asdas
ცნობილი ადამიანები
დათო როსტომაშვილი: "სადაც ცოლის გარეშე მივდივარ, ყველგან დისკომფორტს განვიცდი"
მოგზაური
დათო როსტომაშვილი: "სადაც ცოლის გარეშე მივდივარ, ყველგან დისკომფორტს განვიცდი"

2014-10-01 09:12:18



იუმორისტ დათო როსტომაშვილს მოგზაურობის მხრივ პასიური ზაფხული ჰქონდა. მხოლოდ ის მოახერხა, რომ ივნისში ისრაელში გაემგზავრა, სადაც შვილის, ქეთა როსტომაშვილისა და სიძის, შმაგი ლონდარიძის, ჯვრისწერას დაესწრო. უკვე მესამე თვეა, რაც ბატონი დათო ბათუმში იმყოფება, სადაც ვაჟიშვილის, გიორგის კლუბს კურირებს. საყვარელი ბათუმი ჯერ არ მობეზრებია, მიუხედავად იმისა, რომ დაღლას ნამდვილად უჩივის. სექტემბრის მიწურულიდან საშუალება ექნება, საკუთარი სიამოვნებისთვის წავიდეს სამოგზაუროდ ცოლთან, მაკა ტაბატაძესთან ერთად, რომელიც მისთვის საუკეთესო თანამგზავრია.
ბატონ დათოს ინტერვიუს ჩასაწერად ბათუმში, იმ კლუბში შევხვდით, სადაც ზაფხულის არაერთი ღამე გაათენა.
– ბატონო დათო, როგორია თქვენი ბათუმური ცხოვრება?
– ბათუმი ძალიან მიყვარს, მაგრამ ამ ზაფხულს იმდენ ხანს მომიწია აქ გაჩერება, 41 წლის განმავლობაში რაც კი ბათუმში დრო მაქვს გატარებული, ერთად რომ შევკრიბო, ამდენი მაინც არ გამომივა. ჩემს ბიჭს, გიორგის და მის მეგობარს იჯარით კლუბი აქვთ აღებული და მათ ვეხმარები საქმის წარმოებაში, თორემ რაღა დროს ჩემი კლუბია, დავბერდი კაცი!
უკვე ორ თვეზე მეტია, რაც ბათუმში ვარ, თუმცა ვერ გეტყვით, რომ გაძლებაზე ვარ, უბრალოდ ღამის თენება და გაბმული კლუბური მუსიკა მიქმნის დისკომფორტს, ღამითაც კი ყურებში ჩამესმის. სიმართლე გითხრათ, ამას დასვენება კი არა, გადაღლა უფრო ჰქვია. დასასვენებლად სექტემბრის შუა რიცხვების მერე წავალ საირმეში ცოლთან ერთად.
– როგორც ვიცი, საზღვარგარეთ ხშირად დადიხართ. ბათუმში წასვლამდე თუ იყავით რომელიმე უცხო ქვეყანაში?
– ისრაელში გახლდით. ივნისში ქეთევანი გავათხოვე და ჯვარი იერუსალიმში დავწერე. ჩემმა უფროსმა ქალიშვილმა ხატიამაც იქ წმინდა ალექსანდრე ნეველის ტაძარში დაიწერა ჯვარი. ისრაელში უამრავი მეგობარი მყავს. ბათ–იამში ვიყავით ჩემს მეგობარ დანი თავდიდიშვილთან, დიდი პატივი გვცეს.
ისრაელი ჩემთვის ყოველთვის ტკბილ მოგონებებს უკავშირდება. წელიწადში რამდენჯერმე მაინც ჩავდივარ ხოლმე და ძალიან მიხარია, რომ ამის საშუალება მაქვს. ქრისტიანი კაცისთვის წმინდა მიწაზე ჩასვლა ყოველთვის დიდი ბედნიერებაა. ქრისტეშობას ბეთლემის ტაძარში ვხვდები ხოლმე, აღდგომას კი – აღდგომის ტაძარში. ამაზე დიდი ბედნიერება რა უნდა ინატროს კაცმა? ნათლისღებას ჩემს მეგობართან, მომღერალ გიორგი წერეთელთან ერთად იორდანეში განვიბანე.
