asdas
ცნობილი ადამიანები
ვახო ბიჭიკაშვილი პრაღის სასტუმროში გაქურდეს
"ყველაზე კარგად მაშინ ვისვენებ, როცა გიჟურად ვცხოვრობ"
ვახო ბიჭიკაშვილი პრაღის სასტუმროში გაქურდეს

2014-11-13 02:39:37



თუ ვინმეს შოუმენ ვახო ბიჭიკაშვილის გულის მოგება სურს, კარგად იცის, როგორ უნდა მოიქცეს – რომელიმე ქვეყნის საგზური მისთვის ყველაზე კარგი საჩუქარია, მით უმეტეს, თუ საგზური ორკაციანია და ცოლთან, სოფო რევიასთან ერთად გაემგზავრება. დასვენება, განტვირთვა, გართობა, ახლის შეძენა – ეს ყოველივე ვახოსთვის მოგზაურობასთან ასოცირდება. შოპინგი ყველზე ნაკლებად აინტერესებს, მაღაზიებში სიარულს კლუბში გართობა ურჩევნია. როგორც წესი, საზღვარგარეთ თავის მხიარულ ძმაკაცებთან ერთად მიდის და შესაბამისად კურიოზულ სიტუაციებშიც ხშირად ხვდება, რომელთა შესახებაც ქვემოთ წაიკითხავთ.

– ვახო, ცნობილია, რომ ხშირად მოგზაურობთ. რას ნიშნავს თქვენთვის ეს პროცესი?

– ადამიანი, რომელიც არ თვლის, რომ მოგზაურობა მაგარია, ნორმალურად არ მიმაჩნია. პირადად ჩემს ცხოვრებაში მოგზაურობას დიდი ადგილი უჭირავს. როგორც კი დროს ვნახულობ, მაშინვე ვცდილობ, სადმე გავძვრე. უცხოეთში წასვლა ჩემთვის განტვირთვას, დასვენებას, გართობას, ახლის შეძენას ნიშნავს. ჩემი საოცნებო ქალაქი ყოველთვის პრაღა იყო. ფოტოებსაც ხშირად ვათვალიერებდი. მე და თემო მჟავია ერთად რომ ვცხოვრობდით, ერთ დღეს პროდუქტის საყიდლად სავაჭრო ცენტრში შევედით, სადაც ტურისტული სააგენტოს აბრა იყო წარწერით: "მოგზაურობა პრაღაში 400 ევროდ!". მაშინვე შევედით, გავარკვიეთ, რა გვჭირდებოდა და ერთ კვირაში პრაღაში აღმოვჩნდით.
ჩავედი თუ არა, გამოვშტერდი! ძველ პრაღაში დავსახლდით და მიჭირს, ჩემი ემოციები სიტყვებით გადმოგცეთ. ღამის პრაღაში საოცარი განათებებია, ფაეტონები დადიან და სულ სხვანაირია ღამის ცხოვრება. მაშინ მე და ჩემი ცოლი, სოფო, შეყვარებულები ვიყავით და ისეთი აღფრთოვანებული გახლდით პრაღით, დავბრუნდი თუ არა, სოფო დავარწმუნე, დაქორწინების შემდეგ იქ აუცილებლად წავსულიყავით და ასეც მოხდა. ეს არ იყო საქორწინო მოგზაურობა, მაგრამ საოცარი დრო გავატარეთ. მე და ნიკა გრიგოლიამ ცოლებთან ერთად ევროტური მოვიწყვეთ და 5 ქვეყანა მოვინახულეთ. საბერძნეთიდან ავსტრიაში გადავედით, იქიდან ჩეხეთში, შემდეგ გერმანიაში და ამსტერდამით დავასრულეთ მოგზაურობა. სოფოსაც პრაღა მოეწონა ყველაზე მეტად.
– პრაღა საფუძვლიანად დაათვალიერეთ?
– მიუხედავად იმისა, რომ იქ ბევრჯერ ვარ ნამყოფი, სალვადორ დალის მუზეუმში არასოდეს შევსულვარ. მეოთხედ ამ ქალაქში ცოლთან ერთად ვიყავი. სოფომ მისაყვედურა, სამჯერ ხარ პრაღაში ნამყოფი და რატომ არც ერთხელ არ გაგიჩნდა სურვილი, სალვადორ დალის მუზეუმი გენახაო. პრინციპად მექცა, ამ მუზეუმში არ შევიდე.
– სხვა მუზეუმების მიმართაც მსგავსი დამოკიდებულება გაქვთ?
