asdas
ცნობილი ადამიანები
ლიკა ქობულაძე: "კუკარაჩაში" ინგას როლს რომ ვთამაშობდი, მუცლით შვილს ვატარებდი"
"მიხეილ თუმანიშვილთან მუშაობაზე უარის თქმა არასოდეს მინანია"
ლიკა ქობულაძე: "კუკარაჩაში" ინგას როლს რომ ვთამაშობდი, მუცლით შვილს ვატარებდი"

2014-07-31 09:31:46



მსახიობ ლიკა ქობულაძეს ტელესპექტაკლ "კუკარაჩაში" შესრულებულმა ინგას როლმა ერთ ღამეში მოუტანა პოპულარობა. მიუხედავად იმისა, რომ ამის შემდეგ იყო ბევრი როლი კინოსა თუ თეატრში, მაყურებლისთვის ის მაინც ინგად დარჩა. იმ დროს, როცა ტელესპექტაკლზე მუშაობდა, პირველ შვილზე იყო ორსულად. ღმერთმა ამის შემდეგ კიდევ ორი შვილი აჩუქა – ქალ–ვაჟი. ყველაფერს, რაც მის ცხოვრებაში მომხდარა, განგებას უკავშირებს. სჯერა, რომ ადამიანის ბედი ზეცაში წყდება და მომავალ ქმართან მისი შეხვედრაც გარდაუვალი იყო, თუმცა მათი ქორწინება მყარი არ აღმოჩნდა.
თავისი ცხოვრების მნიშვნელოვან ეპიზოდებს მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი "სარკესთან" იხსენებს:
– ლაღი და ლამაზი ბავშვობა მქონდა. ოჯახში ყველაზე უმცროსი ვიყავი და ძალიან მათამამებდნენ.
მამაჩემის ოჯახი ძალიან შეძლებული იყო, ბაბუას თბილისში, მაშინდელ ორჯონიკიძის ქუჩაზე, საჯინიბოები ჰქონდა, მაგრამ მერე გააკულაკეს, თავლები, მამულები და მაღაზიები ჩამოართვეს. გაკულაკება ვერ აიტანა და ნერვიულობისგან გარდაიცვალა. მამაჩემი, არჩილი, პროფესიით ექიმი გახლდათ. დედას, ელენეს, უმაღლესი კი ჰქონდა დამთავრებული, მაგრამ ჩემი დაბადების შემდეგ აღარ უმუშავია. მამა დისიდენტი იყო ბუნებით, სტალინს ვერ იტანდა, დედა – პირიქით, ძალიან მაგარი კომუნისტი იყო და სტალინიც უყვარდა. მშობლები პოლიტიკაზე რომ საუბრობდნენ, ბავშვები სიცილით ვიხოცებოდით.
– სკოლის პერიოდი როგორ გახსენდებათ?
– პლეხანოვზე, 24–ე საშუალო სკოლა დავამთავრე. ჩემ გამო დედას სულ სკოლაში იბარებდნენ, ხან შატალოზე დავდიოდი, ხან მასწავლებელს ვაბრაზებდი. ბოლოს დედა დამემუქრა, ამის შემდეგ მამაშენმა იაროს სკოლაშიო. მაშინ მივხვდი, რომ ჩემი საქმე ცუდად იყო და გავჩერდი.
– მსახიობის გზა როგორ აირჩიეთ?
– მთელი ჩემი ბავშვობა მშობლებს კინოსა და თეატრში დავყავდი. მე ყველაზე უმცროსი ვარ და უფროს დებს ჩემ გამო მეცადინეობაში ხელი რომ არ შეშლოდათ, მშობლები სადაც მიდიოდნენ, იქ დამატარებდნენ. მათ საოცრად უყვარდათ ხელოვნება. როდესაც მშობლებმა ჩემი გადაწყვეტილების შესახებ გაიგეს, გაუკვირდათ, რადგან გვარში მსახიობი არავინ გვყავდა. არ უნდოდათ, ამ გზას გავყოლოდი.
