asdas
ცნობილი ადამიანები
კოტე თოლორდავა: "სანკტ პეტერბურგიდან ცოლს სიურპრიზებს ვუკეთებდი და ვაგიჟებდი"
სად დაემალა კოტე თოლორდავა კაპიტან მამას შტორმის დროს
კოტე თოლორდავა: "სანკტ პეტერბურგიდან ცოლს სიურპრიზებს ვუკეთებდი და ვაგიჟებდი"

2014-07-28 11:57:21



მსახიობი კოტე თოლორდავა მოგზაურობის ჟინით მაშინ "მოიწამლა", როცა პირველად მეზღვაურ მამასთან ერთად გემით რამდენიმე ქალაქი მოიარა. გემის კაპიტნობაზე ოცნებაც მაშინ დაიწყო, მაგრამ დედის თხოვნით, საბოლოოდ მსახიობობა არჩია.
მისი პირველი ევროპული შთაბეჭდილება გერმანია იყო 14 წლის ასაკში, სადაც საბჭოთა კავშირიდან ჩასულს, როგორც თავად იხსენებს, ყბა ჩამოუვარდა. მას შემდეგ ბევრგან იმოგზაურა, ოღონდ ჯერჯერობით ცოლის გარეშე. მას და განო მელითაურს ეს სიამოვნება ჯერ კიდევ წინა აქვთ. სამაგიეროდ კოტე საყვარელ ადამიანს უცხოეთიდან ჩამოტანილი სასიამოვნო საჩუქრებით ანებივრებს.
– კოტე, რა ასაკიდან ჩაეწერეთ მოგზაურთა რიგებში?
– მამაჩემი მეზღვაური იყო და მოგზაურობა ჩემი ბავშვობის განუყოფელი ნაწილია. მამაჩემის წყალობით, თითქმის მთელი საბჭოთა სივრცე მაქვს მოვლილი. დედასთან ერთად მას საპორტო ქალაქებში ხშირად ვხვდებოდი.
12–13 წლის ვიქნებოდი, როცა მამას გემზე სამოგზაუროდ გავყევი, ფოთი–სოხუმი–ბათუმი და ბოლოს თურქეთი მოვიარეთ. ეს მოგზაურობა განსაკუთრებული იმით იყო, რომ შტორმში მოვყევით. თურქეთში ტვირთი დაცალეს, მჩატე გემს კი ტალღებთან გამკლავება უჭირდა. ბათუმის პორტში არ შეგვიშვეს და სათადარიგო ადგილზე გავჩერდით ზღვაში. შტორმი გაძლიერდა თუ არა, მამაჩემმა ძებნა დამიწყო, რადგან კაიუტაში ვერ მნახა. ვინც შტორმის დროს მოქცევის წესები არ იცის და გემბანზე გავა, შეიძლება ზღვამ ჩარეცხოს. მამაჩემს თურმე შეეშინდა, ზღვამ ხომ არ ჩარეცხაო და უფრო გამალებით დამიწყო ძებნა. რას წარმოიდგენდა, თუ მის მეოთხე დამხმარე კაპიტანთან ერთად ვისკის სმით ვიქნებოდი დაკავებული. გაუხარდა კაცს, რომ მიპოვა, მაგრამ რომ ვსვამდი, ამით არ აღფრთოვანებულა. მაშინ 2 თვის განმავლობაში ვმოგზაურობდი.
მეზღვაურის ოჯახი საცოდავია, ეს ჩემი სუბიექტური აზრია. მამასთან ურთიერთობის დეფიციტი მქონდა ყოველთვის. ამიტომაც დედას არ დაუშლია, მამასთან ერთად გემით გავმგზავრებულიყავი. ვერ წარმოიდგენდა, რომ ეს ჩემი მოგზაურობით "მოწამვლის" მიზეზი გახდებოდა. გემის კაპიტნობაზე ოცნება დავიწყე და საზღვაო აკადემიაშიც მინდოდა ჩაბარება, მაგრამ გადავიფიქრე. დედაჩემი ამის სასტიკი წინააღმდეგი იყო. მითხრა, ჩემს გვამს თუ გადააბიჯებ, მაშინ გახდი გემის კაპიტანიო.
