asdas
ცნობილი ადამიანები
სოფო ბედია მიშა მესხის ნაჩუქარ მანქანას ცალ–ცალი ფეხსაცმლით მართავს
ავტომოყვარული
სოფო ბედია მიშა მესხის ნაჩუქარ მანქანას ცალ–ცალი ფეხსაცმლით მართავს

2014-10-30 01:17:57



მომღერალმა სოფო ბედიამ დიდი ხნის წინ იყიდა პირველი ავტომობილი და მას შემდეგ კიდევ 2 მანქანა გამოიცვალა, მაგრამ საჭესთან მხოლოდ 3 თვის წინ დაჯდა. 2004 წელს გამოშვებულ "ნისან მურანოს" მართავს, რომელიც საყვარელი მამაკაცისგან, მიშა მესხისგან საჩუქრად მიიღო. ავტომობილის ტარებით თბილისის ქაოსურ მოძრაობაშიც კი დიდ სიამოვნებას იღებს და უკვე იმდენად თავდაჯერებული მძღოლია, რომ შენიშვნებს სხვებსაც აძლევს.
– სოფო, საყვარელი მამაკაცისგან ელოდით ასეთ ძვირფას საჩუქარს?
– ვერ გეტყვით, რომ მიშასგან ამას არ ველოდი. ავტომობილი "ნისან მურანო" 8 ივლისს მაჩუქა. მიშამ ჩემი პრეტენზიული გემოვნება კარგად იცის, ამიტომ მანქანის შესარჩევად ერთად წავედით. 2004 წელს გამოშვებული "ნისან მურანო" ჩემი არჩევანი იყო. მანქანა ვიყიდეთ თუ არა, იმ დღესვე მართვის მოწმობის გარეშე დავჯექი საჭესთან.
– ავტომობილის მართვაც მიშამ გასწავლათ?
– არა, ავტოსკოლაში ვიარე და მართვის მოწმობის აღება 4 გაკვეთილით შევძელი. თავიდან ძალიან მეშინოდა. უკუსვლით სიარული ყველაზე მეტად მიჭირდა და მაბნევდა. მიშაც უამრავ შენიშვნას მაძლევდა და მაკოპლექსებდა.
მანქანის შეძენიდან ერთ კვირაში მიშასთან და ჩემს შვილთან ერთად ჯერ – ბორჯომში და შემდეგ ბათუმში წავედი. მთელი გზა მე ვიჯექი საჭესთან. ავტომობილის მართვა ფაქტობრივად ბათუმში ვისწავლე. იქ ყველა საშინლად მოძრაობს. არავის აინტერესებს, საჭესთან ქალია თუ კაცი, შესაბამისად, არავინ იცის, დათმობა რა არის. შეიძლება დაგარტყან და გზა განაგრძონ. ვიწრო ქუჩებში სიარულმაც კარგი გაკვეთილი მომცა. ეგრევე ჯიპზე რომ მომიწია დაჯდომა, გაბარიტებსაც კარგად ვგრძნობ.
– ეს თქვენი პირველი ავტომობილია?
– არა, მეოთხეა, თუმცა გარკვეული მიზეზების გამო, იმის ბედნიერება არასდროს მქონია, რომ საკუთარი ავტომობილი თვითონ მემართა. ჩემს ქმარს არ სურდა, საჭესთან დავმჯდარიყავი. ყველა მანქანა მე მეკუთვნოდა, მაგრამ ის მართავდა. ამბობდა, რომ ეშინოდა. შეიძლება მისგან ამ საქციელს გარკვეული გამართლება ჰქონდა, მაგრამ მე ვერ ვამართლებ.
