asdas
ცნობილი ადამიანები
ხსენება ღირსისა იოასაფისა, ინდოეთის მეფისა
უფალი მაშინაც ჩვენ გვერდით არის, როცა მისი არსებობა არც კი გვახსოვს
ხსენება ღირსისა იოასაფისა, ინდოეთის მეფისა

2014-07-25 10:42:45



გაგრძელება
ვარლაამი უსმენდა და მადლობას სწირავდა ყოვლადმოწყალე უფალს იმისთვის, რომ აკურთხა თესლი, რომელიც დაჰვარდა სულსა იოასაფისა და უამრავი ნაყოფი გამოიღო. იოასაფმა ყველაფერი უამბო თავის მოძღვარს, რაც გადახდა გაქრისტიანების შემდეგ. თუ როგორ მიიღო უდაბნოში განმარტოების გადაწყვეტილება, უამრავი გასაჭირი ნახა, მაგრამ უზომოდ ბედნიერი იყო იმის გამო, რომ ქრისტე ღმერთის სიყვარულს ვერ ჩამოაშორა ვერავინ, ვერც მუქარამ, ვერც დიდებამ და პატივმა, ვერც შურმა და ვერც ვერანაირმა ეშმაკის მანქანებამ.
მამა ვარლაამი უზომოდ ბედნიერი იყო იოასაფის გადაწყვეტილებით და მიუგო: "გმადლობ, შვილო, რომ ზეციერი გვირგვინი, რომელიც არის უჭკნობი, არ ანაცვალე მიწიერ, ხრწნად გვირგვინს, რომელიც საუკუნო სულაც არ არის, როგორც ეს ჰგონიათ იმათ, ვისაც თავზე ადგათ ეს გვირგვინი". ამ საუბარში მოსაღამოვდა კიდეც, მოძღვარმა სუფრასთან მიიწვია იოასაფი. მოთუთქული ველური ფხალი და მდუღარე წყალი მათთვის სამეფო ნადიმი იყო, რადგან სულისთვის სასარგებლო რჩევებზე საუბრობდნენ და სწორედ ეს იყო უმთავრესი. მთელი ღამე ლოცვაში გაატარეს და გათენებისას ცისკრის ჟამნით აღასრულეს დღის მსახურება.
იოასაფი დარჩა საკუთარ მასწავლებელთან და ასე ღვთის დიდებაში ცხოვრობდა ნამდვილ მებრძოლად ბოროტ სულებთან. ვნება მოიძულა სრულიად, ხორცის ვნება დაამორჩილა სულს, მსგავსად მონის მორჩილებისა ბატონისადმი. იმდენად მოშურნე იყო, რომ ღირსი ვარლაამი, რომელსაც 60 წელიწადი გაეტარებინა უდაბნოში, განცვიფრებული იყო იოასაფის ღვაწლით. მსახურებისას, მორჩილებისას იყო, ვითარცა უხორცო. თუ საქმეს არ აკეთებდა, მაშინ ლოცულობდა შეუწყვეტლად. მიაღწია კიდეც სრულყოფილებას, შეიქმნა სრულყოფილი მეუდაბნოე. იოასაფი იყო ის, ვინც უნდა ყოფილიყო და იცოდა, თუ რატომ ცხოვრობდა ასე.
ღირსი ვარლაამი ეთხოვება წუთისოფელს
17 წელიწადი გავიდა მას შემდეგ, რაც ერთად ცხოვრობდნენ მოწაფე და მასწავლებელი. ახლა კი დრო დადგა, ერთურთს დაშორებოდნენ და უთხრა ვარლაამმა: "ჩემი წასვლის დრო მოვიდა, შვილო იოასაფ, შენ ნუ დაღონდები, აქაურობას ნუ მიატოვებ, დემონთა მუქარას ნუ შეუშინდები, რადგან უწყი, რომ თვით უფალი არის თავისი შვილების ნუგეშინისმცემელი".
