asdas
ცნობილი ადამიანები
ლაშა ღუღუნიშვილი: "გზებზე გოგონები თვალს მაყოლებენ"
ლაშა ღუღუნიშვილი ლამაზმან მძღოლებს ფოტოებს უღებს
ლაშა ღუღუნიშვილი: "გზებზე გოგონები თვალს მაყოლებენ"

2014-09-20 12:19:11



ფოტოხელოვანი ლაშა ღუღუნიშვილი მანქანას წელიწადში ერთხელ მაინც იცვლის, თუმცა ამჟამინდელ "მერსედეს ჯიელს" რამდენად მალე შეელევა, ჯერ არ იცის. შავი, დიდი ჯიპი მისთვის ძალიან კომფორტულია, მით უმეტეს, რომ ქალაქგარეთ ყოველ შაბათ–კვირას გადის და მანქანაში ტანსაცმელს, პლედებსა და სხვა საჭირო ნივთებს ინახავს.
ლაშა კანონმორჩილი მძღოლია და, მისი ავტომობილის მონაცემების მიუხედავად, არც სწრაფად რბოლა ხიბლავს. მშვიდად სიარული და ლამაზი ქალი მძღოლების გადაღება ურჩევნია. მისი ტყუპისცალი, ასევე ფოტოხელოვანი ირაკლიც კარგი მძღოლი იყო. სამწუხაროდ, ავარიაში მოყვა და დაიღუპა. იმ დღეს ახალგაზრდა ფოტოგრაფი მოტოციკლეტს მართავდა.
– ლაშა, რა დანიშნულება აქვს ავტომობილს თქვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში?
– მანქანის გარეშე ჩემს ცხოვრებას აზრი არ აქვს. ფეხებივით არის, ნახევარ დღეს ავტომობილში ვატარებ. სულ გადაღებები მაქვს და ბევრი სიარული მიწევს. ღამის თბილისშიც მიყვარს გასეირნება, როცა სიმშვიდეა. საჭესთან ბავშვობიდან ვზივარ, მაგრამ საკუთარი ავტომობილი 18 წლის ასაკში შევიძინე და მას შემდეგ გავხდი მასზე დამოკიდებული.
– რა მარკის ავტომობილი გყავდათ პირველად?
– "მერსედეს ეშკაზე" ვისწავლე მანქანის მართვა. ისე გავყიდე, ნაკაწრი არ ჰქონია. მას მერე "ფოლკსვაგენ ჯეტა", "სუბარუ ფორესტერი", "ოპელ ასტრა", "ემელი", "აუდი ა 4" და "ბეემვე" მქონდა. მანქანას ყოველ წელიწადს ვიცვლი.

– რატომ ასეთი სიხშირით? საკმაოდ შთამბეჭდავი ჩამონათვალია.

– მალე მბეზრდება, მაგრამ შეყვარებაც ძალიან ვიცი. "აუდის" დღემდე მივტირი.
– ახლანდელ მანქანაზე რას იტყვით, როგორ დაახასიათებთ?
– 8 თვეა, რაც 2007 წელს გამოშვებული "მერსედეს ჯიელი" მყავს. ძრავის მოცულობა 4,8–ა. პატარა მანქანები მყავდა და უფრო დიდის ყიდვა მომინდა. როგორც გითხარით, ბოლოს "ბეემვე" მყავდა. მიყვარს ეს მარკა, მაგრამ ყოველთვის "მერსედესს" ვამჯობინებ, უფრო ხარისხიანია და ბოლომდე გასიამოვნებს. "ბეემვეს" ფანებთან ხშირად მიკამათია და თამამად შემიძლია ბევრი ის პლუსი დავუსახელო მათ, რაც ამ მარკას არ აქვს. ჩემი ჯიპი კომფორტულია.
– თბილისურ გადატვირთულ მოძრაობაშიც ასეთივე კომფორტულია დიდი მანქანა?
– როგორც სედანი, ისეთი სამართავია. უბრალოდ ჩვენს ქალაქში პარკინგის პრობლემა მაქვს. კიდევ ერთი მინუსი ისაა, რომ საკმაოდ ბევრს წვავს. მანქანის მოვლა ძალიან მიყვარს. როგორც კი რომელიმე ნაწილის ხმა არ მომეწონება, მაშინვე პროფილაქტიკაში მიმყავს.
– როგორი მძღოლი ხართ?
– საკმაოდ გამოცდილი და, საბედნიეროდ, ექსცესების გარეშე, არცთუ სწრაფად ვმოძრაობ.
– ავარია არასდროს მოგსვლიათ?
– სერიოზული ავარია არ მომსვლია. "ოპელი" რომ მყავდა, ავტობანზე ძაღლი გადმომიხტა, მანქანა ავაცილე, დავტრიალდი და ავტომობილი დავამტვრიე. მთავარია, ძაღლი გადარჩა.
– თქვენი ტყუპისცალი, ირაკლი როგორი მძღოლი იყო?
– ირაკლი ძალიან მაგარი მძღოლი იყო, თითქმის ყოველთვის უშეცდომოდ მართავდა, მაგრამ სისწრაფე უყვარდა და სულ ამაზე გვქონდა კამათი. ბოლოს ახალი "კია სოული" ჰყავდა. მანქანებს ხშირად ვცვლიდით, ამაზე არასდროს გვიკამათია.