ჩემი მანქანა ისე შემიყვარდა, სულ ვამბობ, აქამდე სად ვიყავი–მეთქი. ჩემი მეორე ოჯახი და ყველაზე მაგარი მეგობარია, რომელსაც გვერდიდან არ ვცილდები. სახელიც კი დავარქვი, გოგონაა და ბუცი ჰქვია. მიშამ ამ საჩუქრით კიდევ ერთხელ გამაბედნიერა. სულ რაღაც 3 თვეა, მანქანას ვმართავ, მაგრამ ეს პროცესი დიდ სიამოვნებას მანიჭებს.
– თბილისურ მოძრაობაში მანქანის მართვით სიამოვნების მიღება შესაძლებელია?
– ზოგადად მანქანის მართვა მიყვარს, თორემ თბილისური მოძრაობა კიდევ სხვა თემაა. ჩვენს ქალაქში ყველა საშინლად მოძრაობს.
– ყველაზე მეტად რა გაღიზიანებთ?
– პირველ რიგში, თავხედობა. შეიძლება შენს ზოლში ვიღაც "ნაგლი" შემოიჭრას და დაგარტყას კიდეც. სულ ყურადღებით ვარ, ვფიქრობ ვიღაც გიჟებზე, რომლებსაც ნებისმიერ დროს შეუძლიათ ავარიული სიტუაცია შეგიქმნან. თბილისურ მოძრაობას რომ შევგუებოდი, ერთი თვე დამჭირდა. ახლა კი მიხარია, რომ შიში საერთოდ აღარ მაქვს. გასწრებაც თავისუფლად შემიძლია, ოღონდ გამორიცხულია, უწყვეტი ზოლი გადავკვეთო. ვინც ახლა სწავლობს მოძრაობის წესებს, ყველა კანონმორჩილი მძღოლია. ვისაც მართვის მოწმობა ნაყიდი ან ნაჩუქარი აქვს, მათ სულ არ ადარდებთ საგზაო ნიშნები.
– ქალ მძღოლებზე კაცები ძალიან ბრაზობენ. როგორც მძღოლი, მათგან რა შეფასებებს იღებთ?
– ჩემზე ვინ რა უნდა თქვას?! როგორც გითხარით, კანონმორჩილი ვარ. შეიძლება ვიღაცას არ ესიამოვნოს, ზოლიდან ზოლში რომ გადავდივარ, მაგრამ დამინახავენ თუ არა, თავს იკავებენ რეპლიკებისგან.
კაცი მძღოლები ქალებზე იმიტომ ჭორაობენ, რომ მათზე კარგად ვატარებთ მანქანებს. ქალს მოძრაობის დროს ტელეფონზე ჭორაობაც შეუძლია და მაკიაჟის კეთებაც, თუმცა მე ასე არასდროს ვიქცევი. მანქანაში ყოველთვის ისეთი მომზადებული ვჯდები, რომ მოძრაობის დროს პომადის შესწორებაც არ დამჭირდეს და, თუ დამჭირდა, აუცილებლად გავჩერდები. შუქნიშანზეც არ გავბედავ მაკიაჟის თუნდაც შესწორებას. ყველა მომენტში ფხიზლად ვარ, ყველაფერს ვაკვირდები.
– თქვენი შეყვარებული მიშა მესხი როგორი მძღოლია?
– ძალიან კარგი. თვითონ არ ჰყავს ავტომობილი, ასეთი კეთილი ბიჭია, მხოლოდ ჩემზე იფიქრა, თუმცა მანქანა როცა სჭირდება, ყოველთვის ვათხოვებ. როცა ერთად მივდივართ სადმე, ყოველთვის მე ვჯდები საჭესთან. ამაზე მიშას არანაირი პრობლემა არ აქვს, რადგან იცის, ჩემთვის რამხელა სიამოვნებაა და სულ ჩემს გახარებაზე ფიქრობს.

– თქვენი ძმა ბორისიც ზის საჭესთან?

