asdas
ცნობილი ადამიანები
ხსენება წმინდისა ახალმოწამისა პოლიდოროსისა
ადამიანი როცა არის მზად, მაშინ გამოიცდება ღვთისგან, რათა წინ აღუდგეს განსაცდელს
ხსენება წმინდისა ახალმოწამისა პოლიდოროსისა

2014-08-30 15:18:40



წარმოუდგენელია, გვერდი აუარო ისეთი მოღვაწის ცხოვრებას, რომელმაც აჩვენა საოცარი სიმამაცე და გამბედაობა. ამ დროს შესაძლოა შეგიპყროს მელანქოლიამ და იმაზე ფიქრმა, რომ ყველამ დაგივიწყა, ყველამ მიგატოვა, მხოლოდ შენი მტრების ძალაუფლება მეფობს და თითქოს არავის ძალუძს აღკვეთოს მათი ძალადობა, მათი უსამართლობა.
ასე ნამდვილად არ მოხდა ღირსი მამის, ახალმოწამე პოლიდოროსის შემთხვევაში. ის აღმოჩნდა იესო ქრისტეს ჭეშმარიტი ჯარისკაცი, რომელიც ვერაფრით დააშინეს, ვერაფერზე დაიყოლიეს. ის იყო წარმომავლობით ლევკოსიიდან, კუნძულ–სახელმწიფო კვიპროსის ძველი დედაქალაქიდან. მისი მშობლები ყოფილან ლუკა და ლურდანუსია. ჯერ კიდევ ბავშვობიდან შეისწავლა საღვთო ლიტერატურა და შეიყვარა ღმერთი.
პოლიდოროსი ძალიან ახალგაზრდა გაემგზავრა ეგვიპტეში და თავისი სიმამაცის, ვაჟკაცობის, ზნეობრიობის დამსახურებით ყველასთვის პატივსაცემი პიროვნება გახდა. ამან გამოიწვია ის, რომ დაუახლოვდა ადამიანებს, რომლებსაც მხოლოდ ამქვეყნიური სიამტკბილობა უფრო იზიდავდათ, ვიდრე ღვთიური და პოლიდოროსიც გადაეშვა ამქვეყნიური სიბინძურის მორევში. ჯერ კიდევ სრულიად ახალგაზრდა დაუახლოვდა ერთ, თანამდეროვე ენით რომ ვთქვათ, ცნობილ და გავლენიან ბიზნესმენსა და მეწარმეს, ვინმე ზაკინთიოსს და იმდენი მოახერხა, რომ მისი ფინანსური მდივანიც კი გახდა.
დროსტარებამ და კარგმა ცხოვრებამ მოიტანა ის, რომ ერთხელაც პოლიდოროსი უზომოდ დათვრა ღვინით და არად ჩააგდო პავლე მოციქულის სიტყვები: "ნუ დაითრვები ღვინითა, რადგან ყოველივე სიბილწე მისგან მოდის". გადამთვრალმა უარი თქვა იესო ქრისტეს მოწაფეობაზე და აღიარა ისლამი, ზურგი აქცია ქრისტეს, მაგრამ, როგორც კი გამოფხიზლდა, მიუბრუნდა საკუთარ თავს, მიხვდა, რა საზიზღრობაც ჩაიდინა და სინანულით მწარედ ატირდა პეტრე მოციქულის მსგავსად.
ქრისტეს უარყოფის შემდეგ პოლიდოროსმა მაშინვე მიაშურა ვირიტონს და ადგილობრივ ეპისკოპოსთან აღსარებისთვის შეხვედრა მოითხოვა. აშკარად ეტყობოდა, რომ გულგატეხილი იყო თავისი საქციელით. ეპისკოპოსი მამობრივი მზრუნველობით შეხვდა ახალგაზრდის გადაცდომას, ანუგეშა და დაარწმუნა, რომ, მიუხედავად უმძიმესი ცოდვისა, სინანული მაინც ყველაფერს კურნავს. მთავარია, სწორედ ეს სინანული გააჩნდეს ადამიანს. განკანონება მოსთხოვა მღვდელმთავარმა და უთხრა, ლიბანის მამათა მონასტერში გაეტარებინა მთელი დიდი მარხვა, რის შემდგომაც ყველაფერი თავის ადგილზე დალაგდებოდა.