სამსახიობო კარიერის დასაწყისში ბევრჯერ მინანია, რატომ არ ჩავაბარე საზღვაო აკადემიაში–მეთქი. ასე რომ ყოფილიყო, დარწმუნებული ვარ, მამაჩემის დახმარებით ძალიან ახალგაზრდა კაპიტანი ვიქნებოდი და იმაზე ბევრს ვიმოგზაურებდი, ვიდრე ახლა. კაპიტანი ვერ გავხდი, მაგრამ ამით მოგზაურობის სიყვარული არ გამნელებია.
– როგორც ვიცი, სკოლის მოსწავლემ გერმანიაში ამოყავით თავი.
– გემიდან რომ დავბრუნდი, ერთ წელიწადში გერმანიაში გაცვლითი პროგრამით წავედი სასწავლებლად. მიუხედავად იმისა, რომ დედაჩემი გერმანისტია, მაშინ გერმანული არ ვიცოდი, ინგლისურში ვემზადებოდი. მაინც წავედი საარბრიუკენში. წარმოიდგინეთ, საბჭოთა სივრციდან სულ სხვა კულტურულ სფეროში მოვხვდი. ყბა ჩამომივარდა და იმხელა კულტურული შოკი მივიღე... ჩავფრინდით თუ არა, ჯგუფს დავეკარგე და ბარგის გადამტანი მანქანით ვსეირნობდი. ჯგუფის ხელმძღვანელმა ძლივს მიპოვა.
– სკოლის მოსწავლე პირველად აღმოჩნდით მარტო უცხო ქვეყანაში. ყველაზე მეტად რა გაგიჭირდათ?
– სხვათა შორის, ჩემ გარდა, ყველას გაუჭირდა გერმანიაში ყოფნა, მე კი 2 წელი დავრჩი. ენა არ ვიცოდი, მაგრამ მიმიკებითა და ჟესტებით საუბარს მშვენივრად ვახერხებდი. მახსოვს, ოჯახებში გაგვანაწილეს. წარმოიდგინეთ, განსხვავებული ადათისა და კულტურის ხალხში მოვხვდით და იქ უნდა გვეცხოვრა. თავიდან სადაც დამაბინავეს, იმ ოჯახთან კონფლიქტი მომივიდა და გამოვიცვალე.
გერმანიაში პირველი შოკი მაშინ მივიღე, როცა აბაზანაში შესვლიდან 15 წუთის შემდეგ წყალი გამითიშეს. ისინი მე კი არა, შვილებსაც ასე ექცეოდნენ. მერე მივხვდი, რომ ასე ზოგავენ ფულს. ბოლო კონფლიქტი მაშინ მომივიდა, როცა ოჯახის უფროსმა მაგნიტოფონით სარგებლობისთვის ფულის გადახდა მომთხოვა. ქართულად შევაგინე და ჯგუფის ხელმძღვანელი გამოვიძახე. გადამიყვანეს ოჯახში, რომელთანაც ურთიერთობა ახლაც მაქვს. ფანტასტიკური ოჯახი აღმოჩნდა, კარგად მექცეოდნენ. ჩემი გაცნობით ამ ოჯახს ქართველებზე მითები დაენგრათ. არ ვიცი, ჩვენზე რა იცოდნენ ასეთი, მაგრამ მიხსნიდნენ, შამპუნი კი არ უნდა დალიო, თმაზე უნდა წაისვაო, საპონი არ შეჭამოო და ა.შ.
ამ ოჯახთან ისეთი ურთიერთობა ჩამომიყალიბდა, შვილი რომ მეყოლა, საბანი გამომიგზავნეს, რომლითაც სამშობიაროდან თავიანთი უფროსი შვილი გამოიყვანეს, ანუ ჩემი ძმა. ჩემს ძმას რომ შეეძინა ბავშვი, მერე მე გავუგზავნე ის საბანი. მათ შვილივით ვყავდი. ჯიბის ფულს ზუსტად იმდენს მაძლევდნენ, რამდენსაც თავიანთ შვილებს.
– ყველაზე მეტად რა თვისება მოგეწონათ გერმანელებში?