– არა, სადაც ვახერხებ, ყველგან შევდივარ ხოლმე. ყველა ქალაქს თავისებური მისტიკა აქვს და ამ მისტიკაში თუ საკუთარ თავს იპოვი, იქ ჩასვლით ორმაგ სიამოვნებას იღებ. ვიცნობ ადამიანებს, რომლებიც ამსტერდამში ჩავიდნენ და სახლიდან გარეთ არ გასულან. ამ დროს კი ამ ქალაქში ყვავილების საოცარი ბაღი, ძალიან მაგარი ზოოპარკი, სექს–მუზეუმი და პორნო–თეატრია.
– ევროტურში როგორ ერთობოდით?
– მუზეუმებში – ნაკლებად, მაგრამ კლუბებში დაუღალავად დავდიოდით. ანდერგრაუნდის მუსიკა ძალიან მიყვარს, ამისთვის კი ბერლინი მისწრებაა. ამ ქალაქში ჩასვლის მიზეზი სწორედ ეს იყო, რომ სოფოს ღამის კლუბური ცხოვრება ენახა. გერმანია მოწესრიგებული ქვეყანაა. ეს ადამიანები მთელი კვირა შრომობენ, პარასკევ საღამოდან კვირა დღის დასასრულამდე კი ბოლომდე იხარჯებიან გართობაში. ბერლინის კლუბში აზერბაიჯანელი ლექტორი გავიცანი, რომელიც პარასკევ საღამოს შარვალ–კოსტიუმითა და კეისით გასართობად მოვიდა და კვირა დილით აბსოლუტურად გარდასახული ადამიანი ვნახე. მან თავისი ლექტორობა იქით გადადო და მესამე დღეს ქუჩაში ტანზემოთ შიშველი, ჰალსტუხისა და ქოლგის ამარა ძალიან ამაღლებულ განწყობაზე ცეკვავდა. მივხვდი, რომ ევროპაში თავისუფლება პიკშია, რასაც ჩვენს ქვეყანაში ჯერ ვერ მივაღწიეთ.
– ევროტურის დროს კურიოზული სიტუაციებიც არ მოგაკლდებოდათ.
– ნამდვილად ასეა, მაგრამ ახლა რასაც გიამბობთ, კურიოზი რამდენადაა, ვერ გეტყვით. პრაღაში სასტუმროს ნომრიდან ფული მოგვპარეს. ერთ საღამოს ჩვენი ცოლები ადრე მივიდნენ სახლში, მე და ნიკა კი ცოტა გვიან დავბრუნდით და... გასაღები კარზე გარედან დამიტოვებია. დილით სოფომ გამაღვიძა, ვახო, ვიღაც კაცმა შემოიხედა ჩვენს ოთახშიო. ახალჩაძინებული ვიყავი და ვერ მივხვდი, რა უნდა გამეკეთებინა. საცვლებისამარა წამოვხტი და მძიმე საგანს დავუწყე ძებნა, რომ იმ ვიღაცას გავმკლავებოდი. კარადაში მხოლოდ უთო ვიპოვე და გარეთ გავენთე, უკვე რომ მირბოდა. ნიკას შევუღე კარი, გავაღვიძე და ვუთხარი, უცხო კაცი იყო ჩვენს ნომერში–მეთქი. ნიკას შარვალი კართან დაუგდია. მოჩხრიკა ჯიბეები და ფული აღარ დახვდა. მოკლედ, კარგად ვიზარალეთ.
– უფულოდ დარჩენილებმა მოგზაურობა როგორ განაგრძეთ?
– ბოლოს ამსტერდამში ჩავედით და დავიწყეთ ფეხით სიარული. ფული აღარ გვქონდა, რადგან, სადაც ჩავდიოდით, სოფო ყველგან რაღაცას ყიდულობდა. იმდენი ჩანთით დავბოდიალობდით, უკვე მიხაროდა, ფული რომ აღარ გვქონდა, რადგან ვიცოდი, აღარაფერს ვიყიდდი და სოფოც ვერ ამკიდებდა ზედმეტს. მინდა, თქვენი ჟურნალის საშუალებით ჩემს მეჯვარეს გადავუხადო მადლობა იმ დახმარებისთვის, რაც ამსტერდამში გაგვიწია. ფული გამომიგზავნა და ბოლო დღეს საჭმელი ვჭამეთ.
– როგორც მივხვდი, ცოლთან ერთად საყიდლებზე სიარული დიდად არ გსიამოვნებთ.