აღდგომის შემდეგ დაბრუნდა შეთანხმებისამებრ წმინდა პოლიდოროსი ეპისკოპოსთან, რომელიც დაპირებული იყო, რომ მირონს სცხებდა აღნიშნული ცოდვისგან განსაწმენდელად, მაგრამ უკან მობრუნებულმა ეპისკოპოსთან შეხვედრა უცნობი მიზეზების გამო ვეღარ მოახერხა. მიაშურა პლოტემაიდას და აკრის ეპისკოპოსი მოინახულა. მოახსენა თავს გადამხდარი თავისი ისტორია და პასუხად მიიღო, წასულიყო და ეღიარებინა ჭეშმარიტება იქ, სადაც უარყო. ავიდა გემზე იმ იმედით, რომ ჩავიდოდა ეგვიპტეში და აღასრულებდა ეპისკოპოსის კურთხევას სარწმუნობის აღიარების თაობაზე, მაგრამ ღვთის განგებით ისეთი ღელვა დაიწყო, რომ გემი განწირული იყო დასაღუპავად.
გემი, როგორც იქნა, დიდი წვალებით მიადგა ნაპირს, მაგრამ არა ეგვიპტეში. ცოცხლად გადარჩენილმა წმინდანმა მადლობა შესწირა უფალს და გადაწყვიტა, საბერძნეთის კუნძულ ხიომდე მიეღწია, რათა იქ მაინც მოეხდინა სარწმუნოების აღიარება, რომელზეც უარი თქვა რამდენიმე ხნის წინ. წინააღმდეგობების და განსაცდელების გარეშე არც ამ მოგზაურობებს ჩაუვლია. ხიოში ჩასული დიდხანს არც იქ დარჩენილა და, როგორც ჩანს, იქიდან სმირნის მიმართულებით გაემგზავრა იმ იმედით, რომ იქ იპოვიდა ქრისტესთვის სიკვდილს და საკუთარი სიცოცხლით გამოისყიდიდა თავის დანაშაულს.
განსაცდელის გარეშე არც სმირნში ყოფნას ჩაუვლია, ადგილობრივმა სულიერმა მოძღვრებმა ურჩიეს, აგარიანელებისთვის ექადაგა ქრისტე, რომლებიც საკმაოდ მოურჯულებლები იყვნენ და ქრისტიანთა მოძულეობით გამოირჩეოდნენ. ერთ თვეზე მეტი არ დარჩენილა სმირნში და ისევ ხიოში დაბრუნდა, სადაც სულიერი მოძღვარიც იპოვა. სწორედ ამ კუნძულზე დაიწყო წმინდა მოწამის სულიერი სამზადისი. რა აღარ გამოიარა და ბოლოს ღვთის განგებით, იმისთვის, რომ ნამდვილი სინანული ეგრძნო მის სულს იმის გამო, რაც ჩაიდინა, საბოლოოდ გადაწყვიტა, აღარსად წასულიყო, აქ დალოდებოდა ღვთის ნებას, თუ რას გაუმხელდა უფალი.
წმინდა მამამ დაიწყო მკაცრი მარხვა, ლოცვა, ღამისთევა, ღვთისმშობლისადმი სავედრებელი პარაკლისები განუწყვეტლივ. იმდენად დიდი იყო სინანულის განცდა, რომ თვალები მუდამ ცრემლიანი ჰქონდა. ახლა იმასაც განიცდიდა, რატომ დაკარგა ამდენი დრო მოგზაურობებში, რომლებიც სრულიად უსარგებლო აღმოჩნდა მისი სულისთვის. მოძღვრის პირისპირ იყო სრულიად გახსნილი და გულწრფელი, წმინდა მირონის ცხებით დაუბრუნდა ჭეშმარიტ სარწმუნოებას, იმას, რომელიც დაგვიტოვა კაცობრიობის მხსნელმა იესო ქრისტემ, რომელმაც შემუსრა მტერი კაცთა მოდგმის და დახსნა კლიტენი ჯოჯოხეთისანი.
წმინდანი დღე და ღამე იმაზე ფიქრობდა, თუ როგორ მიეღწია ქრისტესთვის სიკვდილს. სინდისი არ ასვენებდა იმის გამო, რომ მუსლიმანთა შეთავაზებულ წინადაცვეთას დათანხმდა, რის შემდეგაც ათი წელიწადი იყო გასული, მაგრამ მოსვენება ჰქონდა დაკარგული. ხმამაღლა შეურაცხყოფდა ისლამს, მუსლიმანებს დემონთა მიმდევრებს, აღმსარებლებს ეძახდა.