სახლიდან საბუთები მოვიპარე და თეატრალურში შევიტანე. კომისიის თავმჯდომარე მიხეილ თუმანიშვილი გახლდათ. პირველივე წელს ჩავაბარე და თემურ ჩხეიძის ჯგუფში მოვხვდი. ეს იყო თემურ ჩხეიძის პირველი ჯგუფი. ინსტიტუტი რომ დავამთავრე, მიხეილ თუმანიშვილმა თავის სახელოსნოში მიმიწვია, მაგრამ უარი ვუთხარი.
– მსახიობები ოცნებობდნენ თუმანიშვილის სახელოსნოში მოხვედრაზე, თქვენ რატომ თქვით უარი?
– ბატონ მიშას რთული სამუშაო გრაფიკი ჰქონდა, რაც ჩემთვის მიუღებელი იყო. ვთვლი, რომ მსახიობი თავისუფალი უნდა იყოს. უარი რომ ვთქვი, არასოდეს მინანია, რადგან თუმანიშვილის მკაცრ რეჟიმს ვერ გავუძლებდი, მე თავისუფალი, ლაღი ადამიანი ვარ. ახლა რეჟისორ ლევან წულაძესთან თავს ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ. ჭოლა არ გბოჭავს, თუ რამე არ მოეწონება, გეტყვის, მაგრამ მსახიობსაც შეუძლია უთხრას, თუ რამე აქვს სათქმელი.
– თქვენი პირადი ცხოვრება როგორ წარიმართა, სად შეხვდით მომავალ ქმარს?
– ქმარზე საუბარი არ მინდა, არც ჩვენი გაცნობის ამბის მოყოლა. მყავს სამი შვილი: ლანუკა, ჯაბა და მარიამ მეზვრიშვილები. ლანუკამ უმაღლესი დაამთავრა, ჯაბა მეოთხე კურსის სტუდენტია და იურიდიულ ფაკულტეტზე სწავლობს, მარიამი ფსიქოლოგიური ფაკულტეტის მეორე კურსზე გადავიდა.
– მშობლებს უჭირთ ქალიშვილების გათხოვება. თქვენ როგორ შეეგუეთ უფროსი გოგონას გათხოვებას?
– ჩემი სიძე, გიორგი კერვალიშვილი, ძალიან კარგი პიროვნებაა. პროფესიით ეკონომისტი გახლავთ, ჯერ თბილისის საგადასახადოს უფროსი იყო, მერე ფინანსთა მინისტრის მოადგილე. 7 წელია, რაც გიორგი და ლანუკა შეუღლდნენ, მაგრამ შვილი ჯერ არ ჰყავთ. გიორგი ჩემი საამაყო სიძეა.
– ლანუკა გაიპარა თუ გიორგიმ მისი ხელი ოფიციალურად გთხოვათ?
– რას ჰქვია, გაიპარა!
– თქვენ ხომ გაიპარეთ ტალინში შეყვარებულთან ერთად?
– ააა, ესეც გახსოვთ! რა კარგად მომიჭერით სიტყვა, ძალიან მომეწონა!.. გიორგიმ ოფიციალურად ითხოვა ლანუკას ხელი. ვისურვებდი, ჩემი მომავალი რძალი და სიძეც ისევე შემყვარებოდა, როგორც გიორგი მიყვარს.
– რამდენი წლის იყავით, დედა რომ გახდით?
