაცვლეთ, სადაც მაგარ ადგილას, სანაპიროზე დავსახლდით, ზღაპრული ხედი იყო.
– მოგზაურობა ხშირად მოულოდნელობებითაა აღსავსე. საქორწინო მოგზაურობიდან მსგავსი რამ ხომ არ გახსენდებათ?
– პარიზიდან პრაღაში რომ ვბრუნდებოდით, აღმოჩნდა, რომ ორლის აეროპორტის ნაცვლად შარლ დე გოლის აეროპორტიდან უნდა გავფრენილიყავით. ეს ორი აეროპორტი ერთმანეთისგან ძალიან შორსაა, ავტობუსით ორსაათნახევარი უნდა გვევლო და დაგვაგვიანდა. რომ მივედით, რეგისტრაცია უკვე დასრულებული იყო, ამიტომ პარიზში გავჩერდით. შემდეგ რეისამდე სულ რამდენიმე საათი გვქონდა დარჩენილი და სასტუმროში გაჩერებას პარიზის ცენტრის დათვალიერება ვამჯობინეთ, მაგრამ, სიმართლე გითხრათ, ისე ვჩქარობდით, ღამის პარიზი ვერ შევიგრძენი. ეიფელის კოშკის ნახვაც გვინდოდა, მაგრამ, სამწუხაროდ, ლიფტი დაკეტილი იყო და ვერც ეს მოვახერხეთ.
– ამ მოგზაურობის დროს შოპინგი მოასწარით?
– კი, ოღონდ ვახოს ეს პროცესი არ უყვარს და საყიდლებზე მეგობრებთან ერთად დავდიოდი. ვახო შოპინგზე არასოდეს დამყვება და არც მე ვთხოვ. ორ მაღაზიაში რომ შევიდეთ, უკვე მეწუწუნება, რამდენს მატარებო. ვერ გეტყვით, რომ საქორწინო მოგზაურობაში ბევრი ვიშოპინგე. ყოველთვის ბოლოსთვის ვიტოვებ ხოლმე საყიდლებზე სიარულს და შემდეგ ვეღარ ვახერხებ. ფულის ერთიანად ხარჯვა არ მიყვარს. როცა ვიცი, რომ ერთი ქალაქიდან მეორეში უნდა გადავფრინდე, სულ მგონია, რომ იქ უკეთეს რაღაცეებს შევიძენ. საქორწინო მოგზაურობაშიც ყველაფრი რომ მოვიარეთ და საბოლოოდ პრაღაში გავჩერდით, შოპინგიც იქ მომიხდა. ძირითადად საჩუქრები შევიძინე მეგობრებისთვის.
როცა ჩემი ქმარი სამსახურიდან სხვა ქვეყანაში მივლინებით მიდის, ბავშვისთვის ჩამოაქვს ტანსაცმელი და საჩუქრები, ჩემთვის კი ვერ რისკავს სამოსის ყიდვას. ურჩევნია, ფული მომცეს და თვითონ ვიყიდო, რაც მომეწონება. ჩემთვის ძირითადად აქსესუარები ჩამოაქვს.
– თქვენ და ვახო როგორი თანამგზავრები ხართ ერთმანეთისთვის, კარგად თანხმდებით?
– ნელა სიარული არ შემიძლია და ეს ჩემი დიდი პრობლემაა. მე და ვახოს სულ ამაზე გვაქვს კამათი. დამელოდეო, გამუდმებით მესმის მისგან. ერთხელ ნიცაში ვსეირნობდით და მითხრა, ახლა შენ გარბენინებო და გაიქცა. მივდევდი, მაგრამ სპორტსმენს როგორ ვაჯობებდი? ვეხვეწებოდი, გაჩერებულიყო.
ტაატით სიარული არ შემიძლია, ვახოსაც ჩემს ტემპზე უწევს აწყობა. მას პასიური დასვენება უფრო უყვარს, მე კი სულ თავგადასავლების ძიებაში ვარ და ასეთი მოგზაურობა ვიეტნამში მქონდა.