– საოცრად შრომისმოყვარეები არიან და ამან გამაოცა, თუმცა ასე რომ არ ყოფილიყო, გამიკვირდებოდა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ქვეყანა გაპარტახებული იყო და დღეს მოწინავე სახელმწიფოა. ისინი შრომობენ გარკვეულ ასაკამდე და მერე იწყებენ მოგზაურობას. მე კი დიდი ხნის განმავლობაში მიმაჩნდა, რომ ხვალინდელი დღით არ უნდა მეცხოვრა. გერმანელებს ყველაფერი გათვლილი აქვთ. კარგი გერმანელის ოჯახი დალაგებულ ბიბლიოთეკას მაგონებს.
– გერმანიაში ყოფნის პერიოდში მთელი ქვეყანა მოიარეთ?
– ჩემს ოჯახს სად აღარ დავყავდი. კიოლნში ფანტაზიალენდში წამიყვანეს. ტრიაშიც ვიყავით, სადაც, კათოლიკეების ვერსიით, იესოს კვართის დეტალები ინახება. ჰაიდელბერგშიც გახლდით, სადაც გერმანელი პრინცები და კაიზერები სახლობდნენ. ჩემი იქ ყოფნის პერიოდი სამეფო ოჯახის ერთ–ერთი შთამომავლის გარდაცვალებას დაემთხვა. ვნახე გვირგვინი, რომელიც გორბაჩოვისგან (საბჭოთა კავშირის ყოფილი გენერალური მდივანი. ავტ.) იყო გამოგზავნილი. საფრანგეთსა და იტალიაშიც წამიყვანეს. გერმანელებს "ოქტომბერფესტი" რომ ეწყებათ, ფანტასტიკა ხდება. ძირითადად ღრეობა მიდის. ამ ყველაფერს ლუდის დიდ ფესტივალს უფრო შევადარებდი, რადგან ამდენი ლუდი ცხოვრებაში არსად მინახავს. ყველა საკარნავალოდ იყო ჩაცმული. მაშინ გრძელი თმა მქონდა, ჰიპ–ჰოპს ვუსმენდი. მახსოვს, შავად შევიღებე და კიკინები დამიწნეს. არაჩვეულებრივი დრო ვატარე.
– საფრანგეთმა როგორი შთაბეჭდილება დაგიტოვათ?
– საფრანგეთი მაშინ უფრო მომეწონა, როცა წლების შემდეგ გასტროლზე ჩავედი. მაშინ 20 წლის ვიყავი. ჩემი გერმანელი ოჯახი სპექტაკლზე დავპატიჟე. ეს ჩემთვის განსაკუთრებული განცდა იყო, ჩამოყალიბებული კაცი დავხვდი.
იცით, საფრანგეთი ყველაზე მეტად რითი დამამახსოვრდა? ამადეო მოდილიანის საფლავი ვნახე. როგორც პერსონაჟი, ის იმდენად მომწონს, რომ სიამოვნებით ვითამაშებდი. პარიზში ლუვრშიც ვიყავი და ჯოკონდასაც გავუღიმე. დისნეილენდი ყველაზე მაგარი იყო!
არ დაგიმალავთ და მე და რამაზ იოსელიანი დისნეილენდში არაფხიზელ მდგომარეობაში შევედით და თან ყველაზე საშიში ატრაქციონი ავირჩიეთ. რიგის დასაცავად ჯაჭვი იყო გაბმული, მაგრამ ვინ დაემორჩილა? გავძვერით, ჯაჭვს გადავაბიჯეთ და ატრაქციონისკენ გავემართეთ. ატყდა ირგვლივ ერთი ამბავი, ყველა ჩვენ გვიყურებდა, ნახეთ, რა გააკეთესო. ფრანგები გერმანელებზე უჟმურები მომეჩვენნენ...
ატრაქციონზე ჩამოსრიალებისას შეგრძნებები პიკს რომ აღწევს და რაღაც აუცილებლად უნდა ამოგხდეს, ამ დროს გიღებენ ფოტოს და ქვემოთ რომ ჩამოდიხარ არაამქვეყნიური შეგრძნებებით, სტენდზე გხვდება შენი ფოტოები, რომლებიც შეგიძლია შეიძინო.
– იტალიამ რა შთაბეჭდილება დაგიტოვათ?
