asdas
ცნობილი ადამიანები
მარინა საღარაძე: "მე და მამა, გურამ საღარაძე, თეატრის ინტრიგების მსხვერპლი ბევრჯერ გავმხდარვართ"
"ვიცოდი, რომ რობერტ სტურუა ჩემთან ერთად მუშაობას არ გააგრძელებდა"
მარინა საღარაძე: "მე და მამა, გურამ საღარაძე, თეატრის ინტრიგების მსხვერპლი ბევრჯერ გავმხდარვართ"

2014-11-14 01:39:37



"მას შემდეგ, რაც მამა ჩემ გვერდით აღარ არის, სხვანაირი გავხდი. ჩემი ცხოვრება ორ ეტაპად გაიყო – მის გარდაცვალებამდე და მერე... ერთი სიტყვა არ უთქვამს, რომ რამე სტკიოდა – ჩუმად გაფრინდა", – გვითხრა მსახიობისა და მხატვრული კითხვის ოსტატის, გურამ საღარაძის ქალიშვილმა, მსახიობმა მარინა საღარაძემ. 2013 წლის 12 იანვარს გურამ საღარაძემ რუსთაველის თეატრში უკანასკნელად ითამაშა სპექტაკლი, 5 დღის შემდეგ კი ამქვეყნიდან წავიდა. მისი ერთ–ერთი ბოლო ოცნება ალბომის ჩაწერა იყო, დაიწყო კიდეც ამაზე მუშაობა, მაგრამ ვერ დაასრულა. მისი გარდაცვალების შემდეგ ქალბატონმა მარინამ მამის არქივზე დაიწყო მუშაობა, ყველა ვიდეო და აუდიოჩანაწერი – გურამ საღარაძის მიერ წაკითხული ლექსები, ინტერვიუები, ნაწყვეტები სპექტაკლებიდან შეკრიბა და ალბომი გააკეთა, რომელშიც 12 დისკია გაერთიანებული. ალბომის პრეზენტაციაზე მამის მეგობრებმა უთხრეს, ჩვენთვის გურამი გააცოცხლეო. მასაც ასეთივე შეგრძნება აქვს – თითქოს მამა მასთან არის, თითქოს ალბომსაც ერთად უსმენენ, ერთად უყურებენ.
– ქალბატონო მარინა, გურამ საღარაძის ოცნება მისი გარდაცვალების შემდეგ ასრულდა – ალბომი გამოვიდა. ამ პროექტზე მუშაობა თქვენთვის განსაკუთრებულად ემოციური იქნებოდა.

– რა თქმა უნდა, დიდ განცდებს უკავშირდებოდა. მამას წელს 85 წელი შეუსრულდებოდა. ვოცნებობდი, რომ ეს თარიღი განსაკუთრებულად აღგვენიშნა, დიდი შემოქმედებითი საღამო გაგვეკეთებინა, მაგრამ... გარდაცვალებამდე 5 დღით ადრე, თავის დაბადების დღეზე ითამაშა სპექტაკლში "მზის დაბნელება საქართველოში". იმ დღეს ჩემს მეგობარს ვუთხარი, მომავალ წელს მამას დიდი დაბადების დღე უნდა გადავუხადო–მეთქი. არ უყვარდა ამ დღის აღნიშვნა. მის დაბადების დღეზე სპექტაკლი რომ დანიშნეს, ამანაც კი უხერხულ მდგომარეობაში ჩააგდო. ამ სპექტაკლის თამაშიდან 5 დღეში გარდაიცვალა. ბოლო დღეებიც საყვარელ თეატრში გაატარა, როგორც მოქმედმა ძლიერმა მსახიობმა და ისე გაქრა.