თავიდან ყურადღებას არ აქცევდნენ ღირს პოლიდოროსს, ყველას ეგონა, რომ გაგიჟდა, მაგრამ როცა დარწმუნდნენ, რომ სულაც არ იყო გიჟი და სრულიად ჯანმრთელი იყო, დაიწყეს იმაზე ფიქრი, თუ როგორ ჩამოეშორებინათ უმტკივნეულოდ. დაიბარეს წმინდანი და გამოჰკითხეს დაწვრილებით, სად დაიბადა, როდის, ვინ იყვნენ მისი მშობლები, როდის გამუსლიმანდა და სად. დაკითხვისას ხან ემუქრებოდნენ, ხანაც უყვავებდნენ, მაგრამ მოწამისთვის ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა, არაფრად აგდება არც მათ მუქარას და არც მათ დაპირებას. განუწყვეტლივ გაიძახოდა, რომ მათი სარწმუნოება არის არარაობა და სულისთვის უსარგებლო.
ბოლოს ბრძანეს, წმინდა პოლიდოროსი საპყრობილეში ჩაეგდოთ, ხელებზე და ფეხებზე ბორკილები დაედოთ და ვიდრე გადაწყვეტილებას მიიღებდნენ, მანამდე ასე ყოფილიყო. საპყრობილეში, რომელშიც გამოამწყვდიეს წმინდანი, იყო კიდევ ერთი ახალგაზრდა კაცი, რომელიც მალე უნდა გათავისუფლებულიყო. მას მისცა ღირსმა პოლიდოროსმა ცხოველმყოფელი ჯვარი, რომელიც გულზე ეკიდა, რადგან შიშობდა, რომ ურჯულოებს შესაძლოა წაებილწათ ის, ამის ნახვა კი ქრისტიანისთვის სიკვდილის ტოლფასია. მიუგო თანამესაკნეს, რომელსაც ჯვართან ერთად ცოტაოდენი ფულიც მისცა: "ეს ფული შენი იყოს, ჯვარი კი მღვდლებს მიეცი, როცა აქედან გახვალ და სთხოვე ჩემი სახელით, ილოცონ, რათა უფალმა განმამტკიცოს წინააღმდეგობის დაძლევისას".
მართლაც, მეორე დღეს გამოიყვანეს საკნიდან წმინდანი და წარუდგინეს თურქ დიდებულებს. ესენი იყვნენ ადგილობრივი მუფტი, რელიგიური იერარქი, ასევე იყო ეფენდი ემირი, ეფენდი ვოივოდანი და კიდევ ბევრი სხვა, რომელთა წინაშეც უნდა ეღიარებინა წმინდანს ისლამური სარწმუნოება, სხვა შემთხვევაში სასტიკი სასჯელი არ ასცდებოდა.
მტარვალებმა თავდაპირველად ჰკითხეს, ხომ არ შეინანა ის, რაც მუსლიმანთა რელიგიაზე ილაპარაკა, რაზეც წმინდანმა გახარებულმა უპასუხა: "მე მაქვს სრულად გააზრებული ჩემი მდგომარეობა და ვიცი, რა მინდა, მსურს და მწყურია ჯვარცმული ქრისტე და არასდროს არაფრის სანაცვლოდ არ უარვყოფ მას. ნურასდროს მოხდეს, ქრისტე, მეუფეო ჩემო, რომ შენ, ჩემი შემოქმედი უარგყო".
ისევ მიუგეს თურქმა დიდებულებმა, ვის წინაშეც იმყოფებოდა წმინდანი, რომ წასულიყო თავისუფალი და ეცხოვრა, როგორც მას სურდა და როგორც სწამდა, რადგან არავინ არაფერს ერჩოდა: "თუ გსურს, რომ იყო უღმერთო, წადი და იცხოვრე ღმერთის გარეშე, არავინ ამაში ხელს არ შეგიშლის".