– არა, არ იცის მანქანის მართვა. საჭესთან ახალი დამჯდარი ვიყავი, როცა გვერდით მოვისვი და სადღაც წავედით. კარგად მახსოვს, შიშისგან როგორ გავათეთრე ბიჭი. ახალბედა მძღოლი რომ ვიყავი, ამაზე ფიქრობდა, თორემ განსაკუთრებული მანევრი არ გამიკეთებია. ბორისს საკუთარი თავი ძალიან უყვარს და როცა ერთად მივდივართ, ნერვიულობს, მეუბნება, კარგი, რა, ნელა ვიაროთ, სად გვეჩქარებაო.
– მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლით მანქანის მართვა თქვენთვის ადვილია?
– გარკვეულ დისკომფორტს მიქმნის, ამიტომ მანქანაში მარჯვენა ფეხისთვის ცალი უქუსლო ფეხსაცმელი ყოველთვის მიგდია. ჩავჯდები თუ არა, მას ვიცვამ და მაღალქუსლიანს უკან ვდებ. ყოფილა შემთხვევა, ნაცნობი დამინახავს, მაგრამ ავტომობილიდან ცალ–ცალი ფეხსაცმლით ვერ გადავსულვარ და შორიდან მივსალმებივარ. ახლა კი ვცდილობ, მანქანის მართვას მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლითაც მივეჩვიო.
– თქვენს ავტომობილს გარდერობადაც ხომ არ იყენებთ?
– გარკვეულწილად – კი. ფეხსაცმელებს სულ თან ვატარებ, რადგან როცა დანიშნულების ადგილზე მივალ, შეიძლება სხვა ფეხსაცმლის ჩაცმის ხასიათზე მოვიდე.
– ამ 3 თვის განმავლობაში პატრულთან გქონიათ შეხება?
– პატრულმა ერთადერთხელ გამაჩერა. სოფელ რველში ვისვენებდი ნიკუშასთან და მიშასთან ერთად. ბორჯომში უნდა ჩავსულიყავი პროდუქტის საყიდლად. სულ რაღაც 3 კილომეტრია დაშორება. ღვედის გაკეთება დამავიწყდა და პატრულმა ამიტომაც გამაჩერა. მათ ასე მომმართეს – ბატონო სოფო, ძალიან დიდ პატივს გცემთ, მაგრამ სამსახურებრივ მოვალეობას ვასრულებთ და ჯარიმა უნდა დაგიწეროთო. იმ მომენტში ალბათ ბატონის "ვიდი" მქონდა და ასე ამიტომაც მომმართეს.
"სითი პარკმა" კი ორჯერ დამაჯარიმა და მიშასგან ორჯერვე კარგი შეკურთხება მიიღო.
– თქვენი მაქსიმალური სისწრაფე რამდენია?
– ავტობანზე 220–ითაც მივლია, რადგან ზოგჯერ ძალიან მეჩქარება. ასეთი მაღალი სიჩქარით იმ შემთხვევაში ვმოძრაობ, როცა გზა თავისუფალია. ძალიან მომწონს სისწრაფე, ალბათ ადრენალინია ჩემთვის.
– ავტონაწილებშიც უკვე გაერკვვიეთ?

– ვერა, მაგრამ როცა ჩემს ჯიპს რამე პრობლემა ექმნება, სულ ვცდილობ, დროულად მივხედო, ანუ მიშას ვურეკავ და პროფილაქტიკაში მიჰყავს. საბურავის გამოცვლაც რომ დამჭირდეს, დამოუკიდებლად ამასაც ვერ შევძლებ. მიშა თუ არ მეყოლება სიახლოვეს, ახლობელს ან ბოლოს და ბოლოს პატრულს გამოვიძახებ დასახმარებლად.
– არსებობს მარკა, რომელზეც ოცნებობთ?
– რა თქმა უნდა. "რენჯ როვერი" და "იქს 6" ძალიან მომწონს. ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ეს მანქანები ლაპარაკობენ. სედანებში "ბენტლი" მომწონს და სიამოვნებით მეყოლება, თუმცა მაინც ვფიქრობ, რომ ჯიპის შემდეგ სედანზე არ გადავჯდები.
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1521200
1521400 online