მას შემდეგ, რაც მამა აღარ არის, სულ მინდა, მისთვის რაღაც გავაკეთო. შარშან კულტურის სამინისტროს დახმარებით, თეატრის, კინოსა და ქორეოგრაფიის მუზეუმში გავაკეთეთ საინტერესო გამოფენა, რომელიც მთელ მის შემოქმედებით ცხოვრებას ასახავდა. პარალელურად მუზეუმის ბაღში გაიხსნა ლევან ვარდოსანიძის მიერ გაკეთებული გურამის ბარელიეფი. ეს ეტაპი რომ დასრულდა, მერე ალბომზე ფიქრი დავიწყეთ. თქვენც აღნიშნეთ, რომ მამას სიცოცხლეშივე უნდოდა ამის გაკეთება, დაიწყო კიდეც მასზე მუშაობა, მაგრამ არ დასცალდა. შოთა რუსთაველი ჩაწერა ორ დისკად, შემდეგ – გალაკტიონი და მერე გაჩერდა. "სანოს სტუდიის" ხელმძღვანელი მერაბ სანოძე, რომლის გარეშე ეს პროექტი არ იარსებებდა, მამას სულ ეუბნებოდა, ბატონო გურამ, მობრძანდით სტუდიაში, ჩაწერა გავაგრძელოთო, მაგრამ ხვალ–ზეგო, გაიძახოდა და... როცა ჩვენს ოჯახში ეს უბედურება დატრიალდა, საკუთარ თავს ვუთხარი, რადაც უნდა დამიჯდეს, ეს უნდა გავაკეთო–მეთქი.
– შედეგით კმაყოფილი ხართ, ისეთი გამოვიდა, როგორზეც მამა და თქვენ ოცნებობდით?
– კი და მადლობა "სანოს" სტუდიას, სადაც დღე და ღამე იმუშავეს, რომ ასეთი გამოსულიყო. ალბომი პირველად რომ დავიჭირე ხელში, ვიფიქრე, მამა რა ბედნიერი იქნებოდა, ეს ყველაფერი რომ ენახა–მეთქი. ისეთი გრძნობა მქონდა, თითქოს ჩემთან ერთად ათვალიერებდა. ალბომი გადავეცი მუზეუმებს, საჯარო ბიბლიოთეკას და საქართველოს არქივს. მინდა, იმ ხალხს, ვისაც პოეზია უყვარს, საშუალება ჰქონდეს, მივიდეს და მოუსმინოს. ალბომი პირველად საქართველოს პატრიარქს, უწმინდესსა და უნეტარესს, ილია მეორეს მივუტანე. მან ბევრი მესაუბრა მამაზე. მითხრა, კვიპროსზე მივემგზავრები და იქაურ ქართველებს აუცილებლად მოვასმენინებო.
ალბომის პრეზენტაცია გაიმართა რუსთაველის თეატრის მცირე დარბაზში, იქ, სადაც მამამ უკანასკნელად ითამაშა. დარბაზში გამოვფინეთ მისი სურათები, კოსტიუმები. ყველა მეუბნებოდა, ჩვენთვის გურამი გააცოცხლეო.
– ამ რთული პერიოდის გადალახვაში რა დაგეხმარათ?
– მის სიკვდილს ვერ აღვიქვამ, ჩემთვის მამა ცოცხალია. ვცდილობ, რომ ნაკლებად ვიარო მის საფლავზე. ადამიანს რწმენა ყველაფერში ეხმარება. მამა საოცრად მორწმუნე ადამიანი იყო. კომუნისტების დროს, როცა ეკლესიაში შესვლა იკრძალებოდა, ის მაინც დადიოდა და ლოცულობდა. სახლშიც მთელ კედელზე ხატები ჰქონდა დაბრძანებული, მეორე კედელი კი მისი გარდაცვლილი მეგობრების სურათებით იყო სავსე. ყოველ დღესასწაულზე მამა ყიდულობდა ძალიან ბევრ ყვავილს, მიდიოდა პანთეონში და ყველა თავისი მეგობრის საფლავზე ალაგებდა. ეს იყო მისი რიტუალი.