წმინდანი არსად აპირებდა წასვლას და იმ ბეჭედს ითხოვდა მუსლიმანთაგან, რომელიც წინადაცვეთის ხარჯზე წაართვეს. მუსლიმანები კი ითხოვდნენ მისგან, გონს მოსულიყო, რადგან ის არ ემართათ, რასაც წმინდანი მათგან ითხოვდა. წმინდანი კი ჯიუტად იმეორებდა, რომ არაფერიც არ სჭირდა, არამედ იყო სრულ ჭკუაზე და არსად წასვლას არ აპირებდა, ვიდრე პასუხს არ მიიღებდა მის მოთხოვნაზე. არც სიკვდილის ეშინოდა, როგორც მას ემუქრებოდნენ.
"ვისაც აქვს გონება, უნდა იბრძოლოს სარწმუნოებისთვის და არა ურწმუნოებისთვის". ეს სიტყვები უთხრა წმინდა პოლიდოროსმა მათ უკვე არაბულ ენაზე. ვინც მას ასამართლებდნენ, გაოცდნენ და უკვე სხვა თვალით შეხედეს, დააფასეს და შეიცვალეს აზრი. აღარ აღიქვამდნენ, როგორც არანორმალურს. შესთავაზეს, რომ დაქორწინებულიყო და ხარჯებს თვითონ აანაზღაურებდნენ. ამის გაგონებაზე წმინდანს სიცილი წასკდა და დასცინოდა მათ ხელმოკლეობას, რომელთაც ფულის და სიმდიდრის სანაცვლოდ ყოველგვარ ზეციურ და რელიგიურ ფასეულობაზე შეეძლოთ ეთქვათ უარი. მისთვის კი, როგორც იესო ქრისტეს შეცდომილი მხედრისთვის, მთავარი იყო იესოსთვის თავის გაწირვა და არავითარ შემთხვევაში მიწიერი დიდება, როგორსაც მას ჰპირდებოდნენ ძლიერნი ამა სოფლისანი.
ვერაფერი რომ ვერ შეასმინეს წმინდანს, შეურაცხადად მიიჩნიეს და ისევ საპყრობილეში დაამწყვდიეს, ვიდრე მოიფიქრებდნენ, როგორ მოქცეულიყვნენ. ოთხი დღის გასვლის შემდეგ გადაწყვიტეს მისი გაუგონარი სისასტიკით წამება. მიადგნენ საპყრობილეში და ჯერ დასცინეს წმინდანს, შემდეგ კი გააშიშვლეს და იღლიებში სანთლები შეუნთეს. ზოგმა გავარვარებული აგურები მოიტანა და კისერზე დაადეს, ამის შემდეგ გავარვარებული რკინის სინი თავზე დააფარეს ქუდის მაგივრად.
ადვილი წარმოსადგენია, თუ რა ტანჯვას განიცდიდა წმინდანი, მაგრამ ერთი აუგიც არ დასცდენია არავის მისამართით. მხოლოდ იმას იმეორებდა, რომ უფალს მიეტევებინა მისთვის ის სივერაგე, რასაც სხეულით ატარებდა, იგულისხმება წინადაცვეთა, რომლითაც დაბეჭდეს ისლამის მიღებისას.
მეორე დღეს ლოცვით გამხნევებული და ენერგიააღდგენილი წმინდანი წარუდგინეს თურქ დიდებულებს და ეგრეთ წოდებულ ლიდერებს. წარდგა მათ წინაშე, როგორც ქრისტეს ცხვარი და სამი საათი იქნებოდა, რომ ეკითხებიან: "ჰა, გონს მოხვედი, შეინანე შენი საქციელი?" რაზეც წმინდანმა მიუგო: "მე თქვენ უკვე გითხარით, რომ სრულ ჭკუაზეც ვარ და არც არაფერს ვაკეთებ ისეთს, რაც არ ვიცი, ამიტომ ნუღარ მეკითხებით, მოიქეცით ისე, როგორც გსურთ".
ისევ უთხრეს აგარიანელებმა: "შენ სხვა დრო აღარ მოგეცემა, უკვე მოსულია შენი აღსასრული". რაზეც წმინდანმა გაბადრული სახით მიუგო: "მე ჩემს ქრისტეს არ უარვყოფ, ქრისტიანი დავიბადე და ქრისტიანად მსურს, წავიდე ამქვეყნიდან". მტარვალებმა უთხრეს, რომ უკვე უნდა ჩამოეხრჩოთ, წმინდანმა კი მიუგო, რომ ეს იცოდა და მოემზადა ბოლო წუთისთვის. მტერი ცდილობდა, წმინდანი თბილი სიტყვებით მოეხიბლა. უთხრეს: "არ გებრალება შენი ახალგაზრდობა, შენი სიცოცხლე?" ღირსმა პოლიდოროსმა კი ისევ უპასუხა: "ეს ყოველივე არის წარმავალი, ჩემი ქრისტე მინდა. ქრისტიანი ვარ, ქრისტიანად მინდა, მოვკვდე. ვერ მათქმევინებთ უარს ჩემს სარწმუნოებაზე, ვარ მათქმევინებთ უარს ჩემს ქრისტეზე".