– 26 წლის ვიყავი, როდესაც თემურ ჩხეიძემ "კუკარაჩაში" ინგას როლი მათამაშა და მაშინ კენგურუსავით ლანუკას ვატარებდი. ლანუკა რომ გავაჩინე, მერე რამდენიმე აბორტი გავიკეთე. იმ დროში ასე ვიცოდით, ბავშვი მუცელში რომ გაინძრეოდა, მაშინ იყო ცოცხალი, მანამდე – არა, ამიტომ მეც ჩვეულებრივად ვცხოვრობდი და აბორტის გაკეთების დროს არაფერზე ვფიქრობდი. 1989 წლის 9 აპრილის მოვლენების დროს იქ ვიყავი და ყველაფერი რომ გავაანალიზე, საკუთარ თავზე გავბრაზდი. ჩემს თავს ვუთხარი, თუ პატრიოტი ხარ, რატომ გყავს ერთი შვილი–მეთქი და გადავწყვიტე, მეორე შვილი გამეჩინა, მაგრამ აღარ ვფეხმძიმდებოდი.
ერთ ღამეს დამესიზმრა ცისფერ სამოსში გამოწყობილი წმინდანი. ვერ გავკადნიერდები და ვერ ვიტყვი, მასში რომელი წმინდანიც ამოვიცანი. მან მითხრა, რომ მეტი შვილი არ მეყოლებოდა. მისმა სიტყვებმა გამომაღვიძა და იმ მომენტიდან დავიწყე განუწყვეტელი ლოცვა, ღმერთო, მაპატიე, ოღონდ ახლა გამხადე დედა და რამდენჯერაც დავფეხმძიმდები, იმდენ შვილს გავაჩენ–მეთქი. ძალიან ცოტა ხანში მართლაც მომეცა შვილი. მერე კი მესამე შვილი მარიამიც გავაჩინე. ახლობლები სულ მეუბნებოდნენ, შე დალოცვილო, როდესაც კარგი ცხოვრება იყო, ერთი შვილი გყავდა და ახლა რა გჭირსო. მაგრამ მე პირობა მქონდა მიცემული და ამ პირობას არ დავარღვევდი. მიუხედავად იმისა, რომ სამჯერვე მძიმე მშობიარობა მქონდა, რომ დავფეხმძიმებულიყავი, კიდევ გავაჩენდი შვილებს. ჩემთვის მთავარი შვილები და ოჯახია.
– თითქმის ყველა მსახიობს აქვს თუნდაც ერთი ვარსკვლავური როლი. თქვენთვის ასეთად შეიძლება ჩაითვალოს ინგა "კუკარაჩადან". ამ ტელესპექტაკლის გადაღებები როგორ გახსენდებათ?
– გადაღებებზე ერთი შემთხვევა მოხდა. მოგეხსენებათ, კუკარაჩას როლს გოგი ქავთარაძე ასრულებს. იმ სცენის გადაღების დროს, როდესაც კუკარაჩა თემურ ბაბლუანის გმირს, მურტალოს ეუბნება, არ გაინძრე, მურტალოო, გოგის იარაღი გაუვარდა და თემურ ბაბლუანს საფანტი თვალებში შეეყარა. ყველა გავშეშდით, აკანკალებულები ვუყურებდით ბაბლუანს, მისი რეაქციის გვეშინოდა, მაგრამ თემურ ჩხეიძის ხათრით ყველაფერმა მშვიდად ჩაირა. საბედნიეროდ, ბაბლუანს მხედველობა არ დაუკარგავს.
– ლამაზი ქალი ყოველთვის იქნებოდით ყურადღების ცენტრში. თაყვანისმცემლები განებივრებდნენ?
– არავინ თქვას, რომ თაყვანისმცემლის ყურადღება არ ახარებს. მე თაყვანისმცემელი არ მაინტერესებდა, მაგრამ მათი ყურადღება მსიამოვნებდა. თბილისში, გოგოლის ქუჩაზე ვცხოვრობდი, ზაფხულში ფანჯრები ღია გვქონდა. რომ გავიღვიძებდი, ფანჯარაზე ხან თოჯინა მხვდებოდა, ხან ბაფთიანი გიტარა. ვინ ამოდიოდა მეორე სართულზე, ვინ მიტოვებდა საჩუქრებს, აზრზე არ ვიყავი.

