მსახიობი ნინო ბურდული თვლის, რომ ის დაისაჯა, რადგან მისი ნათამაშევი პრემიერმინისტრის როლი სერიალიდან "ცხელი ძაღლი" 6 წელი თაროზე შემოდეს და დღის სინათლე მხოლოდ ახლა იხილა. მსახიობი საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ყოველთვის აქტიურობდა და მისი პოზიცია ხელისუფლების მიმართ კრიტიკული იყო. ერთ დროს ოპოზიციონერ სალომე ზურაბიშვილის პარტიის წევრიც გახდა, მაგრამ სწორედ მაშინ დარწმუნდა, რომ პოლიტიკა მისი საქმე არ იყო. სხვათა შორის, ის ახალი ხელისუფლების მიმართაც არ იშურებს მწვავე კრიტიკას და ღიად აცხადებს, რომ არ მოსწონს ის, რაც დღეს ხელოვნების სფეროში ხდება.
ქალბატონი ნინო მკაცრი და ძლიერი ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებს. ამბობს, რომ სინამდვილეშიც ასეთია. ქალურ სისუსტეს ძირითადად პირად ცხოვრებაში იჩენს, აქ ემოციების დაფარვასაც ვერ ახერხებს, საქმეში კი პრაგმატულია.
– ქალბატონო ნინო, იმ პერიოდში, როცა წინა ხელისუფლებამ საზოგადოების რაღაც ნაწილს "ჩარეცხილები" უწოდა, ხოლო ნაწილი ხელისუფლების ფავორიტებად იქცა, თქვენ სად იყავით, რომელ მხარეს?

– ჩემს თავს მხარედ არასდროს განვიხილავ, არც ჩარეცხილად ან რომელიმე მთავრობის ფავორიტად მიგრძვნია თავი. თუმცა კრიტიკულად ვუდგები იმას, რაც არ მომწონს და აზრს ღიად ვაფიქსირებ. როცა ხაზგასმით ვინმეს ფავორიტი ხარ, ეს იმას ნიშნავს, რომ იმას კი არ იღებ, რისი ღირსიც ხარ, არამედ ამ ყველაფერს იმიტომ გაძლევენ, რომ ვიღაცის გვერდით დგახარ. ეს ჩემთვის აბსოლუტურად მიუღებელია. სამწუხაროდ, ჩვენთან იგრძნობა, ვინ ვის მხარესაა, ამის მიხედვით ხდება თანამდებობებზე დანიშვნება, ლობირება.
– ახლაც ასე ხდება ახალ პოლიტიკურ რეალობაში?
– რა თქმა უნდა, ახლაც ხდება. ამას რომ გადავეჩვიოთ, ალბათ ძალიან დიდი დრო დაგვჭირდება. ნაცნობობა, ახლობლობა, მეგობრობა ძალიან კარგია, აუცილებელიც არის, რომ დაეხმარო არამარტო მეგობარს, უცხო ადამიანსაც, მაგრამ ეს საქმის ხარჯზე არ უნდა მოხდეს. ჩვენთან ადამიანების შეფასება პროფესიონალიზმით არ ხდება და ეს ჩვენი საზოგადოების ყველაზე დიდი მინუსია.
– ამგვარი რამ საკუთარ თავზეც გამოსცადეთ?
– როცა სადმე არ მეძახდნენ, არ ვიცი, ეს რითი იყო განპირობებული. რაღაც პერიოდი გადაღებები არ მქონდა, დიდი ხნის განმავლობაში არც ტელევიზიაში მიწვევდნენ, მაგრამ ეს მაინცდამაინც იმას არ ნიშნავს, რომ იქ ვიღაცის მითითებით არ მეძახდნენ. ბევრი კარგი მსახიობი ვიცი, რომელსაც არ უმართლებს, ამიტომ ამას პოლიტიკურ მიკერძოებას ვერ დავაბრალებ. ისე კი, მე ყოველთვის თავისუფლება მირჩევნია საეჭვო კეთილდღეობას.
– მახსოვს, ერთი პერიოდი, განსაკუთრებით 2007 წლის ნოემბრის მოვლენების დროს, პოლიტიკაში აქტიურად იყავით ჩართული. სალომე ზურაბიშვილის პარტიის წევრიც გახდით.