ამ სიტყვების შემდეგ აგარიანელებმა უკვე იმედი დაკარგეს: "ეჰ, რას ვიზამთ, ჩვენ შანსი მოგეცით, შენ კი ვერ გამოიყენე შენი შანსი, ახლა ამის იმედადღა იყავი" და უჩვენეს ბაწარი, რომელიც მისი ჩამოხრჩობისთვის გაემზადებინათ. პოლიდოროსს გაეღიმა და წამოიძახა: "მეც ამას ველოდები!".
მტარვალები ერთმანეთში თათბირობდნენ, შეიძლება ფრანგია და ამიტომაა ასე ჯიუტიო. გულისხმობდნენ პაპისტ ქრისტიანს, ასე უწოდებდნენ დასავლელ ქრისტიანებს, ფრანგებს. ვიღაცამ მათ შორის განმარტება გააკეთა: "ეს ქრისტიანები როცა იტყვიან სიტყვას, მას უკან აღარასდროს წაიღებენ". ამით მიანიშნა იმაზე, რომ აზრი არ ჰქონდა, პოლიდოროსი გადაწყვეტილებას არ შეცვლიდა.
ერთ–ერთმა თურქმა, რომელიც მათ შორის მოშურნეობით იყო გამორჩეული, ჰკითხა წმინდანს: "ის ათი წელიწადი, როცა ისლამს აღიარებდი, არასდროს ეთაყვანებოდი მუსლიმანთა სიწმინდეებს? არც ბაირამის დღესასწაულზე?". რაზეც ამაყად მიუგო პოლიდოროსმა: "არა, არა!". ვიცით, თუ რაოდენ დიდი რელიგიური მნიშვნელობის მოვლენაა ბაირამის დღესასწაული და სწორედ აქედან გამომდინარეობდა ეს კითხვაც.
წმინდანი ხედავდა, რომ მიდიოდა მისი ფსიქოლოგიური, მორალური დამუშავება, ხელიც ეშლებოდა ამ გზით ლოცვაში. ცდილობდნენ, ლოცვის განწყობა არ შეექმნათ მისთვის, ეს კი შეიძლება მისი მორალური გატეხვის საბაბი გამხდარიყო, ამიტომ წმინდანმა მიუგო: "რატომ მაწუხებ, ადამიანო?". მოშურნე თურქმა კი ისევ უთხრა: "ნუთუ ვერ ხედავ, როგორი დაძაბული ხარ?" მოწამემ უპასუხა: "ეს მსურს მეც და უმჯობესია, გამერიდოთ!". ეს სიტყვები წარმოთქვა და მოწყდა ადგილიდან, სწრაფად გაიარა რამდენიმე ნაბიჯი და შეჩერდა.
მტარვალებს ეგონათ, ღირსი პოლიდოროსი გაქცევას ლამობდა, მაგრამ ეს იყო იმ თურქის ფსიქოლოგიური შეტევის შედეგი წმინდანზე, რომელსაც ლოცვის შესაძლებლობაც კი არ მისცეს. შეიპყრეს, ხელები ზურგსუკან მიუბეს, ყელზე თოკი შემოახვიეს და გადასცეს შემსრულებლებს ჩამოსახრჩობად. გარს შემოეხვივნენ წმინდანს და ხან რას ეკითხებოდნენ და ხანაც რას – ხომ არ შეინანა, ან სად გარბოდა, ამდენ ხალხს სად გაექცეოდა და ა.შ. მოუბრუნდა წმინდანი და უთხრა: "მე ჩემი ფეხით მოვედი, ლაჩრებო, და ამის შემდეგ სადღა უნდა გავქცეულიყავი?".