საინტერესო ცხოვრება განვლო და არა მარტო შემოქმედებითი თვალსაზრისით, მისი ყოველი დღე იყო სავსე სიყვარულით, გატაცებებით... თავის დროზე ბევრი ქალი ეთაყვანებოდა. ლამაზი სიყვარული აკავშირებდა დედასთან. შემდეგ გავიდა დიდი დრო და შეხვდა ტანია ბუხბინდერს, რომელმაც სულ სხვა სული შთაბერა მას. მამამ ემოციური შოკი დაემართა. ერთ დღეს კი საკუთარ თავს უთხრა, ცხოვრება გრძელდებაო... მაგრამ სიცოცხლის ბოლომდე დღე არ გადიოდა, რომ მასზე არ ეფიქრა. საოცრად უყვარდა თავისი ცოლი..
2013 წელი ჩემთვის ყველაზე მტკივნეული იყო. გარდაიცვალა მამა და მისი დაკრძალვიდან რამდენიმე დღის შემდეგ თეატრიდან წამოვედი.
– იმ თეატრიდან, რომელიც მამათქვენისთვის ოჯახივით იყო და თქვენც ბევრი წელი იმუშავეთ იქ. რა მოხდა მაშინ, ეს გადაწყვეტილება რატომ მიიღეთ?
– თეატრის მაშინდელ მმართველს, ზაალ ჩიქობავას უსამართლოდ მოექცნენ. ნუ მიწყენენ ჩემი კოლეგები და მეგობრები, მაგრამ მე ამას დიდ შეცდომად და უკან გადადგმულ ნაბიჯად მივიჩნევ.
– რეჟისორ რობერტ სტურუას დაბრუნებას მიიჩნევთ შეცდომად და უკან გადადგმულ ნაბიჯად?
– პირიქით, ბატონი რობერტი უნდა დაბრუნებულიყო თეატრში და დაბრუნდა კიდეც, მაგრამ რა აუცილებელი იყო იმ სისტემის ნგრევა, რაც ბოლო წლებში ჩამოყალიბდა ან რა საჭირო იყო ბატონი ზაალის თეატრიდან წასვლა? წელიწადნახევარი ბატონი ზაალის მოადგილე ვიყავი საზოგადოებასთან და უცხოეთის ქვეყნებთან ურთიერთობის დარგში. ბევრი საინტერესო პროექტი გვქონდა, სიცოცხლე ჩქეფდა თეატრში. კულტურის სამინისტროდან წამოვიდა ის საკითხი, რომ ზაალს თავად დაეწერა განცხადება წასვლაზე. მამაჩემი 22 იანვარს დავასაფლავე, 25–ში დილას დამირეკეს და მითხრეს, ტელევიზორი ჩართე, ზაალი პრესკონფერენციას აწყობს წასვლასთან დაკავშირებითო. პირდაპირ მივედი პრესდარბაზში და მეც გავაკეთე განცხადება წასვლასთან დაკავშირებით. ამით სოლიდარობა გამოვუცხადე არამარტო ზაალ ჩიქობავას, არამედ მთელ გუნდს, რომელიც ჩვენთან ერთად აიძულეს, თეატრიდან წამოსულიყო.
– პირველად რომ წამოხვედით რუსთაველის თეატრიდან, მაშინ უფრო მტკივნეულად განიცადეთ ეს თუ ახლა?
– მაშინ ჩემი ნებით არ წამოვსულვარ, 1998 წელს ხელშეკრულება აღარ გამიგრძელეს, მაგრამ კაცმა არ იცის, რატომ. არა და იმ სეზონის დასაწყისში "მარიამ სტიუარტის" პრემიერა უნდა მეთამაშა. მაშინ ბევრ ჩემს კოლეგასაც ასე მოექცნენ. 17 წელი ვიმუშავე რუსთაველის თეატრში. იმ პერიოდში 4 სპექტაკლში აქტიურად ვიყავი დაკავებული, მაგრამ... არ ვიცი, ვის რა დავუშავე, რომ ასე მომექცნენ.