– რამდენჯერ იყავით შეყვარებული?

– რასაც სერიოზული გრძნობა ჰქვია, პირველად 18 წლის ასაკში მეწვია. ეს ორმხრივი სიყვარული იყო, ძალიან ძლიერი და ღრმა, მაგრამ ჩემს მშობლებს არ უნდოდათ სიძედ.
ცალმხრივი სიყვარული ვერც წარმომიდგენია. ცალ კარში ფეხბურთს ითამაშებ? რა თქმა უნდა, ვერა. თუ მამაკაცისგან არ წამოვიდა დიდი ტალღა, ვერავინ დამძრავს... თუმცა ყველაფერი ბედია. არაფერი ხდება შემთხვევით, მჯერა, რომ დაშორებაც და შეხვედრაც წინასწარ არის უფლისგან დაგეგმილი.
– ანუ ბედის გჯერათ?
– კი, ძალიან ძლიერი უნდა იყო, საკუთარი ბედისწერა რომ შეცვალო. ჩემი და ჩემი მომავალი მეუღლის შეხვედრა და გაცნობა იყო გარდაუვალი. ორმა ადამიანმა გადაწყვიტა შეხვედრა, გოგონამ მე მთხოვა, გავყოლოდი, ბიჭმა – ჩემს მომავალ ქმარს. ის წყვილი, ვისაც გავყევით, მალე დაშორდა ერთმანეთს, ჩვენ კი ერთიმეორეს შევრჩით. ამიტომ ვთვლი, რომ რაც შუბლზე გაწერია, იმას ვერ ასცდები.
– მსმენია, რომ განსაკუთრებული წინათგრძნობა გაქვთ.
– შეუცნობელ მოვლენებს ეკლესია ვერ ხსნის, მაგრამ აღიარებს. ინტუიციაც ფენომენია, რომელიც ვერავინ ახსნა. თუ ინტუიციით რაღაცას გრძნობ, ესე იგი შენთან მოდის ინფორმაცია, ზოგჯერ ეს არის გაფრთხილებაც. პირადად მე რაღაც ინფორმაცია ყოველთვის მომდის, მაგრამ ხშირად ვერ ვკითხულობ. მერე ის რაღაც რომ მოხდება, საკუთარ თავზე ვბრაზდები, რომ შინაგან ხმას არ დავუჯერე.
ერთხელ ასეთი რამ გადამხდა თავს. ქვეყანაში არეულობა რომ იყო, მეგობარმა დაქალები სახლში სადილზე დაგვპატიჟა. რატომღაც წინა დღით ამოვიჩემე, ჩემი მანქანით არ წავსულიყავი. ეს ფიქრი იმდენად ამეკვიატა, რომ ძილიც კი დამიფრთხო, მხოლოდ გამთენიისას ჩამეძინა. დილით რომ გავიღვიძე, კოკისპირულად წვიმდა. ცუდ ამინდში ფეხით სიარული დამეზარა და ჩემი "ბეემვეთი" წავედი. დაქალის სადარბაზოსთან ახალგაზრდა კაცი იდგა, რომელმაც მზერა ჩემზე შეაჩერა. მაშინვე გავიფიქრე, მაგნიტოფონი არ მომპაროს–მეთქი და სალონიდან ამოვიღე. კიბეებზე რომ ავდიოდი, ვფიქრობდი, ის ბიჭი გამომეკიდება და გამძარცვავს–მეთქი, მაგრამ გადავრჩი. მეგობრის სახლში რომ შევედი, შვებით ამოვისუნთქე.
ნახევარ საათში ფანჯრიდან გადავიხედე და ჩემი მანქანა აღარ იდგა. ერთი ამბავი ავტეხე, მაგრამ ვეღარ ვიპოვე. მერე საკუთარ თავზე გავბრაზდი, ინტუიციას რომ არ დავუჯერე.
