asdas
ცნობილი ადამიანები
გიორგი ყორღანაშვილი: "ამხელა პაუზის შემდეგ თავიდან ვეგუები სცენას"
"ეკლესიაში სანთლებს ვანთებ, სხვა საშუალება არ ვიცი, ამდენ ადამიანს მადლობა როგორ გადავუხადო"
გიორგი ყორღანაშვილი: "ამხელა პაუზის შემდეგ თავიდან ვეგუები სცენას"

2014-03-29 13:45:56



ძვლის ტვინის ანემია – ეს დიაგნოზი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობ გიორგი ყორღანაშვილისთვის განაჩენივით ჟღერდა. ოპერაცია, რომლის ღირებულება 400 000 დოლარი იყო, ერთ თვეში უნდა გაკეთებულიყო. გიორგიმ მაშინ იგრძნო, რამხელა ძალა აქვს მეგობრობას, რა შეუძლია ადამიანების თანადგომას. თანხა შეგროვდა და მსახიობი ისრაელში წავიდა სამკურნალოდ.
გიორგი დღეს კვლავ სცენაზე დგას და ისევ საყვარელ საქმეს აკეთებს. მართალია, კიდევ ერთი ოპერაცია ელის – ძვლის ტვინის გადანერგვა, მაგრამ იმედი აქვს, რომ ყველაზე რთული დღეები უკან დარჩა და წინ ბევრი გეგმა და ოცნებაა.
– გიორგი, გილოცავთ სცენაზე დაბრუნებას. როგორი განწყობა გაქვთ?
– გმადლობთ! ძველ სპექტაკლებში დავბრუნდი. ამხელა პაუზის შემდეგ თავიდან ვეგუები სცენას. ჯერჯერობით ყველაფერი ნორმალურადაა, მაგრამ ტრიუკებს ვერიდები, იმას ვაკეთებ, რის საშუალებასაც ჩემი ჯანმრთელობა მაძლევს. ჩემთვის მთავარი ჯანმრთელობაზე ზრუნვაა და ამით შემოვიფარგლები.
– ალბათ საყვარელი საქმეც ერთგვარი თერაპიაა თქვენთვის.
– რა თქმა უნდა. მთელი ცხოვრება ამით ვიყავი დაკავებული და ერთ დღეს ამ ყველაფრისგან მოწყვეტა მომიწია, რაც ჩემთვის ძალიან რთული იყო. სახლში გამოკეტილი ვიჯექი, რაღაც პერიოდი საწოლს ვიყავი მიჯაჭვული. ერთი სული მქონდა, როდის მოვღონიერდებოდი, ჯანმრთელობა როდის შემიწყობდა ხელს, რომ საყვარელ საქმეს დავბრუნებოდი. როდესაც ამდენი ხნის შემდეგ ისევ სცენაზე დავდექი და მაყურებელს შევხვდი, ემოციებით დავიტვირთე. ამის სიტყვებით გადმოცემა ცოტა რთულია.
– ახლა როგორია თქვენი ჯანმრთელობის მდგომარეობა?
– სამედიცინო ენით, არ ვიცი, ეს ყველაფერი როგორ უნდა ავხსნა. გასაგებად რომ ვთქვა, ჯერჯერობით ძვლის ტვინის გადანერგვა არ მომხდარა. ისრაელში სამკურნალოდ რომ ჩავედი, აღმოჩნდა, რომ სისხლში ჰემოგლობინი, ლეიკოციტები ნორმის ფარგლებში იყო, მაგრამ ძვლის ტვინია იმდენად ღარიბული, რომ 100 პროცენტიდან მხოლოდ 20 პროცენტი ფუნქციონირებს. ეს მარაგი როდემდე გასწვდება სისხლს, არ ვიცი. როგორც მეუბნებიან, ნელ–ნელა ყველაფერი ნორმის ფარგლებში აღარ იქნება, ამ პროცესს ველოდები. მხოლოდ ამის შემდეგ მოხდება ძვლის ტვინის გადანერგვა და მერე ყველაფერი ნორმაში ჩადგება. ზედმეტი ჩარევების და ქიმიოთერაპიის გარეშე ველოდები, როდის გაუარესდება სისხლის ანალიზის პასუხები. ამ ყველაფერს რამდენი დრო დასჭირდება, არც ექიმებმა იციან. ეს ორგანიზმზეა დამოკიდებული. აპრილში მიწევს მთავარი ძვლის ტვინის შემოწმება, ერთი წლის წინანდელ სურათს უნდა შევადაროთ და ვნახავთ, გაუარესდა თუ სასწაული მოხდა და უკეთესობისკენაა წასული. ღმერთმა ქნას, ასე იყოს!
