asdas
ცნობილი ადამიანები
მანანა კოზაკოვა: "მკითხავთან სიარულს მაშინ დავანებე თავი, როცა გავიგე, რომ დიდი ცოდვა იყო"
"ლოცვამ და უფლის მორჩილებამ დედა გადამირჩინა"
მანანა კოზაკოვა: "მკითხავთან სიარულს მაშინ დავანებე თავი, როცა გავიგე, რომ დიდი ცოდვა იყო"

2014-07-25 10:42:45



მსახიობი მანანა კოზაკოვა თეატრალური სამყაროსთვის დამახასიათებელი ცრურწმენებისგან მაშინ გათავისუფლდა, როცა გააცნობიერა, რომ ისინი სრული უაზრობა იყო და როლის გამოსვლა–არგამოსვლაზე არანაირად ახდენდა გავლენას. წარსულს ჩააბარა მკითხავებთან სიარულიც და მათი "წინასწარმეტყველებისთვის" ყურისგდება. მამამ, ცნობილმა რუსმა მსახიობმა და რეჟისორმა, მიხეილ კოზაკოვმა ასწავლა, რომ ბედისწერა არ არსებობს და ადამიანს საკუთარ თავზე მუშაობით ბევრი რამის გამოსწორება შეუძლია, გენეტიკის მიუხედავად. მსახიობის ცხოვრებაში იყო სასწაულიც, როცა ავადმყოფი დედის სასთუმალთან მლოცველს უფალი შეეწია და ყველაზე ძვირფასი ადამიანი გადაურჩინა.
– ქალბატონო მანანა, ალბათ გიფიქრიათ ამოუცნობ მოვლენებზე, იმაზე, რაც სამყაროში ხდება და ახსნას ვერ ვუძებნით.
– კი, ხშირად მიფიქრია და, ჩემი აზრით, ყველაზე ამოუცნობი მოვლენა დაბადება და გარდაცვალებაა. დეიდაჩემი გარკვეული დროის განმავლობაში ავადმყოფობდა. როდესაც გარდაიცვალა, მის გვერდით ვიყავი. მისი ბოლო ამოსუნთქვა საოცრება იყო. ეს იყო სულის გათავისუფლება სხეულისგან. გარდაცვალების შემდეგ მის სხეულს ენით აუწერელი სიმშვიდე დაეუფლა. ასეთ დროს ცოცხალ ადამიანს სიკვდილის მიმართ შიში უქრება და მეც ასე დამემართა.
ასევე ამოუცნობია დაბადებაც. მშობიარის გვერდით ღმერთია, რადგან ქალის ორგანიზმი ისეა მოწყობილი, რომ მელოგინეს ტკივილები პერიოდულად აქვს, ერთ წუთს არ გტკივა, ოღონდ ისე გიქრება ტკივილი, თითქოს არასოდეს აგტკიებია. თითქოს ღმერთი ამ ტკივილისგან გასვენებს, მერე ისევ გეწყება ტკივილი, მერე ისევ გასვენებს. მე ფიზიოლოგიურად ვიმშობიარე. როდესაც თინათინი მკერდზე დამიწვინეს, ლეკვივით იყო. მკერდიდან ჩამოცოცდა და იქვე მშვიდად დაიძინა. ასეც ხდება და მეცნიერებისგან დამტკიცებულიც არის, რომ, როგორც კი დედა პატარას გვერდით მიიწვენს, განსაკუთრებით მარცხენა მხარეს, ის მაშინვე მშვიდდება. როგორც კი თინათინს გვერდზე მივიწვენდი, მაშინვე მშვიდდებოდა, განსაკუთრებით ჩემი გულის მხარეს უყვარდა დაძინება. ცხრა თვის განმავლობაში პატარები დედის გულისცემას უსმენენ და ეჩვევიან, მეხსიერებაში აქვთ დარჩენილი, ამიტომაც დედასთან მარცხენა მხარეს წოლა უფრო უყვართ.