– გვიამბეთ ვიეტნამურ შთაბეჭდილებებზე უფრო დაწვრილებით.
– ვიეტნამში 2008 წელს "მის სამყაროზე" გახლდით. იქ ერთი თვე დავყავი. მაშინ 17 წლის ვიყავი და არ ვიცი, მარტო როგორ გამიშვეს საზღვარგარეთ. თვითმფრინავშიც არ ვიყავი ნაჯდომი, როცა დედამიწის მეორე ბოლოში წავედი. 15 საათი ვიმგზავრე. ჯერ სტამბულში ჩავფრინდი, იქიდან ტაილანდში, შემდეგ 3 საათი ვიფრინეთ ვიეტნამამდე. ისე დავიღალე, ადამიანს არ ვგავდი. მარტო მოგზაურობა ძალიან რთული ყოფილა, ჩემოდანი არც კი ამოგვილაგებია, სულ მოგზაურობაში ვიყავით. ძირითადად ღამით არც გვეძინა, რადგან დილით უკვე სადღაც მივფრინავდით. ისე ვიღლებოდით, ღამით მაკიაჟის მოშორების თავიც არ გვქონდა.
ვიეტნამში საშინელი კლიმატია, ძალიან ცხელა, ნესტი და სპეციფიკური სუნია, რომელიც გთრგუნავს, თუმცა ეს მოგზაურობა ჩემთვის დიდი გამოცდილება იყო, დამოუკიდებლობის შეგრძნება შემძინა.
– ეს თქვენი პირველი მოგზაურობა იყო, თანაც მარტო. ხომ არ გეშინოდათ?
– სიმართლე გითხრათ, არა, რადგან, გარდა იმისა, რომ ვიღლებოდით, ვერთობოდით კიდეც. კლუბებში მხოლოდ იმ შემთხვევაში მივდიოდით, თუ გადაღება იყო, ისე უფლება არ გვქონდა, სადმე გავსულიყავით და გარეშე პირებთან კონტაქტი გვქონოდა. სულ ჩვენს სუპერვაიზერებზე ვიყავით დამოკიდებულები. კონკურსი რომ დასრულდა, მეორე დღეს ხელმძღვანელობამ გამოგვიცხადა, რომ ჩვენზე პასუხისმგებლობას იხსნიდნენ და ერთადერთი, რასაც გააკეთებდნენ, აეროპორტამდე მიგვიყვანდნენ. მეორე დღეს აღარც მძღოლი გვყავდა და აღარც დაცვა. სრულიად უცხო ქალაქში მარტონი აღმოვჩნდით. მერე მივხვდით, რომ ხელმძღვანელობის მფარველობის ქვეშ ყოფნა ჯობდა.
– რატომ?
– ვიეტნამი აბსოლუტურად განსხვავებული კულტურის ქვეყანაა და რთულია, დამოუკიდებლად გაერკვე ყველაფერში. თუმცა გოგონები შევიკრიბეთ, კარგი მაღაზიებიც ვიპოვეთ და ღია კლუბში კარგადაც გავერთეთ, სურათებიც გადავიღეთ.
– უცხო ქალაქში გზას ადვილად იკვლევთ?
– მხოლოდ მაშინ, როცა გზას ჩემით ვიკვლევ. თუ დანიშნულების ადგილამდე ვინმემ მიმიყვანა და არ დავაკვირდი არაფერს, იმ ადგილზე დამოუკიდებლად ვეღარ მივალ. უცხო ქალაქში მანქანით გზის გაკვლევა გამიჭირდება, მით უმეტეს, პრაღაში, სადაც ბევრი ვიწრო ქუჩაა და მოძრაობის წესს არავინ არღვევს. რთულია სასურველ ადგილზე მოხვედრა, რადგან პრაღა ძალიან დიდი ქალაქია და ბევრი განშტოება აქვს. ბოლო პერიოდში ჯიპიარესის პროგრამის მოხმარება ვისწავლე და თუ ზუსტად ვიცი მისამართი, პირდაპირ მივდივარ. ასე ჩავედით პრაღიდან ვენაში და მაინც, ერთ–ერთ ავტობანზე შეცდომით ჩავუხვიეთ და დავიკარგეთ. სწორი ჩასახვევის მოსაძებნად 40 წუთი ვიარეთ. სწორად ორიენტირებაში ძირითადად ხელს დაკარგვის შიში მიშლის.