– ზოგადად მოგზაურობა რა ემოციებს აღძრავს თქვენში?
– მოგზაურობა ნორმალური ადამიანისთვის ყოველთვის სასიამოვნოა, ოღონდ ეს პროცესი არც ხანგრძლივი უნდა იყოს და არც ხანმოკლე. არც მგზავრობით უნდა დაიღალო და არც დასვენება უნდა მოგბეზრდეს. სხვა ქვეყანაში მაქსიმუმი, ორი კვირა გავძლო. როცა მივდივარ, მაშინვე ოჯახის წევრები და მეგობრები მენატრებიან, დავბრუნდები თუ არა, მერე ისევ წასვლა მინდა ხოლმე.
– ყველაზე მკვეთრი შთაბეჭდილება ან რაიმე, რამაც ძალიან გაგაოცათ, რომელ ქვეყანაში დაგხვდათ?
– ლონდონში. დასასვენებლად ჩავედი და 24 დღით დავრჩი. ლონდონში მეგობრებიც მყავს და ნათლულებიც. უამრავი ქალაქი და სოფელი შემოვიარე. ისეთი სილამაზე და გამწვანებაა ყველგან, თვალი ამაზე კარგს რას ნახავს–მეთქი, ვფიქრობდი. ყველა უბანში ტყე–პარკებია გაშენებული, სადაც ჩოგბურთისა და სავარჯიშო მოედნებია, საველოსიპედე ტრასა და სხვა უამრავი დასასვენებელი კომპლექსია მოწყობილი. ასეთი ტყე–პარკი ყველა უბანში შეგიძლიათ ნახოთ.
ლონდონიდან რომ გახვალთ, სასწაულ სოფლებს გაივლით! ქალაქიდან ორი კილომეტრის მოშორებით ირმები დარბიან. ინგლისში 6 მილიონი ირემია – ამ სილამაზის წარმოდგენა შეგიძლიათ? უელსისკენ მივდიოდით და სამასი ათასიანი ირმის ჯოგი ვნახე! ამის დანახვაზე ისე დავიბენი, ტელეფონით გადაღებაც ვერ მოვახერხე. ასეთი რამ ტელევიზორშიც არ მინახავს! ორსაათნახევარი გაჩერებულები ვიყავით, რადგან გზაზე ირმები გადადიოდნენ. გადმოვედი და ვუყურებდი. სასწაული იყო!
ინგლისში ჩემს ძმაკაცს, ვისთანაც ჩავდივარ ხოლმე, კახი კაპანაძეს, 21 თებერვალს აქვს დაბადების დღე. 2010 წელს ძალიან მთხოვდა, ჩამოდიო. სამსახურიდან არ მიშვებენ–მეთქი და გული დასწყდა. 20 თებერვალს ჩავფრინდი ლონდონში და მეორე ძმაკაცთან დავრჩი ღამით. შეიკრიბნენ ქართველები და კახის დაბადების დღეს აღნიშნავდნენ, თან დიდ მონიტორზე "სკაიპი" ჰქონდათ ჩართული და ჩემს ზარს ელოდნენ. ამ დროს ჩემი ოჯახი, მაკა და ბავშვები გაფრთხილებულები მყავდნენ, მე რომ გეტყვით, კახის "სკაიპში" დაურეკეთ–მეთქი. ასეც მოიქცნენ. კახიმ მე მიკითხა და ჩემებმა უთხრეს, გარეთ არის გასული და ახლავე შემოვა, დაელოდეო. ამ დროს კი მე ლონდონში, მის სახლში შევედი, მხარზე დავადე ხელი და ჭიქაც გაუვარდა. გადაირია კაცი! მელოდებოდა, რომ მონიტორზე გამოვჩნდებოდი და თავზე დავადექი. ძალიან დაიბნა, მჩქმეტდა, ამოწმებდა, ნამდვილად მე ვიყავი თუ არა.
საზღვარგარეთ მცხოვრები მეგობრებისთვის მიყვარს ასეთი სიურპრიზების გაკეთება.