– იტალია სიღრმისეულად ვერ შევიცანი, მაგრამ შემიძლია გითხრათ, რომ იტალიელები თავიანთი ქცევებითა და ჩაცმის მანერით ტიპური ქართველები არიან. ფიზიკურადაც ძალიან ჰგვანან ქართველებს, რასაც ტემპერამენტზე ვერ ვიტყოდი, ჩვენ უფრო ტემპერამენტიანები ვართ. ჩხუბი და სისხლის აღება იქაც იციან, ნაპოლიში (ნეაპოლში) მაფია მძვინვარებს. იტალია ვიზუალურადაც ჰგავს საქართველოს, სულ ვენახებია. იტალიაში და არამხოლოდ იქ შევამჩნიე, რომ სახლებს ცენტრში ძალიან ცოტა ადამიანი ყიდულობს. ოჯახს ყველა ისეთ გარემოს უქმნის, სადაც სიმშვიდე და ჩიტების ჭიკჭიკია.
საზღვარგარეთ ადამიანები ძალიან ადრე დგებიან და მუშაობას იწყებენ, ჩვენთან ასე არ ხდება, შენელებულები ვართ. ჩვენი დედაქალაქი მანქანებითაა გადაჭედილი, მაგრამ 50% რომ გააჩეროთ და მიმართულება ჰკითხოთ, ვერ გიპასუხებენ. ენერგიის არასწორი განსაზღვრა და ხარჯვა გვახასიათებს, რაც ადრე თუ გვიან ჩვენს ხვალინდელ დღეზე აისახება.
– კიდევ რომელი მოგზაურობა გახსენდებათ სასიამოვნოდ?
– სანკტ პეტერბურგში ვოიაჟი არაჩვეულებრივად მახსენდება. მოზარდ მაყურებელთა თეატრთან ერთად კამერული სპექტაკლების მეოთხე საერთაშორისო ფესტივალზე მიგვიწვიეს, საიდანაც პრიზად მაყურებლის სიმპათია წამოვიღეთ. ფანტასტიკური დრო ვატარეთ. გართულებული სავიზო რეჟიმის გამო, ამ გასტროლზე ჩემი ცოლი განო ვერ წავიყვანე, მაგრამ იქიდან სიურპრიზებს ვუკეთებდი. ქუჩის მუსიკოსებს დავდევდი, მუსიკას ვაკვრევინებდი, "პრივეტ, განო" – ვათქმევინებდი, ამ ყველაფერს ვიღებდი და შემდეგ განოს "ფეისბუქზე" ვუპოსტავდი. ამაზე სულ გიჟდებოდა ჩემი ცოლი!

– ცოლთან ერთად სად გიმოგზაურიათ?

– მიუხედავად იმისა, რომ მე და განო უკვე 7 წელია ცოლ–ქმარი ვართ, იმის დრო და საშუალება არასდროს მოგვეცა, რომ სამოგზაუროდ წავსულიყავით. ფეხით ბევრი სიარული სასტიკად არ მიყვარს, მაგრამ ცოლთან ერთად თუ სადმე გავემგზავრები, ამაზეც არ ვიტყვი უარს.
– აქტიური დასვენება არ გიყვართ?
– ასეც ვერ ვიტყოდი, უბრალოდ, ფეხით სიარული არ მიყვარს. სასტუმროებზე ვგიჟდები. რუსთაველზე "მერიოტში", კუთხის ნომერში, სიამოვნებით ვიცხოვრებდი მთელი ცხოვრება.
– განოსთან ერთად საქართველოში მაინც დადიხართ დასასვენებლად?
– კი, ზღვისპირეთში ხშირად დავდივართ. ერთხელ რამდენიმე დღე თავისუფალი გვქონდა და ბავშვებთან ერთად კვარიათში წასვლა გადავწყვიტეთ. მაშინ 2 შვილი გვყავდა, ერთი – ჩემი და ერთიც – ჩემი და განოს საერთო. აუზიანი სასტუმრო მოვძებნეთ. ვიფიქრეთ, დღის განმავლობაში მწვავე მზეზე არ გავიდოდით და აუზით ვისიამოვნებდით. ეს კი განვსაზღვრეთ, მაგრამ ამინდის გაგება დაგვავიწყდა და აქ მოხდა "ჩეპე"! ჩვენი ჩასვლა და კოკისპირული წვიმის წამოსვლა ერთი იყო. ორივე ბავშვი გაგვიცივდა. კი არ ვისვენებდით, ბავშვების დარაჯობას ვერ ავუდიოდით. 5 დღე ვითმინეთ ეს სიტუაცია და გამოვბრუნდით.