ამის გამგონე იოასაფი დამწუხრდა, მაგრამ სხვა რა გზა ჰქონდა. ისღა დარჩენოდა, უფლისთვის შეევედრებინა მოძღვრის სული, რათა ზეციურ მოქალაქეებს შეერთებოდა ღირსი ვარლაამი. გაგზავნა უდაბნოში ძმების მოსაყვანად, რომლებიც ლიტურგიის აღსრულებისთვის სჭირდებოდათ, რათა უზიარებლად არ დაეტოვებინა წუთისოფელი მამა ვარლაამს. შეატყობინა ახლომახლო მეუდაბნოებს იოასაფმა ღირსი მამის დანაბარები და შეგროვდნენ ყველანი ერთად, აღასრულეს საღმრთო ლიტურგია, მათ შორის ღირსმა ვარლაამმაც, რომელიც უკანასკნელად ეზიარებოდა საღმრთო საიდუმლოს და ემშვიდობებოდა წუთისოფელს საუკუნო ნეტარების სანაცვლოდ.
წავიდნენ მეუდაბნოეები, რომელთაც უკანასკნელად ხედავდა წმინდანი. ყველა თვალცრემლიანი დაემშვიდობა მამა ვარლაამს, რომელიც ყველასთვის საყვარელი მოღვაწე გახლდათ. ბოლოს მარტოდ დარჩენილმა ღირსმა მამამ ვერაფრით შეძლო იოასაფის ნუგეში, ჯვარი გარდასახა უკანასკნელად, გაამხნევა და უსაზღვროდ ბედნიერი შეერწყა ანგელოზთა მეშვეობით წმინდანთა დასს.
იოასაფმა, როგორც წესი, განბანა ღირსი მამის სხეული, რომელიც სურნელებას აფრთქვევდა. დამწუხრებულმა მიაბარა მიწას თავისივე სენაკის გვერდით შემდეგი სიტყვებით: "უფალო, ღმერთო ჩემო, შეისმინე ჩემი და შემიწყალე, რათა შენ გელტვის ჩემი სულიც, შენ ხარ მხსნელი ყოველთა დაბადებულთა, დამიტევეს მე დედათა და მამათა ჩემთა, ხოლო ღმერთმა არა სადა დამიტევა მე. მიჩვენე მე გზაი, უფალო, რომელსაცა ვიარო მე შეწევნითაც ღირსისა ვარლაამისათა, რამეთუ შენ ხარ ღმერთი ჩვენი, გადიდებთ მამასა და ძესა და სულსა ყოვლადწმინდასა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამინ". ამ ლოცვის შემდეგ თავი ვეღარ შეიკავა, ჩამოჯდა ღირსი ვარლაამის საფლავთან და მწარედ აქვითინდა.
იოასაფის სიზმარი
ძილში ხილვა ნახა იოასაფმა: მამაკაცები მიუძღვოდნენ გაბრწყინებულ, ნათლით მოცულ ქალაქში, სადაც შეხვდნენ ასევე გაბრწყინებულ სამოსში გამოწყობილ ახალგაზრდებს, რომელთაც ამშვენებდათ გაბრწყინებული გვირგვინები. მათ შორის განსაკუთრებით გამოარჩევდით ორ გვირგვინს, რომლებიც თითქოს არავის ეკუთვნოდა და ჰაერში იყო აღმართული. იკითხა იოასაფმა, თუ ვისი იყო ეს ორი გვირგვინი და საერთოდ, რას ნიშნავდა ეს ყოველივე. იმათ, ვინც მიუძღვოდნენ წინ, უპასუხეს, რომ ეს იყო იოასაფის გვირგვინი, რომელიც დაიმსახურა იმის გამო, რომ სხვა სულები შეჰმატა უფალს და კიდევ იმიტომ, რომ უმკაცრესი მოსაგრეობით იცხოვრა, თუ, რა თქმა უნდა, ასე დარჩებოდა ბოლომდე, ვიდრე აღესრულებოდა. ხოლო მეორე გვირგვინი იყო იოასაფის მამის, მეფე ავენირის, რომელმაც სიცოცხლის ბოლოს შეძლო გულწრფელი სინანული, რისთვისაც მიენიჭა უფლისაგან საუკუნო გვირგვინი.