– ცოლი ხშირად დაგყავთ სამოგზაუროდ?
– მაკასთან ერთად ღირსშესანიშნავ დღეებში დავდივარ საზღვარგარეთ. ერთხელ ახალ წელს ლონდონში შევხვდით, თუმცა გეტყვით, რომ ჩვენი ახალი წელი სჯობს იქაურს. იქ შობას უფრო აღნიშნავენ, ჩვენ კი ტრადიციული ახალი წელი ვიცით.
ერთ–ერთ ახალ წელს ფინეთში, ლაპლანდიაში შევხვდით. მერე კრუიზით სტოკჰოლმში წავედით. დაუვიწყარი დღეები გავატარეთ.
გასულ ახალ წელს კიევში ძმაკაცთან ერთად შევხვდი, მაკაც მახლდა. მაინცდამაინც კარგი დრო არ გვიტარებია, რადგან კრეშჩატიკზე ბარიკადები იყო მოწყობილი. მიუხედავად ამისა, საახალწლო ელფერი მაინც დაჰკრავდა იქაურობას.
– ცოლ–ქმარი ერთმანეთისთვის კომფორტული თანამგზავრები ხართ?
– სადაც მაკას გარეშე მივდივარ, ყველგან დისკომფორტს განვიცდი. როცა დავქორწინდით, მე 18 წლის ვიყავი, მაკა – 17–ის და სხვანაირად ვერც წარმომიდგენია.
მეც კომფორტული ადამიანი ვარ. სადმე სამოგზაუროდ რომ მივდივარ, არ შემიძლია, ჩემოდანი დავაგდო და ჩატანილი ტანსაცმელი გარდერობში არ დავკიდო. როცა მაკასთან ერთად ვარ, ამის პრობლემა მოხსნილი მაქვს. ამას რომ თავი დავანებოთ, ერთად მოგზაურობა სულ სხვაა. ჯოკერს და ნარდს ვთამაშობთ ხოლმე, მაგრამ გენდერულ ბალანსს არც იქ ვარღვევთ.
პარიზში არ ვარ ნამყოფი. ვერ გეტყვით, რომ ის ჩემი ოცნების ქალაქია, მაგრამ გეგმაში მაქვს, რომ იქ მაკასთან ერთად წავიდე. ახლა პარიზში ჩემი შვილი, ქეთა და სიძე, შმაგი არიან. როცა დაბრუნდებიან და იქაურობაზე მომიყვებიან, თუ მომეწონება, მეც აუცილებლად წავალ მაკასთან ერთად.
– ხშირ შემთხვევაში შოპინგი ცოლ–ქმრის საკამათო თემაა, თქვენც ასე ხართ?
– უჰ, ეგ არ მკითხოთ! შოპინგი ყველა მამაკაცისთვის ცხოვრებისეული პრობლემაა. მაღაზიაში მე ყოველთვის გამიზნულად შევდივარ, წინაწარ ვიცი ხოლმე, რა უნდა ვიყიდო. ქალის ბუნება კი ყველას მოგეხსენებათ, ბევრი უნდა იაროს და მერე გააკეთოს არჩევანი. ეს პრობლემა მე მოხსნილი მაქვს, რადგან სადაც ჩავდივარ, ყველგან სამეგობრო მხვდება და მაკა მათ მეუღლეებთან ერთად დადის საყიდლებზე. ძალიან იშვიათად დავყვები საშოპინგოდ, მის გემოვნებას ვენდობი.
– თქვენთვისაც ყიდულობს?
– არა. როცა მაკა საჩუქარს მიკეთებს, კი, ბატონო, მაგრამ ჩემთვის ყოველთვის მე ვყიდულობ ტანსაცმელს. არ მესმის, რატომ უნდა იყიდოს ცოლმა ჩემი ტანსაცმელი. მე უფრო კარგად ვიცი, რა მომერგება და რა მომეწონება. მაკასთვის მეც ხშირად ვყიდულობ უცხოეთში ტანსაცმელს. არც გემოვნებაში ვცდები და არც ზომაში. ერთ სეზონზე იმდენი ტანსაცმელი ჩამომაქვს, რომ საქართველოში არ მომიწიოს ყიდვა. ჩვენს ქვეყანაში ძალიან იშვიათად თუ ვიყიდი რამეს, ისიც ბრენდი უნდა იყოს აუცილებლად, ხარისხიან სამოსს ვანიჭებ უპირატესობას.