– მაშინდელ ოპოზიციასთან ხშირად ვიყავი, რაღაც პერიოდში პოლიტიკაში წასვლის მცდელობაც მქონდა, მაგრამ მივხვდი, რომ ეს ჩემი საქმე არ იყო. ყველა შემთხვევაში საწინააღმდეგო აზრი მიჩნდება ხოლმე, რომელსაც პოლიტიკურ ან პარტიულ ინტერესებს ვერ ვუქვემდებარებ. ქალბატონ სალომე ზურაბიშვილთან მართლაც ვიყავი პარტიაში, მაგრამ ეს ჩემი სტილი არ არის, ჩემი ცხოვრების წესში ვერ ჯდება. გამორიცხულია, მომავალში რომელიმე პარტიაში შევიდე. პოლიტიკაში ყოფნა სხვა დისციპლინას მოითხოვს. მე თავისუფალი ცხოვრების წესს ვარ მიჩვეული. ვატყობ, რომ სულ უმცირესობაში ვარ.
– პოლიტიკაში თქვენი წასვლა ალბათ ბევრმა დიდ–პატარა ფაქტორმა განაპირობა, მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი, რამაც მაშინ გიბიძგათ, რა იყო?
– ბევრი რაღაც დაგროვდა. რა თქმა უნდა, ყველაზე ძლიერი პროტესტი 2007 წლის 7 ნოემბერთან დაკავშირებით მქონდა. დემონსტრაციის დაშლა, მოშიმშილეებზე თავდასხმა, დარბევა, ტელევიზიაზე შეტევა და ფილმ "ცხელი ძაღლის" აკრძალვა – ეს ყველაფერი ერთად აღმოჩნდა თავმოყრილი. ზუსტად აღარ მახსოვს, პარტიაში როდის შევედი, მაგრამ მთავარი იყო პროტესტი, რომელიც იმ ძალის მიმართ გამიჩნდა, რომელიც მაშინ ხელისუფლებაში ხალხის დიდი მხარდაჭერით მოვიდა და რომლის იმედიც მქონდა. ის ძალა 4 წლის წინ რომ წასულიყო ხელისუფლებიდან, ახლა ქვეყანაში მშვიდი პოლიტიკური პროცესი იქნებოდა.
– ახალი ხელისუფლების მიმართ მოლოდინი დიდია. თქვენ რისი იმედი გაქვთ?
– სამართლიანობა აუცილებლად უნდა აღდგეს. ის, რომ ჩვენს საზოგადოებაში დაუსჯელობის სინდრომი არსებობს, ძალიან ცუდია. ზოგჯერ მგონია, რომ საზოგადოება სამართლიანობის აღდგენაზე კი არა, თავისი პრინციპების გატანაზეა გადასული. "მაშინ ჩემი ვერ გავიტანე და ახლა გავიტან" – ასეთი დამოკიდებულება საშინელებაა!
– სად დაინახეთ ასეთი დამოკიდებულება?
– თუნდაც ხელოვნებაში. როცა ადამიანი 8 წლის განმავლობაში თავისი უფლებებისთვის არ იბრძოდა და ახლა დაიწყო, მისი არ მჯერა. როცა ამდენი ხნის განმავლობაში ხმას არ იღებდი, ახლა კი ფიქრობ, "კეთილი მეფე" რომ მოვიდა, ის დამიცავს, ხმას ამოვიღებო და ამიტომ ყვირი, ეს აღარ მომწონს. დარწმუნებული არ ვარ, რომ შენ სამართლიანობის აღდგენა გინდა და არა – ამ სიტუაციაში კეთილდღებობის მოპოვება.
– როგორ ატყობთ, პოლიტიკური ცვლილებები თეატრზე როგორ აისახება?
– ახლა თეატრთან დაკავშირებით ძალიან ცუდ კანონს იხილავენ, რისი კატეგორიული წინააღმდეგიც ვარ. ეს იქნება თეატრის 30 წლით უკან დაბრუნება. ფუნქციებს ისე ანაწილებენ, რომ მმართველის ინსტიტუტს საერთოდ სპობენ და თეატრში მთავარი ფიგურა სამხატვრო ხელმძღვანელი ხდება, როგორც ეს ბრეჟნევის დროს იყო. ეს ხომ ტყუილი ფიგურაა?! სამხატვრო ხელმძღვანელი ფინანსურ და იურიდიულ დოკუმენტებს ხელს ვერ აწერს. როგორც ჩანს, საკმარისად არ არიან ისეთი ადამიანები, ვინც ამის წინააღმდეგ იბრძოლებენ.
– საუბარი იყო, რომ ამ კანონს რობერტ სტურუას არგებენ.
– არ შეიძლება, რომ ამ შემთხვევაში პიროვნებებზე იყოს საუბარი. როგორ შეიძლება კანონი პიროვნებას მოვარგოთ ან არ მოვარგოთ? თუმცა ის ამ კონტექსტში ჩაჯდა. ესეც სახელმწიფო მოხელეების ბრალია.
– ფაქტია, რომ პოლიტიკის გამო თეატრებში შიდა დაპირისპირებები ხდებოდა, ამის კარგი მაგალითი რუსთაველის თეატრია.