იოასაფმა გახარებულმა და თანაც გაკვირვებულმა ჰკითხა თავის მეგზურებს: "ნუთუ შესაძლებელია, ამდენი უსამართლობის შემდგომ, რაც ჩაიდინა, მამაჩემმაც ისეთივე მადლმოსილება შეიძინოს, როგორიც მე?". მაშინ ჩვენებით იხილა საკუთარი მასწავლებელი, ღირსი ვარლაამი, რომელმაც მიუგო: "რატომ შემწუხრდი, იოასაფ, იმის გამო, რომ მამაშენმა შენი მსგავსი პატივი შეიმოსა? უფრო უნდა გაგხარებოდა, რადგან უფალმა შეისმინა შენი სათხოვარი". მიუგო იოასაფმა: "მომიტევე, მამაო და განმიცხადე, სად მკვიდრობ". ღირსმა ვარლაამმა უპასუხა: "ამ ბრწყინვალე ქალაქში დამამკვიდრა მე უფალმა თავისი უსაზღვრო კაცთმოყვარეობით".
იოასაფმა თავის მოძღვარს სთხოვა, ემასპინძლა მისთვისაც ამ ნათლით მოსილ ქალაქში, რაზეც ვარლაამმა მიუგო: "ჯერ არ დამდგარა დრო, რომ აქ მოხვიდე, ვინაიდან ჯერ კიდევ ხორცის ტარებას უნდები. თუ ბოლომდე ვაჟკაცურად დაითმენ, რაც დაგიბარე, მალე შენც მკვიდრი შეიქმნები მსგავსი დიდების, რომელიც გრძელდება საუკუნოდ". ამ დროს გამოეღვიძა იოასაფს და კიდევ უფრო მეტი მოშურნეობით განაგრძო მოღვაწეობა იმავე გამოქვაბულში, რომელშიც დატოვა ღირსმა ვარლაამმა.
ღირსი იოასაფის აღსასრული
იმ დროს, როცა იოასაფმა დაუტევა მეფის პატივი, იყო 25 წლის. სრული 35 წელიწადი დაუთმო მოღვაწეობას უდაბნოში და კიდევ უამრავი ადამიანი შესძინა უფალს თავისი თავდაუზოგავი მოსაგრეობით. სინდისით მოწამე გახლდათ ჯერ კიდევ მაშინ, ვიდრე უდაბნოში წავიდოდა სამოღვაწეოდ. მოურიდებლად აღიარებდა თავის სამეფოში, რომ მზად იყო, ქრისტეს სიყვარულისთვის სიცოცხლე შეეწირა. უდაბნოში სულიერმა ვარჯიშმა ასწავლა საკუთარი ხორცის მართვა, რის შემდგომაც შეიძინა უამრავი სათნოება. მოწყალე ღმერთმა მიჰმადლა წინასწარჭვრეტის უნარიც სხვა ბევრ სათნოებასთან ერთად. სამყაროს საცდური თითქმის არც არსებობდა მისთვის. გარშემო მყოფი მოღვაწეებისთვის, ვინც კი მისი გამოქვაბულის შორიახლო ცხოვრობდნენ, იყო ნამდვილი მაგალითი და არცთუ უსაფუძვლოდ ადარებდნენ ხორცში მყოფ ანგელოზს, რომელიც ცხოვრობდა დედამიწაზე დროებით. საკუთარი არაფერი ებადა, რადგან სრულიად ეკუთვნოდა უფალს.
