asdas
ცნობილი ადამიანები
მამულიჩა: "პატრული მე ყოველთვის მაჯარიმებს, ლელას კი – არა"
ავტომოყვარული
მამულიჩა: "პატრული მე ყოველთვის მაჯარიმებს, ლელას კი – არა"

2014-10-18 00:22:55



პროდიუსერი კახა მამულაშვილი – მამულიჩა, ფრთხილი მძღოლია და სხვებსაც ურჩევს, საჭესთან ერთი წამით არ მოდუნდნენ. წლების წინ მძიმე ავარიამ მისი მეგობარი იმსხვერპლა, თავად კი სასწაულით გადაურჩა სიკვდილს. მანქანას, მამაკაცთა უმრავლესობისგან განსხვავებით, არ "ეთაყვანება", ახლობლების ავტომობილებით დადის, ძირითადად კი ცოლის, მომღერალ ლელა წურწუმიას "ტოიოტა პრადოს" ჯიპით სარგებლობს. ამბობს, რომ კარგი მძღოლია, მაგრამ არა – კულტურული, გაძრომ–გამოძრომები უყვარს. როცა საჭესთან მისი მეორე ნახევარი ზის, გულმშვიდად არის, რადგან იცის, რომ ლელა ყველა წესს დაიცავს, არც საკუთარ თავს შეუქმნის საფრთხეს და არც სხვებს.
– კახა, როდის გაჩნდა თქვენს ცხოვრებაში ავტომობილი?
– ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა მანქანა, მიზეზებს ვეძებდი, სად წავსულიყავი. 13–14 წლის ასაკში მამაჩემს "06"–ს ვპარავდი, რაც ყოველთვის ცუდად სრულდებოდა ხოლმე. სამჯერ თავისი ნებით მათხოვა მანქანა და ერთხელ ძრავა გავუფუჭე, ორჯერ კი დამტვრეული მივუყვანე. მამას ეცინებოდა, მე კი ნერვები მეშლებოდა. ახალბედა მძღოლს მიყვარდა ავტომობილით სიარული, თორემ დღეს უკვე ამას დიდ მნიშვნელობას აღარ ვანიჭებ.
რაოდენ სასაცილოდაც უნდა ჟღერდეს, პირველი ავტომობილი ჩემი ყოფილი მეუღლის ბაბუის იყო – "011". გაფუჭებული მაჩუქა და მე გავაკეთე. დღეს უკვე მანქანა მხოლოდ გადაადგილების საშუალებაა ჩემთვის. ვაკეში ვცხოვრობ და, თუ ვერაზე მაქვს საქმე, ვცდილობ, ფეხით წავიდე. ავტომობილით გადაადგილება დიდად არ მიყვარს.
– რა მარკის მანქანა გყავთ?
– საკუთარი ავტომობილი დიდხანს არასოდეს მყოლია. მამაჩემის მანქანით დავდიოდი და დღესაც ნათხოვარი, ოჯახის წევრების კუთვნილი ავტომობილებით ვმგზავრობ. ახლა მამაჩემი დასასვენებლადაა წასული და ხანდახან მისი მანქანითაც ვსარგებლობ. ზოგჯერ ლელას ჯიპით დავდივარ. ძველი "ფოლკსვაგენი" მყავდა, რომალითაც ახლა ჩემი ძმა მოძრაობს. მამაჩემს "ნისან ქაშქაი" ჰყავს, ლელას კი "ტოიოტა პრადო", რომელიც 6 წლის წინ გამოვიყვანეთ ცენტრიდან.
– რა კრიტერიუმებით შეარჩიეთ "ტოიოტას" ჯიპი?
– ლელას სურვილი იყო, ჯიპი ჰყოლოდა და ძალიან კმაყოფილებიც ვართ. თუ საშუალება გაქვთ, ჯიპის შეძენა სწორ გადაწყვეტილებად მიმაჩნია. კარგად ვიცი, როდის არის თბილისში გადატვირთული მოძრაობა და ყოველთვის ვცდილობ, ასეთ საათებში შეხვედრა არავის დავუთქვა. ჩვენს მოძრაობაში ჯიპი უფრო კომფორტულია, ვიდრე სედანი, სხვა ავტომობილებს ზემოდან უყურებ და მოძრაობას უფრო აკონტროლებ.
– ლელა როგორი მძღოლია?