– ალბათ დიდი შინაგანი ძალა დაგჭირდათ იმისთვის, რომ მძიმე სენს არ შეგუებოდით და სიცოცხლისთვის გებრძოლათ. როდის დაიწყო ეს გამოცდა?
– ჩემი პრობლემები 2 წლის წინ დაიწყო. მაშინვე მკურნალობა დავიწყე, ნელ–ნელა ყველაფერი უკეთესობისკენ მიდიოდა. მეგონა, ძვლის ტვინიც უმჯობესდებოდა, მაგრამ სინამდვილეში თურმე მხოლოდ პერიფერიული სისხლი აღდგა, ძვლის ტვინი კი ისევ ისე დაქვეითებული დარჩა. ისრაელში უფრო ღრმად გამოიკვლიეს ყველაფერი. ძვლის ტვინის ძალიან ცოტა პროცენტი ამუშავებდა სისხლს. მენჯ–ბარძაყებზე მქონდა პრობლემა, ეტლში ვიჯექი, ამიტომ თქვეს, პირველად ამას უნდა მივხედოთო. ენდოპროთეზირება გამიკეთდა. ახალ ნაოპერაციევზე გადანერგვა არ შეიძლებოდა, ორგანიზმი უნდა მოღონიერებულიყო... ამ ყველაფერთან შეგუება ჩემთვის ძალიან რთული იყო. ვერ აღვიქვამდი, რა პროცესები მიმდინარეობდა ჩემს ორგანიზმში. გაოგნებული ვიჯექი, არ ვიცოდი, კონკრეტულად რა მჭირდა. პირველად გავიგე, რომ თურმე ძვლის ტვინი ქვეითდებოდა და თურმე მისი გადანერგვაც შესაძლებელი ყოფილა. მეგობრების, კეთილი ხალხის დახმარებით ყველაფერს გავუძელი. უამრავი ადამიანი მწერდა "ფეისბუქზე", გვერდში მედგნენ, მამხნევებდნენ. სწორედ მათი წყალობით მომეცა იმედი და იმაზე დავიწყე ფიქრი, რომ შეიძლებოდა ყველაფერი უკეთესობისკენ შეცვლილიყო, რომ გამოვკეთდებოდი, ჩვეულებრივ ცხოვრებას დავუბრუნდებოდი, გარეთ გამოვიდოდი, ხალხთან კონტაქტი მექნებოდა.
– როგორ გადალახეთ ის დღეები, როცა დიაგნოზის შესახებ შეიტყვეთ?
– სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ, ისე ცუდად ვიყავი, მით უმეტეს, რომ მკურნალობა ამხელა თანხებთან იყო დაკავშირებული. აღარაფრის იმედი მქონდა. მეგობრები კი მეუბნებოდნენ, ყველაფერს ვიზამთ, ჩვენ ამას შევძლებთო, მაგრამ დრო ერთი თვე მქონდა და 400.000 დოლარზე იყო ლაპარაკი. ჩემთვის წარმოუდგენელი იყო ამ მცირე დროში ფულის შეგროვება. მეგობრებისგან ასეთი მხარდაჭერა რომ ვიგრძენი, ემოციებისგან შოკირებული ვიყავი. თურმე ასეთი რაღაც შესაძლებელი ყოფილა. მათი მიზანი ჩემი გადარჩენა იყო, ჩემს მეგობრებს კი ბევრი ამოუდგა გვერდით.
– მახსოვს, რამხელა ტალღა აგორდა, რამდენი ადამიანი გაერთიანდა თქვენ გარშემო – მსახიობები, მომღერლები, ჩვეულებრივი მოქალაქეები, ყველა ჩაერთო ქველმოქმედებაში.
– მათი თანადგომა ჩემთვის იმდენს ნიშნავდა, რომ სიტყვები არ მეყოფა, თქვენამდე მოვიტანო. ჩვეულებრივი ადამიანები სახლში მაკითხავდნენ, მკითხულობდნენ, რაც მეც დიდ ძალას მაძლევდა და ჩემი ოჯახის წევრებსაც. მშობლები ხედავდნენ, რა ცუდად ვიყავი, მაგრამ ვერაფრით მეხმარებოდნენ, ამიტომ ალბათ მათთვის უფრო მძიმე იყო ის პერიოდი, ვიდრე ჩემთვის. როცა უცხო ხალხი მოდიოდა, ჩემი მშობლების თვალებზე სიხარულის ცრემლებს ვხედავდი. აღარ ვიცოდი, რა მექნა, მეყვირა, მეტირა, თუ რითი გამომეხატა ეს ემოცია. თითოეული ადამიანის მადლიერი ვარ. ეკლესიაში მათ სახელზე სანთელს ვანთებ, სხვა საშუალება არ ვიცი, ამდენ ადამიანს მადლობა როგორ გადავუხადო.