– დედაქალაქში მოძრაობას როგორ შეაფასებთ?

– ჩვენი ქალაქის მოძრაობა ისეთია, რიტმს თუ არ აჰყევი, ისევ შენ დაზარალდები. საცობები საკმაოდ მაღიზიანებს. როგორ კარგ ოჯახშიც უნდა იყოს ადამიანი გაზრდილი და როგორი ზრდილობითაც უნდა გამოირჩეოდეს, საჭესთან დაჯდება თუ არა, მაშინვე ბილწსიტყვაობას ეჩვევა და არც მე ვარ გამონაკლისი. ხშირად მქონია შემთხვევა, როცა გაჩერებულ მანქანაზე ვიღაცას გაუსვამს და წასულა. ავტომობილი დაზღვეული მაქვს და ეს დიდად არ მაღელვებს. ერთხელ ტაქსის მძღოლმა გამისვა და წავიდა. დავედევნე, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ საჭესთან ასაკოვანი კაცი იჯდა და აღარაფერი მითქვამს.
თბილისელი მძღოლები ძალიან ცუდად მოძრაობენ, ციმციმას არავინ იყენებს, ზოლიდან ზოლში უპრობლემოდ გადადიან. ქალები განსაკუთრებით ცუდად მოძრაობენ, სარკეებს საერთოდ არ იყენებენ და უკან მიმავალიც ყოველთვის იოლად ვხვდები, საჭესთან ვინ ზის.
– ამას როგორ ამჩნევთ?
– ქალს შეუძლია მოსახვევში ყოველგვარი მანიშნებლის გარეშე შეუხვიოს ან შუა გზაზე გაჩერდეს. როცა გაბრაზებას ვიწყებ და დავინახავ, რომ საჭესთან ქალია, ყველაფერი მავიწყდება. თუ ქალმა მანქანის მართვა კარგად იცის და ყურადღებიანი მძღოლია, ძალიან მომწონს. ქალებს ჩემთვის არაერთხელ შეუქმნიათ ავარიული სიტუაცია. ზოგჯერ წითელ შუქნიშანსაც ვერ ხედავენ. პარკირებაც ისე უჭირს ზოგს, ქალაქში მოძრაობას აფერხებს.
– გეპრანჭებიან გოგონები მოძრაობის დროს?
– კი, როგორ არა, თვალს მაყოლებენ ხოლმე. მეც გამიყოლებია ქალი მძღოლისთვის თვალი და ბევრჯერ მანქანის ნომერი დამიმახსოვრებია, ჩემი მეგობრების დახმარებით მათი ვინაობა დამიდგენია და გამიცვნია კიდეც. მოძრაობის დროს ფოტოც კი გადამიღია ქალი მძღოლისთვის და ფეხით მოსიარულისთვისაც, ასეც გამიცვნია.
– პატრული გაჩერებთ?
– ღამით ალკოჰოლზე გადამოწმების მიზნით გამაჩერებენ ხოლმე. ხშირ შემთხვევაში მცნობს კიდეც პატრული და ჩემს მანქანასაც კარგად იცნობენ. ჯარიმების გადახდაც არ მიწევს, თითქმის საერთოდ არ მაქვს. ღვედის გაკეთებაზე კანონი ჯერ კიდევ არ არსებობდა, როცა მე მეკეთა. ტელეფონსაც ხმამაღალზე ვრთავ და ისე ვპასუხობ, რომ ყურადღება არ გამეფანტოს.
– კომპანია "სითი პარკთან" შეხება გქონიათ?
– ჩემი ჯიპი შეიძლება მოცულობის გამო ვერც წაიყვანონ, რადგან ერთხელ იყო შემთხვევა, როცა ჩემნაირი მანქანა ევაკუაციის დროს ჩამოუვარდათ.
– ყველაზე შორს სად წასულხართ მანქანით?
– თურქეთში ვიყავი კაბადოკიის გავლით, შემდეგ – ანტალიაში, ბათუმიდან შემოვედი. ჯამში, 4 000 კილომეტრი გავიარე, მაგრამ არ დავღლილვარ, რადგან გზადაგზა ვჩერდებოდით. ქალაქგარეთ ყოველ შაბათ–კვირას დავდივარ, მით უმეტეს, ზაფხულში. მანქანაში ყოველთვის მაქვს ტანსაცმელი და პლედები.
– დაბოლოს, რას ეტყოდით თბილისელ მძღოლებს?
– მოძრაობის დროს დავიცვათ წესრიგი, ზოლიდან ზოლში თუ გადავალთ, მანიშნებლით ვისარგებლოთ და ერთმანეთს გზა დავუთმოთ!
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522360
1522560 online