ქვეყნიდან ყველა გასვლაზე მეგობრებისთვის საჩუქრების შერჩევა მკლავს. ეს ქართული სენი უფრო მგონია. ერთი ჩემოდნით ჩავდივარ, უკან კი სამი ჩემოდნით ვბრუნდები.
– უცხო ქალაქში სამართალდამცავებთან თუ გქონიათ შეხება?
– არასოდეს. პოლიციის პოლკოვნიკი ვარ და სამართალდამცავებთან რა უნდა შემემთხვეს?!
– გზაც არასდროს აგბნევიათ?
– ამხელა კაცს რა დამკარგავს?! ან როგორ უნდა დავიკარგო, არ მესმის. სასტუმროს მისამართი ხომ იცი, გააჩერე ტაქსი, უთხარი მისამართი და წადი.
– განსაკუთრებულად თუ გიყვართ რომელიმე ქვეყნის სამზარეულო?
– მინდა გითხრათ, რომ, ქართულის გარდა, არც ერთი ქვეყნის სამზარეულო არ მომწონს. წვნიანი საჭმელები მიყვარს და უკრაინულ ბორშჩს დიდ პატივს ვცემ. ჰამბურგერი, ჩიზბურგერი და სენდვიჩი ჩემს გემოვნებაში არ ზის.
ლონდონში ჩემი ძმაკაცის ოჯახში სულ ქართული კერძები მზადდებოდა, ტელევიზიაც კი ქართული ჰქონდა ჩართული, თავი საქართველოში მეგონა. ამერიკაში რომ ჩავედი, აეროპორტიდან ეგრევე ხინკლის საჭმელად წაგვიყვანეს. სახინკლედან მოვდივარ და ხინკალი რად მინდა–მეთქი, ვხუმრობდი.
– მუზეუმები და ღირსშესანიშნაობები თქვენი ინტერესების სფეროში შედის?
– რომელიმე ქვეყანაში პირველად რომ ჩავდივარ, მაშინ მივდივარ ხოლმე ღირსშესანიშნავი ადგილების დასათვალიერებლად. მეორედ და მესამედ არ მჩვევია ერთი და იმავე ადგილების მონახულება. და მაინც, ლონდონის სახელმწიფო მუზეუმში სამჯერ ვიყავი, რადგან უამრავი რამაა სანახავი და თან ახალ–ახალი ექსპონატებიც ემატება. ძველი მანქანების გამოფენებზეც ხშირად დავდივარ.
– საოცნებო ქვეყანა თუ გაქვთ?
– კი, ძალიან მინდა ბრაზილიაში წასვლა, თან ისე, რომ იქ კარნავალზე მოვხვდე. ჩემი ბიძაშვილი, ჯემალ როსტომაშვილი ცხოვრობს ბრაზილიაში, რომელიც სამგზის ჩემპიონია ორთაბრძოლის "ბრძოლა წესების გარეშე". სულ მეხვეწება, ჩამოდიო და აუცილებლად ჩავალ.
– შორ მანძილებს თვითმფრინავით უპრობლემოდ ფარავთ?
– შიში ნამდვილად არ მაქვს. როცა გაყანყალებს, დებილი უნდა იყო, რომ არ შეგეშინდეს. მახსოვს, ბათუმიდან თბილისში მოვფრინავდი და, აი, მაშინ ვიგრძენი ყველაზე დიდი რყევა. პანიკაში არ ჩავვარდნილვარ, მაგრამ ხალხი ძალიან შეწუხდა. დიდხანს ფრენა თუ მიწევს, დროის გაყვანის უამრავი საშუალება არსებობს. ფილმებს ვუყურებ ძირითადად. უალკოჰოლოდაც ვმგზავრობ და ალკოჰოლითაც, "სასტავს" გააჩნია.
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522592
1522792 online