ყველაფერი მზად იყო წმინდანის ჩამოსახრჩობად, როცა მიუგო პოლიდოროსმა: "საცოდავებო, თქვენი სარწმუნოება არის სიბრმავე და უგუნურება. ყოველივე ამაოებაა, ხართ ხორცის ადამიანები და არა სულის. თუ აზრს არ შეიცვლით, გეენის ცეცხლისთვის ხართ მზად. მე კი რასაც მიკეთებთ, ამით ღვთის სამოთხეს მიმზადებთ". მტარვალები წმინდანის საქციელს ეძახდნენ სიჯიუტეს, ის კი არ იცოდნენ, რომ ეს სიჯიუტე ბოროტზე გამარჯვების გამოხატულება იყო.
დადგა წმინდანის აღსასრული. ვიდრე ბაწარი ყელში ჩაეჭირებოდა, ხმამაღლა წამოიძახა: "ქრისტიანი, ქრისტიანი, ქრისტიანი ვარ!". ამ სიტყვებით შეწყვიტეს მისი სიცოცხლე მტარვალებმა და ეგონათ, რომ გაიმარჯვეს, მაგრამ ვერ აცნობიერებდნენ, რომ სასტიკად დამარცხდნენ მოწამის წინაშე, რომელმაც თვალიც კი არ დაახამხამა, ისე მისცა საკუთარი სიცოცხლე თავის ღმერთს, თავის სარწმუნოებას.
ბრძანეს, არავისთვის მიეცათ წმინდა პოლიდოროსის დასაფლავების უფლება, რათა ფრინველების საჯიჯგნი გამხდარიყო ერთი გიაურის, ურჯულოს სხეული. სამი დღე არაფერი მიჰკარებია წმინდანის ხეზე ჩამოკიდებულ გვამს. ბოლოს ბრძანეს, იქვე სომხების სასაფლაოზე ჩაემარხათ, რათა ქრისტიანებს არ მოეპარათ მისი გვამი.
ადგილობრივებზე ისე იმოქმედა ღირსი მოწამის სიკვდილმა, რომ ბევრმა გადაწყვიტა კიდეც, ქრისტიანობა მიეღო. მოსახლეობა აუმხედრდა თავის სულიერ წინამძღოლებს. მათი აზრით, ქრისტიანობა იყო მამაცთა სარწმუნოება, ხოლო ისლამი კი მხდალთა. რომელ მაჰმადიანს შეეძლო მსგავსი წამების მოთმენა უდრტვინველად, როგორც ეს გააკეთა პოლიდოროსმა? მსგავსი სიმამაცე რჩეულთა ხვედრია, რითაც არცხვინა წმინდანმა მტარვალები. "ჩემს პატივმგებელს პატივს მივაგებ, ხოლო ჩემი მოძულენი დამცირდებიან" (|–მეფეთა 2,30). აქედან ჩანს, თუ როგორ ასიამოვნა უფალს წმინდა მოწამემ თავისი საქციელით და როგორ განარისხეს ღმერთი მტარვალებმა.
იქ, სადაც აწამეს წმინდანი, იყო ვინმე, სახელად ნიკოლოზი, მონათლული ქრისტიანი და დემონს ჰყავდა შეპყრობილი. მღვდელმა, რომელიც სასოებდა მოწამის წამების ადგილს, მიიყვანა იქ ავადმყოფი და იმ ხეზე მიაბა, რომელზეც პოლიდოროსი აწამეს. უმალ სასწაული აღსრულდა და შეურაცხადი ნიკოლოზი სრულიად გათავისუფლდა დემონთა ტყვეობიდან. დემონი საშინლად ღრიალებდა: "აქ რატომ მოხვედი, რატომ გამახვიე ცეცხლის ალში? დავიწვი, დავიწვი!". მიუახლოვდა მღვდელი ნიკოლოზს და ჰკითხა მასში ჩასახლებულ დემონს, ქრისტეს სახელით გიბრძანებ, აღიარო, რატომ ყვირიო. "დავიწვი, რადგან აქ მომიყვანეთ. პოლიდოროსის ცქერას ვეღარ გავუძელი".
ამ და მსგავს უამრავ სასწაულს აღასრულებს წმინდანი. განსაკუთრებით ეწევათ მათ, რომლებიც დემონთაგან იტანჯებიან. დაგვიფარე და მეოხ გვეყავ ჩვენცა, ახალმოწამეო პოლიდოროს, რათა არა სადა წარვსცეთ ფერხი ჩვენი ქვათა ზედა. ამინ!
ქრისტესმიერი სიყვარულით პროტოდიაკონი მირიანი. ამინ!


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522584
1522784 online