– ძალიან მაგარი, კარგად ფლობს მანქანას. ზოგიერთ ქალ მძღოლზე ხომ ამბობენ, კაცივით დადისო, ჰოდა, ლელაც ასეა. როცა ის ზის საჭესთან, ვერავინ მიხვდება, მანქანას ქალი მართავს თუ კაცი.
– თქვენ იოლად ხვდებით, საჭესთან ქალი ზის თუ კაცი?
– ამას რა მიხვედრა უნდა?! თუმცა იმასაც გააჩნია, როგორი მძღოლია. ზოგადად ქალები ნელა მოძრაობენ, მოსახვევშიც ნელა შედიან, ისე დაგიმუხრუჭებენ წინ, აზრზეც ვერ მოხვალ.
ერთხელ ქალმა მძღოლმა კინაღამ მიმსხვერპლა. მეგობრის მანქანით ვმოძრაობდი მესამე ზოლში. ის მეორეში მიდიოდა, წინ მანქანამ დაუმუხრუჭა და უცებ ჩემს მხარეს გადმოხტა. საბედნიეროდ, საპირისპირო მიმართულებიდან არაფერი მოდიოდა და იქით გადავედი. მაშინვე გავჩერდი, ვიფიქრე, ახლა მივალ და ამას დავახრჩობ–მეთქი, მაგრამ სახეზე რომ შევხედე, გავჩუმდი. გაფითრებული იყო საცოდავი! ბოდიშები მიხადა. ვუთხარი, ქალბატონო, კინაღამ ორივე დავიღუპეთ–მეთქი.
ქალების უმრავლესობა საჭესთან სიგარეტს ეწევა და ამაზე ნერვები მეშლება.
– ყველაზე მეტად რა არ მოგწონთ თბილისურ მოძრაობაში?
– სიგნალები მაღიზიანებს. საჭესთან კი ვჩხუბობ ხოლმე, მაგრამ იშვიათად ვასიგნალებ. უცხოეთში არ არსებობს, შუქნიშანზე გაჩერებულს უკნიდან ვიღაცამ სიგნალით შეგახსენოს, რომ დროულად დაიძრა. სხვა ქვეყნებში ეს ცუდ ტონად ითვლება. მსოფლიო მაქვს მოვლილი და მინდა გითხრათ, რომ ყველაზე ცუდი მოძრაობა ჯერ აზერბაიჯანშია და მერე – საქართველოში. იქ ქალიც საშინლად მოძრაობს და კაციც.
– თქვენ როგორი მძღოლი ხართ?
– ბავშვობაშიც მეუბნებოდნენ, რომ მე საუკეთესო მძღოლი ვარ, თუმცა არა – კულტურული, რასაც ლელაზე ვერ ვიტყვი.
– მაგალითად, რითი გამოიხატება საჭესთან თქვენი უკულტურობა?
– თუ მეჩქარება, შეიძლება ბორდიურზე არ გადავიარო, მაგრამ ზოლებს ხშირად ვიცვლი. თუ გადაჭედილია გზა, ვცდილობ, გავძვრე–გამოვძვრე და დანიშნულების ადგილზე დროულად მივიდე. ლელასგან ასეთი საქციელი გამორიცხულია. თუმცა ვერ გეტყვით, რომ ჩემი დარღვევებით სხვა მძღოლებს საფრთხეს ვუქმნი.
– ალბათ ამის გამო ჯარიმებსაც იღებთ.
– არა, ჯარიმები ძალიან იშვიათად მომდის, ისიც მაშინ, თუ ყვითელ შუქზე გავიარე და ამ დროს წითელი აინთო. სწრაფად სიარულიც მიყვარს, ოღონდ ავტობანზე. თუ გზა ცარიელია, 200–ზე მეტი სიჩქარითაც მივლია. ვერ გეტყვით, რომ სისწრაფე ჩემთვის ადრენალინია. ლელა სწრაფად არ დადის.
– ცოლ–ქმარს ერთმანეთთან რა შენიშვნები გაქვთ?
– მნიშვნელოვანი არაფერი. ჩვენი საკამათო თემა მოძრაობის დროს მობილურზე საუბარია. როცა ტელეფონისკენ წამივა ხელი, ლელა მთხოვს, რომ არ ვისაუბრო. თვითონ როცა საჭესთან ზის და ტელეფონი ურეკავს, ჯერ აქეთ–იქით გაიხედავს, პატრული ხომ არ არის და მერე პასუხობს. ძალიან ფრთხილია.
– პატრული ხშირად გაჩერებთ?