– საქართველოს კუთხეებში მოგზაურობა თუ გიყვართ?
– მახსოვს, თბილისის "დინამო" "ვერდერს" ეთამაშებოდა. "ვერდერის" ფეხბურთელები საქართველოს ღირსშესანიშნაობების დასათვალიერებლად რომ დადიოდნენ, მათთან ერთად ვიმოგზაურე ჩემს ქვეყანაში. მათ ჯგუფს დედაჩემი ხელმძღვანელობდა. ყველაზე მეტად ფასანაური დამამახსოვრდა. ალბათ იმიტომ, რომ სასტუმროში გავჩერდით.
ახლა ვხვდები, რომ სადაც სასტუმროში არ ვჩერდები, ის მოგზაურობა კარგად არ მახსენდება.
– უცხოეთში შოპინგს რა ადგილი უჭირავს მოგზაურობებში?
– შოპინგი ყველგან მიყვარს. ეს ერთ–ერთი საშუალებაა, რომელიც მამშვიდებს, ოღონდ მხოლოდ ჩემთვის კი არა, განოსთვისაც მიყვარს ტანსაცმლის ყიდვა. ცოლისთვის სამოსი უცხოეთიდანაც ჩამომაქვს და აქაც მე ვყიდულობ. ჩემი შერჩეული ტანსაცმელი განოს ყოველთვის მოსწონს, მაგრამ ის ვერ მირჩევს, რაც ზოგჯერ კატასტროფულად მაღიზიანებს. თუ არ მომეწონება და უკმაყოფილო სახე მაქვს, განოს ძალიან სწყინს.
უცხოეთში ჩემთვის ყველაფრის ყიდვა მიყვარს. მთავარია, ფეხზე კომფორტულად მეცვას, ამიტომ ძირითადად კედები და ფეხსაცმელები ჩამომაქვს. ყველაზე ძვირადღირებული რამ გერმანიაში შევიძინე – 1000 მარკიანი ტყავის ქურთუკი.
– როცა საზღვარგარეთ ხართ, სად და რითი იკვებებით?
– ვგიჟდები უცხო ქვეყნის სამზარეულოზე. ჰაეროვანი ხორცი მიყვარს, ასეთს საფრანგეთში ქამა სოკოს სოუსებით ამზადებენ. იტალიური სამზარეულო გამორჩეულად მიყვარს, ოღონდ ყველაფერი სოკოსთან ერთად. ეგზოტიკური კერძებიც მიჭამია. მამაჩემთან გემზე რომ ვიყავი, რვაფეხა გავსინჯე და ძალიან მომეწონა.
– ყველაზე ლამაზი ქალები რომელ ქვეყანაში ნახეთ?
– ამისთვის შორს წასვლა არ გვჭირდება, ქართველი ლამაზმანები აქვე გვყავს. ჩემსას განსაკუთრებულად გამოვყოფდი, რადგან ასეთი არსად შემხვედრია. არ განვეკუთვნები იმ მამაკაცების კატეგორიას, რომლებიც ამბობენ, რომ სხვა ეროვნების ქალს არ მოიყვანენ ცოლად. "ის ერთი" სხვა ეროვნებაშიც შეიძლება იყოს. ფრანგ ქალებზე კი დადის ლეგენდები, მაგრამ ერთი ფრანგი გოგო მომეწონა, რომელიც ფეხგაუპარსავი იყო და ცოტა შემეშინდა. იტალიელებსაც ახასიათებთ ეს.
– ეჭვი მაქვს, რომ აეროპორტის სიტუაცია და ფრენის პროცესი სასიამოვნო უნდა იყოს თქვენთვის.
– ასეა. კომფორტი იმდენად მიყვარს, რომ ბათუმშიც თვითმფრინავით გამგზავრება მირჩევნია. არანაირი შიში არ მაქვს, ალკოჰოლს სიამოვნებით ვიღებ და დროც ასე გადის.
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522688
1522888 online