– ყურმოკრულ ამბებზე ვერ ვისაუბრებ, მე ის ვიცი, რომ თუმანიშვილის თეატრში ჩვენმა მმართველმა ზურა გეწაძემ არაჩვეულებრივად დააბალანსა ეს ბობოქარი თეატრი, სადაც ორივე მხარეს პოლიტიკურად აქტიური რამდენიმე ადამიანი იყო. ზურამ სიტუაციის დაბალანსება ისე შეძლო, რომ პოლიტიკური შეხედულებები თეატრის საქმიანობაზე არ ასახულიყო.
– ხომ არ თვლით, რომ ძალიან პოლიტიზირებული, აგრესიული საზოგადოება მივიღეთ და პოლიტიკაც ჩვენში დიდი დოზითაა?
– კი არ მივიღეთ, ამას თითოეულმა ადამიანმა შევუწყვეთ ხელი. არ ვიცი, ვინ რა დოზით, მაგრამ ისტერიის გამომწვევი მუდმივად ჟურნალისტები ხდებიან. საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვანი გახდა, რომელ პარტიას ეკუთვნი და არა – ის, საქმეს როგორ აკეთებ. ეს არის უბედურება.
– ცოტა ხნის წინ ტელეეკრანს სერიალით "ცხელი ძაღლი" დაუბრუნდით, რომელიც წლების განმავლობაში აკრძალული იყო. რატომ არ იღებდით არავინ ხმას?
– ეს ფილმი ჩემთვის მნიშვნელოვანი იქნებოდა, 7 წლის წინ რომ გაეშვათ. ისე, გულწრფელად გითხრათ, ამაზე საერთოდ არ დავფიქრებულვარ და არც შიშის გრძნობა გამჩენია. არასდროს მიფიქრია, რომ მსახიობი როლის გამო შეიძლება დაისაჯოს, ეს წარმოუდგენელია ჩემთვის.

– ფილმი ეთერში არ გასულა. ეს დასჯა არ იყო?
– კი, ეს ჩემი დასჯა გამოვიდა. ხელოვანის დასჯა სწორედ ეს არის, რომ მისი ნამუშევარი მაყურებლამდე არ მივიდეს.
– ძლიერი, მკაცრი ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებთ. ეს იმიჯი თქვენს რეალურ ბუნებას შეესაბამება?
– რა თქმა უნდა, ძლიერი ვარ, მაგრამ ჰოროსკოპის ნიშნით თევზები ვარ და ჩემი ორეული სუსტი – არა, მაგრამ ძალიან გულჩვილია. პრაგმატულიც ვარ და ემოციურიც. წლების განმავლობაში მივეჩვიე, რომ საქმეში პრაგმატიზმია მნიშვნელოვანი. ჩემი პირადი ცხოვრება უფრო ემოციურია.
– როგორ უმკლავდებით სიძნელეებს ან სად მთავრდება თქვენი სიძლიერე? 
– ღმერთს ჯერ ჩემთვის ისეთი განსაცდელი არ გამოუგზავნია, რომლის გადალახვასაც ვერ შევძლებდი. ჩემი ოჯახური ცხოვრება სტაბილურად მიდის, პრობლემები ყველგან არის, რომელთა გადაწყვეტაც ნერვების ხარჯზე ხდება, მაგრამ რას ვიზამთ, ცხოვრება ამ სირთულეებისგან შედგება.
– თქვენი ქმარ–შვილი ამჟამად რას საქმიანობს, რითი ცხოვრობს?
– მეუღლე, ანდრო ჭიაურელი, კინორეჟისორია, ძირითადად დოკუმენტურ ფილმებს იღებს. შვილებიდან, უფროსი 26 წლისაა და საზღვარგარეთ მუშაობს. უმცროსი 19 წლის არის და აქ სწავლობს.
– გეგმებსა და საოცნებო როლზე რას გვეტყვით?
– ჩემი სადიპლომო ნამუშევარი სპექტაკლი "რომეო და ჯულიეტა" იყო. ახალგაზრდა მსახიობებისთვის საოცნებო როლი ქალაქში პირველმა მე ვითამაშე და ესეც ბედისგან, ასე ვთქვათ, განებივრება იყო. უახლოესი პერიოდისთვის ორი გეგმა მაქვს, ერთი, რომ ახალ სპექტაკლში ვითამაშებ და მეორე, სპექტაკლს თავად დავდგამ. ტელევიზიაში გამოჩენაც მინდა, რაღაც პროექტები მაქვს, მაგრამ ჯერ არც ერთ არხზე მიმიტანია.
ეკა ლემონჯავა