– ახლა ექიმისგან რაიმე აკრძალვები, შეზღუდვები დაგენიშნათ?
– მენჯ–ბარძაყების პროთეზირების გამო მეკრძალება ფიზიკური დატვირთვა, სირბილი, თხილამურებით სრიალი, ცხენით ჯირითი. ყოველთვიურად ვაკონტროლებ სისხლის ანალიზს და უკვე ვიცი, რა იქნება შემდეგ თვეში. ჭამაში აკრძალვები არ მაქვს, დიეტების დაცვა არ მიწევს.
– გადატანილმა განსაცდელმა თქვენში სულიერი ცვლილებები გამოიწვია?
– კი, სრულიად სხვა შეხედულებები მაქვს, სულ სხვანაირად დავიწყე აზროვნება. ქუჩაში ხალხს რომ ვხედავ, რომლებიც ვიღაცის დასახმარებლად ყუთებით დადიან და მე ეს ყველაფერი უკვე გამოვლილი მაქვს, თავის დროზე ჩემ გამოც დადიოდნენ ქუჩა–ქუჩა... ადრე მეგონა, რომ ხალხი უბრალოდ მათხოვრობდა, ახლა კი მჯერა, რომ ისევე უნდათ თავიანთი ახლობლების დახმარება, როგორც ჩემს მეგობრებს სურდათ, მე დამხმარებოდნენ. სულ უხერხულობის განცდა მაქვს, მგონია, რომ ადამიანებს რაღაცით პატივი უნდა ვცე, რადგან ამდენი ხნის განმავლობაში ჩემ გვერდით იდგნენ.
– თქვენს პირად ცხოვრებაში რა ხდება? როგორც ვიცი, შეყვარებული გყავდათ.
– კი და ახლაც მყავს შეყვარებული. ის ძალიან მედგა გვერდით, მამხნევებდა, მამშვიდებდა. ამ მოვლენების დროს გავიცანი. პროფესიით ფინანსისტია. სხვადასხვა პროფესიების მიუხედავად, ერთმანეთს ძალიან კარგად ვუგებთ. ბევრ რამეზე ვკამათობთ კიდეც და ვთვლი, რომ ეს კარგიც კი არის.
– დღეს როგორ ხედავთ მომავალს, რა შედის თქვენს გეგმებში?
– ჯერჯერობით სრულფასოვნად უნდა გამოვჯანმრთელდე და ამისთვის ყველაფერს ვაკეთებ. ფიზიკურად მოვძლიერდები და ჩემს პროფესიას შეძლებისდაგვარად დავუბრუნდები. ყოველთვის მათ გვერდით ვიდგები, ვისაც დახმარება დასჭირდება. ერთი–ორი შემთხვევა იყო, როცა სხვების დახმარებაც შევძელი. საკმარისი თანხა რომ შეგროვდა, ფული ისევ ირიცხებოდა, რომელიც ჩემთვის აღარ იყო საჭირო, ამიტომ ჩემი მეგობრები სხვა ბავშვებს ურიცხავდნენ, ვისაც დახმარება სჭირდებოდა. თუნდაც მედიკამენტების ფული რომ გადაერიცხათ, ესეც რაღაცას ნიშნავდა. როგორც მითხრეს, 20–მდე ადამიანს მაინც გაუწოდეს დახმარების ხელი. ახლა 3 თვის ვეფხვიას ვეხმარებით, რომელსაც ძალიან რთული დიაგნოზი აქვს. ამჟამად ისრაელშია. საქველმოქმედო საღამო ჩავატარეთ, რომლის წამყვანიც მე ვიყავი. დიტო ცინცაძის ფონდსაც გვერდში ვუდგავარ.
– გიორგი, მალე სრულიად გამოჯანმრთელებას გისურვებთ!
– ძალიან დიდი მადლობა თქვენც და თქვენს მკითხველებსაც. მარჯანიშვილის თეატრის დირექციას, ჩემს მეგობრებს უღრმესი მადლობა! აქვე მინდა, განსაკუთრებული მადლობა გადავუხადო ლელა წურწუმიას და მამულიჩას, რომლებიც ყველაფერს აკეთებდნენ ჩემ დასახმარებლად. მადლობა იმ ადამიანებს, ვინც ფულს მირიცხავდნენ და თავიანთ სახელებს არ ამჟღავნებდნენ; მათ, ვინც თეატრში მიდიოდა და თავიანთ პენსიას ტოვებდნენ. თეატრში დღესაც რეკავენ ჩემი ამბის გასაგებად, მეც მირეკავენ. ხალხო, მე თქვენ გამაძლიერეთ, არასოდეს დაგივიწყებთ!
ქეთი დინოშვილი, ჟურნალი სარკე 


სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522480
1522680 online