ღირსი მამის წმინდა სხეული მიწას მიაბარა უდაბნოში მოღვაწე მეზობელმა, რომელმაც გამოცხადებით შეიტყო უფლისგან, რომ მისულიყო იოასაფთან და დახმარებოდა მოღვაწე მამას. როცა მივიდა, უკვე გარდაცვლილი დახვდა იოასაფი. მწარედ ატირდა მეგობარი იმის გამო, რომ ცოცხალს ვეღარ მიუსწრო. საოცარ სურნელს აფრთქვევდა გარდაცვლილის სხეული. მოღვაწე მამამ ყველაფერი წესის დაცვით აღასრულა და ვარლაამის საფლავის გვერდით დაკრძალეს ღირსი იოასაფიც.
ღირსმა მოღვაწემ, რომლის სახელიც, სამწუხაროდ, ცნობილი არ არის, ნახა ძილში საღმრთო გამოცხადება, სადაც ანგელოზმა მოუწოდა, წასულიყო ინდოეთში და მეფისთვის ეუწყებინა იოასაფის გარდაცვალების ამბავი. მოსულიყვნენ და წაეღოთ წმინდანის სხეული, რომელიც იქნებოდა მათი სამეფოს მფარველი და შემწე. მართლაც, ჩავიდა ინდოეთში მეუდაბნოე და მეფე ვარახიას მოახსენა გამოცხადების შინაარსი.
ნაწილთა აღმოყვანება ღირსთა მამათა ვარლაამის და იოასაფის
მეფე ვარახიამ ხალხთან ერთად მიაკითხა გამოქვაბულს, რომელშიც მათი სამეფოს უწინდელი მმართველი მოღვაწეობდა. ბევრი ტირილის შემდგომ გახსნეს საფლავი და ამოასვენეს მეფის წმინდა ნაწილები. საოცრება ის იყო, რომ საერთოდ არ იყო იოასაფის სხეული გახრწნილი და ისეთივე დაუხვდათ, როგორიც დაესაფლავებინა ღირსი მამის მეუდაბნოე მეზობელს. საოცარი სურნელი იფრქვეოდა საფლავიდან როგორც იოასაფის, ასევე ვარლაამისაც. მეფის დავალებით ორივე წმინდანის წმინდა ნაწილები საგანგებოდ დამზადებულ სანაწილეებში მოათავსეს და გადაასვენეს ინდოეთში, როგორც ნაბრძანები ჰქონდათ გამოცხადებით.
როცა შეიტყო ხალხმა მათ სამშობლოში სიწმინდეების ჩამობრძანების შესახებ, დაიძრნენ, რათა პატივი მიეგოთ წმინდა ნაწილებისთვის, რომელთა მეშვეობითაც უფალმა ღმერთმა უამრავი სასწაული აღასრულა არა მარტო იმ დროს, არამედ შემდგომშიც.
ვინც უძლურებაში მყოფი მიეახლებოდა წმინდა ნაწილებს და წმინდანებს შეწევნას სთხოვდა, მყისიერად იკურნებოდა. ბრმები ხედავდნენ, ყრუ–მუნჯებს ესმოდათ და ლაპარაკობდნენ, დემონები ტოვებდნენ თავიანთ მსხვერპლს. მეფემ უმშვენიერესი ტაძარი ააგო წმინდანთა სახელზე და უძვირფასესი ლუსკუმები დაამზადებინა წმინდანთა ნაწილებისთვის, რომლებიც ტაძარში ინახებოდა.
წმინდანთა ხსენების დღედ განსაზღვრეს 26 აგვისტო ახალი სტილით და იმ დღიდან მოყოლებული ასე იდღესასწაულება ღირსი და ღმერთშემოსილი მამების, იოასაფის და ვარლაამის ხსენება. საინტერესოა ისიც, რომ არა მარტო მათი წმინდა ნაწილები იქმოდნენ სასწაულებს, არამედ მათი საფლავებიც, რომელშიც იყო დასვენებული წმინდანთა სხეულები.
ქრისტესმიერი სიყვარულით პროტოდიაკონი მირიანი. ამინ!
დასასრული


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522856
1523056 online