– დავყვები ხოლმე, ოღონდ ცოტა ხნით. როგორც კი დავიღლები, მაშინვე შეხვერდის დროსა და ადგილს დავუთქვამთ ერთმანეთს. სოფო ტანსაცმელს ძალიან დიდხანს ათვალიერებს, მე კი ამის ნებისყოფა არ მაქვს, მაშინვე ვყიდულობ. სოფომ დუბაიში ისეთი შოპინგი გამართა, ბოლოს დავკარგე. "დუბაი მოლი" ძალიან დიდია. ძმაკაცები ერთად წავედით საყიდლებზე, ცოლები კი ცალკე გავუშვით. შეხვედრის დრო და ადგილი კი დავთქვით, მაგრამ ბიჭებს ძმაკაცი შეგვხვდა და იმასთან ლაპარაკს ისე შევყევით, დრო გაგვეპარა. გოგოები მისულან დანიშნულების ადგილზე და იქ რომ არ დავხვდით, ვარაუდით წასულან, სადაც ვეგულებოდით და რომ ვერ გვიპოვეს, ისევ გაუგრძელებიათ ტანსაცმლის თვალიერება. ამ დროს ჩვენ ცოლები გაგვახსენდა, მაგრამ ვიფიქრეთ, რომ ჯერ კიდევ საყიდლებზე იქნებოდნენ და ქალების მაღაზიებში დავიწყეთ ბოდიალი. ბოლოს აქსესუარების მაღაზიაში წავაწყდით და გემრიელადაც ვიკინკლავეთ.
– მოგზაურობის დროს ცოლთან ხშირად კინკლაობთ?
– ძალიან უმნიშვნელო საკითხზე თუ წავკინკლავდებით ხოლმე. მაგალითად, საკვებზე, რომელიც წინა დღეს ვჭამეთ და მეორე დღეს რატომ უნდა მივირთვათ.
– უცხო სამზარეულოსთან მიმართებაში ემთხვევა თქვენი გემოვნება?
– პირველ რიგში, ჩვენი ბიუჯეტი უნდა ემთხვეოდეს ჩვენს გემოვნებას. ტურისტულადაც გვიმოგზაურია და ისეთ მოგზაურობაშიც ვყოფილვართ, მხოლოდ რესტორანში რომ ვიკვებებოდით. სოფო ინტერნეტში წინასწარ პოულობს სახლს, რომელსაც ჩასვლისთანავე ვქირაობთ. მერე გავდივართ ქუჩებში და სწრაფი კვების ობიექტებს მივმართავთ. ნაციონალურ კერძებსაც აუცილებლად ვაგემოვნებთ. მაგალითად, ამსტერდამში ნომერ პირველ საკვებადაა აღიარებული კოლოფში ჩაყრილი კარტოფილი ფრი თავისი სოუსით. როგორ შეიძლება გერმანიაში სოსისი და სარდელი არ შეგიყვარდეს? ან ჩეხეთში კანჭი და ლუდი არ გასინჯო? პრაღაში უძველესი, 300 წლის რესტორანია, სადაც უგემრიელესი კანჭი მზადდება. მწეველების და არამწეველების დარბაზები ცალ–ცალკეა. მწეველი გახლავათ, მაგრამ არამწეველებში ვჯდები ხოლმე, 
რადგან იქ ძალიან მაგარი სიტუაციაა. მუსიკოსები ნაციონალურ მუსიკას უკრავენ. სხვათა შორის, როცა გაიგეს, ქართველები ვიყავით, "სულიკო" დაგვიკრეს. 

– როგორც ჩანს, აქტიური დასვენების მოყვარული ხართ. ასეა?

– დიახ. ყველაზე კარგად მაშინ ვისვენებ, როცა გიჟურად ვცხოვრობ, კლუბებში დავდივარ და ღამეებს ვათენებ. ერთადერთხელ მქონდა შემთხვევა, როცა დუბაიში რამდენიმე დღე სასტუმროში გავატარე, რადგან მზეზე დავიწვი. პლაჟზე ვიყავით, სოფო წიგნს მიკითხავდა და ამ სიამოვნებაში ჩამეძინა. არავინ გამაღვიძა, რადგან სოფოსაც ეძინა, ჩემს ძმაკაცსაც და მის ცოლსაც. პირველ საათზე გამეღვიძა და წითელი დროშა შევნიშნე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყველაფერი წყვეტს ფუნქციონირებას და მზეზე გაჩერება იკრძალება. მე და სოფო განსაკუთრებულად დავიწვით. მეგობრებს ნომერში ლუდი ამოჰქონდათ და სანამ დავლევდი, ცივ ბოთლს ფეხებზე ვიდებდი, ისეთი დამწვარი ვიყავი.