– ოდესმე დაკარგულხართ?
– ვიეტნამში მეგონა, რომ დავიკარგე. ტელეფონის დამტენი დავკარგე და ვნერვიულობდი, სახლში რომ ვერ ვრეკავდი. სასტუმროს მიმღებში ვიკითხე, სად შემეძლო ტელეფონის დამტენის ყიდვა და მიმასწავლეს. ეს უკვე ის პერიოდი იყო, როცა მეთვალყურე აღარავინ გვყავდა და მარტო გავედი მაღაზიის საძებნელად. მიუხედავად იმისა, რომ ხალხი კეთილგანწყობილი იყო, მაინც ძალიან მეშინოდა. ვიყიდე დამტენი, მაგრამ უკან გამობრუნება გამიჭირდა და სასტუმრომდე კითხვა–კითხვით მივედი.
– უცხო ქვეყნის სამზარეულოთი ინტერესდებით?
– რა თქმა უნდა. თურქული სამზარეულო არ მომწონს. მე და ვახოს გვინდოდა, გემრიელი შაურმა გვეჭამა, მაგრამ რამდენიც გავსინჯეთ, იმდენჯერ გაგვიცრუვდა იმედი. ვახოსთვის მთავარია, კარგ სასტუმროსა და კომფორტულ გარემოში დაბინავდეს, იპოვოს ისეთი სამზარეულო, სადაც განსხვავებულად შეჭამს. ყოველთვის ვცდილობთ, რაც ნაჭამი გვაქვს, ის აღარ გავსინჯოთ და რაღაც ახალი დავაგემოვნოთ.
ყველაზე მეტად სამზარეულო ნიცაში მომეწონა, ახალ–ახალი ზღვის პროდუქტებითაა გამორჩეული. მიდიებისა და მოლუსკების სალათები ნამდვილი სასწაულია! სუში იქ გავსინჯე და მივხვდი, რომ ის ყოფილა სუში და არა – რასაც ჩვენთან ამზადებენ. ვიეტნამში კობრის ხორცი ვჭამე, მაგრამ არ მომეწონა, მაგარი იყო და ვერ დავღეჭე.
– სად იმოგზაურებდით სიამოვნებით?
– ძალიან მინდა რომელიმე ეგზოტიკურ ქვეყანაში წასვლა, მაგრამ ვახო არ მომყვება, რადგან დიდ მანძილზე ფრენის შიში აქვს. სადაც შეუძლია, რომ მანქანით წავიდეს, იქ არასდროს გაფრინდება. გერმანიაში მიფრინავდა, როცა ერთ საფრენ ზოლზე ორი თვითმფრინავი აღმოჩნდა, შეჯახების საშიშროება შეიქმნა და მას შემდეგ დასჩემდა ფრენის შიში. ავფრინდებით თუ არა, სულ მის დამშვიდებაში ვარ. ამ დროს ცდილობს, ცოტა ალკოჰოლი მიიღოს.
– თქვენ როგორ უმკლავდებით ამ პროცესს?
– მიუხედავად იმისა, რომ რამდენჯერმე ტურბულენტურ ზონაში მოვყევი, ფრენა მაინც ძალიან მომწონს, რადგან ეს პროცესი მოგზაურობასთან და დადებით ემოციებთან ასოცირდება.
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522776
1522976 online