– ამის მიზეზი რობერტ სტურუასთან კონფლიქტი ხომ არ იყო?
– ბატონ რობერტთან პირადი კონფლიქტი არასოდეს მქონია, მაგრამ, ვიცოდი, რომ ჩემთან ერთად მუშაობას არ გააგრძელებდა.
– ახლა რომ თქვენი ნებით არ წამოსულიყავით თეატრიდან, იქნებ არც არავის გამოეშვით და მუშაობა გაგეგრძელებინათ?
– ამ კითხვას ბევრი მისვამს, რატომ წამოხვედი, ეგებ დარჩენილიყავიო. არ ვიცი... ჩემი დარჩენა რომ სდომებოდათ, დამიბარებდნენ და რაღაცას შემომთავაზებდნენ, მაგრამ ასე არ მოხდა. უმთავრესი კი ისაა, რომ მე აღარ მინდოდა საშინელ ატმოსფეროში ყოფნა. მოხსნეს სპექტაკლი "ოლივერი", "მარია სტიუარტი". ზაალ ჩიქობავას მმართველობის დროს თუ რამე სპექტაკლი იყო რეპერტუარში, ყველაფერი მოხსნეს. რა თქმა უნდა, ბატონი რობერტი თავად წყვეტს, რა უნდა დარჩეს რეპერტუარში და რა – არა, უფლება არ მაქვს, მის საქმეში ჩავერიო, მაგრამ კითხვის დასმის უფლება ხომ მაქვს? ამიტომ ვკითხულობ, ამ სპექტაკლებმა რა დააშავა? ნურავინ დაიწყებს ხარისხზე საუბარს, იმიტომ, რომ ერთიც და მეორეც უმაღლესი დონის იყო, სხვა შემთხვევაში ხალხი მათ სანახავად არ ივლიდა.
ბევრი ჭორიც გავრცელდა, წერდნენ, რუსთაველის თეატრში დარბაზები ქირავდებოდაო. ქირავდებოდა მხოლოდ შემოქმედებითი საღამოებისთვის და საინტერესო პრეზენტაციებისთვის და რა იყო ამაში გასაკვირი? რა, ახლა არ ქირავდება? ეს არის მიღებული პრაქტიკა და არა – დანაშაული.

– არასდროს მოგეცათ საშუალება, ეს კითხვები პირადად დაგესვათ რობერტ სტურუასთვის?

– ამის საშუალება არასდროს მქონია. ბოლო 2 წლის განმავლობაში საერთოდ არ მინახავს, ერთმანეთს არსად შევხვედრივართ. "სარკესთან" პირველად ვამბობ, მამის გარდაცვალების შემდეგ მქონდა მოლოდინი, რომ ჩვენი საუბარი შედგებოდა, ეგებ უბრალოდ დავებარებინე და დავლაპარაკებოდით ერთმანეთს, მაგრამ... როდესაც წასვლის შესახებ ჩემი განცხადება ნახა, მაშინვე მოაწერა ხელი. ადამიანმა თავის სულში უნდა ჩაიხედოს და გადაწყვიტოს, სად არის მართალი და სად – არა.
მამამ და ბატონმა რობერტმა უზარმაზარი შემოქმედებითი ცხოვრება გაიარეს ერთად, მეგობრები იყვნენ, ასე რომ, ჩემი განცდები უმნიშვნელოა. მამა მის მიმართ ყოველთვის დიდი პატივისცემით იყო განმსჭვალული.
– მამათქვენის ალბომი თუ აჩუქეთ რობერტ სტურუას?
– კი, გავუგზავნე. ვთვლი, რომ მის ოჯხში გურამ საღარაძის ალბომი აუცილებლად უნდა იყოს.