– უცხოეთში სამართალდამცავებთან თუ გქონიათ შეხება?
– როგორ არა. მე და კოტიკო თოლორაია ამსტერდამში მივფრინავდით. საქართველოდან ფრენამ დაიგვიანა და პრაღის გავლით მოგვიწია წასვლა. პრაღაში თვითმფრინავს ვერ ჩავუსწარით, ხარჯები აგვინაზღაურეს და დილის 6 საათზე ქალაქში შევბოდიალდით. დავიწყეთ სმა და უგონოდ დავთვერით. გაფრენის დრო რომ მოვიდა, აეროპორტში ტაშის დაკვრით შევედით, ხელში "ჯეკ დენიელსის" ბოთლი გვეჭირა. კოტიკო ამ დროს აჭარულს მღეროდა და ცეკვავდა. ხალხი გაშტერებული გვიყურებდა. საპასპორტო კონტროლს რომ გავდიოდით, კოტიკო ცუღლუტობდა. ბილეთი მიაწოდა კონტროლიორს – არის თუ არა ეს ბილეთიო, უთხრა. კი, ბატონო, მაგრამ თქვენ ვერ მიფრინავთო და ბილეთი გადაუხია. ჩეხურად გინება არ იცოდა და ქართულად აგინა კონტროლიორს. ამ დროს ორი პოლიციელი მოვიდა, კოტიკოს ხელები ამოუტრიალეს და წაიყვანეს. მომიბრუნდა და მითხრა, შენ წადი და მე ამათ დედას ვუტირებო.
მე თვითმფრინავისკენ მივდიოდი, საათნახევრაში უნდა გავფრენილიყავი, კოტიკო პოლიციას მიჰყავდა, ერთმანეთისგან ჯებირი გვყოფდა... კოტიკო თვალს რომ მიეფარა, მერე დავფიქრდი, რა უნდა გამეკეთებინა. ვის აღარ დავურეკე. ერთ საათში კოტიკო დავინახე, ძალიან ამაყი სახით მოდიოდა პოლიციელებთან ერთად ბილეთით ხელში. ისეთი მთვრალი ვიყავი, მეგონა, მეჩვენებოდა. საქართველოს საკონსულოში დაურეკავს, ამბები ჩაუტარებია და გამოუშვიათ. ასეთი ბედნიერები გავფრინდით ამსტერდამში.
აეროპორტიდან გამოვედით და კოტიკომ აღმოაჩინა, რომ პასპორტი არ ჰქონდა. ჩეხეთის მერე კიდევ ახალი ომი დაიწყო. მივედით პოლიციელებთან და ვუთხარით ყველაფერი. ჩვენი ნომერი ჩაიწერეს და გვითხრეს, რომ თუ ქალაქში ვინმე გაგვაჩერებდა და პრობლემა შეგვექნებოდა, მათ დავკავშირებოდით, თავად კი პასპორტს მოძებნიდნენ. მანამდე საკონსულოში დროებითი პასპორტის ასაღებად გაგვიშვეს. ასეთი პოზიტიური ურთიერთობა გვაქვს მოგზაურობის დროს პოლიციასთან.
– ფრენაც ისეთივე სასიამოვნო პროცესია თქვენთვის, როგორც მოგზაურობა?
– ნამდვილად ასეა. თვითმფრინავი იმდენად მიყვარს, ერთი პერიოდი მის ამოსვირინგებასაც ვაპირებდი სხეულზე. ცუდ ხასიათზე რომ ვყოფილვარ, ბევრჯერ მქონია შემთხვევა, აეროპორტში წავსულვარ და თვითმფრინავების აფრენისთვის მიყურებია. ფრენის დროს ყოველთვის ამაღლებული განწყობა მაქვს და სანამ გავფრინდები ხომ, ღამე არ მძინავს. სუპერკომფორტულად დავფრინავ! ვცდილობ, ფრენის დროსაც არ მოვიწყინო.
2010 წელს გასტროლზე გახლდით ამერიკაში. თვითმფრინავში სამი ფილმი ვნახე, ოღონდ ჩემთვის გასაგებ ენაზე ვერაფერი ვიპოვე და თურქულად ვუყურე. ამ დროს შევხედე და ალეკო მალხაზიშვილი რუსულად უყურებდა ფილმს. თურმე ერთ–ერთი ღილაკისთვის უნდა დამეჭირა თითი და იმას გადაჰყავდა ენებზე, მე კი ეს ვერ მოვახერხე და მთელი გზა დავიტანჯე.
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1521824
1522024 online