სიყვარულიც ერთ–ერთი სასწაულია. ზოგიერთი მიიჩნევს, რომ სიყვარული ქიმიაა და, თავის მხრივ, ესეც სიმართლეა. როდესაც შეყვარებული ხარ, გული შეიძლება საგულედან ამოხტეს, შინაგანად ბრწყინავ, ანათებ. შეიძლება რაღაცა დროის შემდეგ ეს სიყვარული დამთავრდეს, მაგრამ რაღაც პერიოდი ხომ არსებობდა?
განშორებასაც აქვს თავისი ხიბლი. შეიძლება უფრო მოაზროვნე და ღრმა ადამიანი გახდე. უბედურია ის, რომელიც ისე წავა ამქვეყნიდან, რომ ჭეშმარიტ სიყვარულს ვერ გამოცდის.
– თეატრის მსახიობებზე ამბობენ, რომ ისინი ცრურწმენებზე არიან დამოკიდებული, სანამ სცენაზე გავლენ, გარკვეულ რიტუალებს ატარებენ. თქვენთვის ნაცნობია ეს მდგომარეობა?
– ახლა ცრურწმენებს ყურადღებას არ ვაქცევ, მაგრამ იყო პერიოდი, როდესაც ასეთი რაღაცეების მჯეროდა და ყველანაირ სისულელეს ვყვებოდი. ცრურწმენა ბავშვობის ასაკიდან საკმაოდ დიდხანს გამომყვა, თითქმის სტუდენტობის პერიოდამდე. მსახიობებს მართლაც ბევრი ცრურწმენა გვახასიათებს: სცენაზე ლურსმანს თუ იპოვი, აუცილებლად უნდა ჩააჭედო და როლი მაშინ გამოგივა; სასცენო კოსტიუმს როცა იკერავ, ძაფი თავზე უნდა დაიდო, თორემ როლი არ გამოგივა; თუ სცენარი დაგივარდა, მაშინვე ზედ უნდა დააჯდე... ძალიან ბევრი მსახიობი მინახავს (მათ შორის უფროსი თაობის წარმომადგენლებიც), რომლებიც ძირს დავარდნილ სცენარზე გიჟებივით ზედ დამხტარან. სიმართლე რომ გითხრათ, ეს ყველაფერი მეც გამიკეთებია, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ უაზრობა იყო. მსახიობს ხან გამოუვა როლი, ხან – არა. არ შეიძლება ყველა როლი ერთნაირად გამოგივიდეს.
– თითქმის ყველა ახალგაზრდა ქალი ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ყოფილა მკითხავთან თავისი მომავლის შესატყობად. თქვენც თუ მიგიმართავთ მისთვის?
– ახალგაზრდობაში მეც გამიკეთებია ყველაფერი საშინელება, მკითხავთანაც წავსულვარ და თეფშიც დამიტრიალებია. თეფშს საითაც მინდოდა, იქით მივატრიალებდი და იმ ბიჭის სახელს ვაწერინებდი, რომელიც იმ პერიოდში მომწონდა...
მკითხავთან მისულს მხვდებოდნენ გაუბედურებული ქალები, რომლებსაც თავიანთი ქმრების ან საყვარლების ფოტოები ეჭირათ ხელში და მკითხავისგან "დახმარებას" ითხოვდნენ. მათ შემყურეს მეცინებოდა და კარგადაც ვერთობოდი. ვგრძნობდი, რომ უიღბლო ადამიანების თავყრილობა იყო. ხელმოცარული შედიხარ ვიღაცის სახლში, სადაც უბედური და შენსავით ხელმოცარული ადამიანები გხვდებიან, რომლებიც თვლიან, რომ მათ ქმრებს ან საყვარლებს ჯადო გაუკეთეს. რა სისულელეა, მკითხავი დააბრუნებს სიყვარულს?! სურათს რაღაცას რომ წაუსვამს ან დაადებს, სიყვარული დაგიბრუნდება?! პირველ რიგში, ეს საკუთარი თავის დაცინვაა და მეტი არაფერი.