– არა, იშვიათად. ყოფილა შემთხვევა, როცა მგონებია, რომ ახლომახლო პატრული არ იქნებოდა, წესები დამირღვევია და ამ დროს გავუჩერებივარ. მე ყოველთვის მაჯარიმებენ, ლელას კი – არა. დღეს ჩემს ცოლს ძალიან იშვიათად აჩერებს პატრული. ადრე შუშები დაბურული ჰქონდა და ხშირად აჩერებდნენ, სთხოვდნენ, მოხსენი, ამაზე ჯარიმააო. ჩვენ კი აღარ გვაქვს მანქანაზე დაბურული შუშები, მაგრამ ახლა ყველა ჩაშავებული ფანჯრებით დადის.
– მანქანის მოვლის საკითხი თქვენ გაბარიათ?
– ლელა თავის ავტომობილს ძალიან უვლის, სულ წესრიგში აქვს. ამბობს, ადამიანის კულტურა ჩანს იქიდან, რა მდგომარეობაშიც არის მისი მანქანა, ტანსაცმელი და ფეხსაცმელიო. ამაში მეც ვეთანხმები. მის ავტომობილში ზედმეტს ვერაფერს ნახავთ. ტანსაცმელი თუ დევს, ისიც იმიტომ, რომ ქიმწმენდაში მიგვაქვს ან მოგვაქვს.
– მანქანის ნაწილებში ერკვევით?
– ზედაპირულად ნამდვილად ვერკვევი. პროფილაქტიკაში რომ მიმყავს, შემიძლია ვუთხრა, მანქანას რა პრობლემა აქვს, თუმცა მე განსაკუთრებული არაფერი შემიკეთებია. საბურავის გამოცვლა ვიცი.
– მანქანაში ცოლის სიმღერებს უსმენთ?
– მანქანაში ლელას სიმღერას იმ შემთხვევაში ვუსმენ, თუ ახალი ჩაწერილია და ჟღერადობა მაინტერესებს. ლელაც ასეა, თავის სიმღერას მაშინ რთავს, როცა ბალანსს ამოწმებს.
– ყველაზე შორს სად წასულხართ მანქანით?
– მე და ჩემი ცხონებული მეგობარი, დათო ცირეკიძე, მეტსახელად შავი, ზამთარში ტრაპზონში წავედით "09"–ით. აქედან გამგზავრებისას გათბობა გაგვეთიშა და იქიდან გაყინულებმა ვიმგზავრეთ.
– ავარიაში მოყოლილხართ?
– კი, 1991 წელს მცხეთაში საშინელ ავარიაში მოვყევი, იმის გახსენებაც კი მზარავს. მეგობრებთან ერთად "ჟიგულით" ვმგზავრობდი, წვიმდა. მძღოლმა დაამუხრუჭა, უკანა ნაწილით ხეს დაეჯახა და... ამ ავარიამ ჩემი მეგობარი მიშიკო საღინაშვილი იმსხვერპლა, რომელიც ჩემთან ერთად უკანა სავარძელზე იჯდა. მეც ძალიან ცუდად ვიყავი, ნეკნი ჩამიტყდა, გულის პლევრა გახია და მილიმეტრებში გაჩერდა გულთან. ამინდი თუ იცვლება, დღესაც მაწუხებს გულის ფიცარი.
ავარიამდე გასაკვირი რამ მოხდა. მიშიკოს სახლში მივაკითხეთ და მანქანაში რომ ჩავსხედით, დედამისიც გამოვიდა. მიშამ გვითხრა, დედაჩემს სახლიდან არასოდეს გამოვუცილებივარო და მოხდა ისე, რომ გარდაიცვალა საცოდავი. მას შემდეგ თუ სხვა ზის საჭესთან, სულ ვთხოვ, სწრაფად არ იაროს. ერთ წამში ხდება ყველაფერი.
ჩემი ძმა რუსთავიდან თბილისში ბრუნდებოდა. ტელეფონმა დაურეკა, ძირს დაუვარდა და ასაღებად თავი რომ დასწია, 50 მეტრიან ხრამში გადავარდა. ღვთის წყალობით, ნელა მიდიოდა, თანაც უსაფრთხოების ბალიში გაიხსნა და გადარჩა. სიფრთხილე ყველაზე მთავარია მოძრაობის დროს. თბილისელ მძღოლებს ვეტყოდი, რომ მოთმინებით იმგზავრონ.
სოფიო ბოჭორიძე, ჟურნალი სარკე  


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1521248
1521448 online