– ქალბატონო მარინა, ახლა რას საქმიანობთ?
– პედაგოგიურ საქმიანობას ვაგრძელებ. არაჩვეულებრივი სტუდენტები მყავს. მეხუთე წელია სამოდელო სკოლა "ლუქ მოდელსში" მსახიობის ოსტატობას და მხატვრულ კითხვას ვასწავლი. ვაგრძელებ საკონცერტომუშაობას, გასტროლებზე ვიმყოფებოდი ბატონ ბუბა კიკაბიძესთან ერთად ისრაელში, ამერიკაში, კანადაში, სადაც არაჩვეულებრივი საღამოები გავმართეთ.
დიდი ხანია კარგ როლზე არ მიმუშავია. ჩემი ერთ–ერთი ყველაზე დიდი განცდა ეს არის. მე მსახიობი ვარ და მწყურია სცენა. ჩაფიქრებული მაქვს, გავაკეთო ჩემი ლიტერატურული საღამო, რომელზეც ამ ახლო მომავალში დავიწყებ მუშაობას.
– სხვა თეატრებიდანაც არ გქონიათ შემოთავაზება?
– არა და არ ვიცი, რატომ. რატომღაც ჩემზე დიდი ტაბუა დადებული და ვერ გავიგე, რატომ. ეს რეჟისორებთან დასასმელი კითხვაა.
– როცა თეატრიდან ყოველგვარი ახსნა–განმარტების გარეშე გამოგიშვეს, მამა თქვენს საქმეში არ ჩაერია? რუსთაველის თეატრი ის ადგილი იყო, სადაც სიტყვის თქმა, თუნდაც თქვენი დაცვა შეეძლო.
– მამა ამ საქმეში არ ჩარეულა. თუმცა ვერ წარმოიდგენთ, ჩემი თეატრიდან წამოსვლა რა მძიმედ გადაიტანა. ბაბუაჩემს რუსთაველის თეატრის სინდისს ეძახდნენ და მამაჩემზეც იმავეს ამბობენ. თეატრი ყოველთვის სავსეა ინტრიგებით და მეც და მამაც ბევრჯერ გავმხდარვართ ამ ინტრიგების მსხვერპლი, თუმცა ასეთ რაღაცეებში არასდროს ჩავრეულვართ. ვთვლი, რომ თეატრში ყოველთვის მქონდა ჩემი ადგილი, შეიძლება ბატონი რობერტის სპექტაკლებში – არა, მაგრამ სხვა რეჟისორები მიწვევდნენ, მათთან ვთამაშობდი.
ჩემი გათავისუფლების შემდეგ მამა ისეთი გაოგნებული იყო, ერთი კვირა ვერ ლაპარაკობდა. იმიტომ კი არა, ჩემი შვილი როგორ გამოუშვესო, უბრალოდ, თვლიდა, რომ მე შემეძლო მუშაობა. მაშინ ჩემთან ერთად გამოუშვეს მსახიობ თენგიზ არჩვაძის ქალიშვილი, ნატა არჩვაძეც. ამ ყველაფრის შემდეგ მითხრეს, რომ ერთ–ერთ ხელმძღვანელს უთქვამს, ხომ ხედავთ, მარინა საღარაძემ და ნატა არჩვაძემ ხმა არ ამოიღეს, მათ ჩათვალეს, რომ ეგრე იყო საჭიროო. თუ მაგიდაზე არ არტყამ მუშტს, არ გარბიხარ სასამართლოში, არ იცავ შენს უფლებებს და უბრალოდ, სხვანაირად ხარ გაზრდილი, თვლიან, რომ სუსტი ხარ. არადა ასე იმიტომ არ მოვიქეცი, რომ მამას გავუწიე ანგარიში. აი, ასეთია ეს ისტორია, მაგრამ ეს ყველაფერი უკვე წარსულია.
ლანა კიკნაძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1521592
1521792 online