საწყალ ადამიანებს არაფრით უნდათ, საკუთარი ცხოვრებით გაიხარონ. რა მოხდა, თუ მეუღლეს ან შენთვის სასურველ პიროვნებას არ უყვარხარ, წინ წადი, გაიხედ–გამოიხედე, შეიძლება იმაზე კარგ ადამიანს შეხვდე და მან შეგიყვაროს. არასოდეს უნდა მოიტყუო თავი.
– თქვენ როდის გააცნობიერეთ, რომ მკითხავთან არ უნდა გევლოთ?
– მკითხავებთან სიარულს მაშინ დავანებე თავი, როდესაც გავიგე, რომ ეკლესიურად დიდი ცოდვა იყო. თანაც მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი ძალიან მთრგუნავდა. თითქოს ვერთობოდი, მაგრამ მაინც მთრგუნავდა.
– როგორ ფიქრობთ, ბედისწერა არსებობს თუ ადამიანი თავად ირჩევს ცხოვრების გზას?
– ყველაფერი უფალზეა დამოკიდებული, მაგრამ არის შენი არჩევანიც. მეც და მამაჩემიც ვთვლიდით, რომ, გენეტიკის მიუხედავად, შესაძლებელია გამოასწორო უარყოფითი თვისებები და თავად იყო საკუთარი ბედის შემქმნელი. თუ წინასწარ არის ყველაფერი დაწერილი, როგორც ინდოეთში მიიჩნევენ, მაშინ მე ვინ ვარ? თუ არ მაქვს გამოსწორების შანსი, რისთვის მოვედი? ჩემი ცხოვრება ძირითადად საკუთარ თავთან მუშაობაა და არასოდეს ვნებდები.
– უფლის სასწაულის მომსწრე თუ ყოფილხართ?
– კი. დედაჩემს ინსულტი დაემართა და ერთი თვის განმავლობაში ძალიან მძიმედ იყო, ექიმები იმედს არ მაძლევდნენ. მის ავადმყოფობას ძალიან განვიცდიდი. დილამდე ვიჯექი დედის სასთუმალთან და გულში ჩუმად ვლოცულობდი, ღმერთს ვევედრებოდი, ჩემთვის მისი თავი არ წაერთმია. ვლოცულობდი არა გაავებულად, არამედ ჩუმად, მორჩილად. მართლაც მოხდა სასწაული, ლოცვამ და უფლის მორჩილებამ დედა გადამირჩინა. მაშინ გავაცნობიერე, რომ ყველაფერი შესაძლოა ერთ წუთში დამთავრდეს, ამიტომ ადამიანმა ყოველდღე ისე უნდა იცხოვროს, როგორც უკანასკნელ დღეს და სიკეთე თესოს.
– სხვა დროსაც გიგრძვნიათ ლოცვის ძალა?
– კი და ერთ ამბავს მოგიყვებით. დეიდაჩემმა მაჩუქა მაცხოვრის ხატი, რომელსაც მეორე მხარეს ლოცვა ეწერა. ამ ლოცვის წაკითხვა ძალიან მიყვარდა და ახლაც მიყვარს. ერთხელ მოსკოვში გასტროლზე წავედი, ძალიან ვღელავდი, რადგან მამა ჩემს სპექტაკლს უნდა დასწრებოდა და, როგორც მსახიობი, პირველად უნდა ვენახე სცენაზე. საგრიმიოროში რომ შევედი, ერთ–ერთ მაგიდასთან დავჯექი, რომელზედაც ის ლოცვა იდო, დეიდაჩემის ნაჩუქარ მაცხოვრის ხატს რომ ეწერა. როგორც კი ის ლოცვა წავიკითხე, მაშინვე დავმშვიდდი და თავდაჯერებული გავედი სცენაზე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა და ასეც მოხდა.
ლია ოსაძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1523120
1523320 online