წინათგრძნობის უჩვეულო უნარი 16–17 წლის ასაკიდან განმივითარდა. პირველად ძალიან მძლავრი იყო. ხშირად მომხდარა, დიდი ხნის უნახავი ნაცნობი შემხვედრია და წინასწარ მცოდნია, რას მკითხავდა და მე რას ვუპასუხებდი. უცხო ადამიანის ოჯახში რომ შევდიოდი, ვიცოდი, კარადაში რა ჭურჭელი ელაგა და სად რა ნივთი ედო. ეს ნიჭი არაფერში მჭირდებოდა და შემაწუხა კიდეც.

– ამის შესახებ სხვებმაც იცოდნენ?

– მამას მაშინ გავუმხილე, როცა ჩემი უახლოესი მეგობარი, მაიკო გარდაიცვალა. რატომღაც თავი დამნაშავედ ვიგრძენი. მაშინ მამამ ამიხსნა, რომ ეს იყო ნიჭი, რომლის განვითარება ჩემზე იყო დამოკიდებული, ანუ, თუ მინდოდა, უფრო გავაღრმავებდი, თუ არა, შევეცდებოდი, ყურადღება არ მიმექცია. მამის რჩევას დავეყრდენი და მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, ამისთვის ნაკლები ყურადღება მიმექცია, თუმცა ჩემს ცხოვრებაში რა მოვლენებიც განვითარდებოდა, ყოველთვის ყველაფერი წინასწარ ვიცოდი.
– რატომ იგრძენით თავი დამნაშავედ მეგობრის გარდაცვალებაში?
– სანამ ამას აგიხსნით, გეტყვით, რომ ერთ დღეს ყავის ჭიქა გადავაბრუნე და გარკვევით დავინახე ფიგურები. დღესაც არ ვიცი, საიდან გამიჩნდა ეს უნარი ან რა ძალამ ამაწევინა ჭიქა. ჩემმა მეგობრებმა რომ გაიგეს, ყავაში ვიხედებოდი, ვინც შეყვარებული იყო, ყველა ჩახედვას მთხოვდა. ეს მთელი რიტუალი იყო. სონია მკითხავივით ვიჯექი და ვერთობოდით, იყო ერთ სიცილ–კისკისი.
მაიკოს საქმრო ჰყავდა და დღე–დღეზე უნდა დაქორწინებულიყვნენ. ერთ დღეს მაიკოს ყავაში ჩავუხედე და ვუთხარი, გვირგვინი კი გაქვს, მაგრამ შიგნით ვერ შედიხარ–მეთქი. ამ ამბიდან რამდენიმე დღის შემდეგ მაიკო ავტოავარიაში დაიღუპა. იმ წუთში ჩემი სიტყვები გამახსენდა, რომ ვუთხარი, გვირგვინში ვერ შედიხარ–მეთქი და შოკში ჩავვარდი. იმ დღის შემდეგ ავკრძალე ყავაში ჩახედვა.
ერთხელ დამესიზმრა, რომ ზოოპარკში დავდიოდი. რომ გავიღვიძე, სიზმარი არ მომეწონა. მეორე დღეს სანაპიროზე ჩემი მანქანით მივდიოდი და ძაღლმა გადამირბინა. ცხოველს ვერ დავარტყი, მანქანა დავამუხრუჭე და იქვე დაყრილ ქვიშაში შევვარდი. ქვიშა რომ არ ყოფილიყო, მტკვარში გადავვარდებოდი. უცებ სიზმარი გამახსენდა და გამიხარდა, რადგან ავარია მე მომივიდა და არა – ჩემს შვილებს. მანქანიდან მშვიდად გადმოვედი. ხალხმა რომ შემომხედა, შოკშიაო, ერთმანეთს გადაულაპარაკეს.
– პროფესიაში თუ დაგხმარებიათ ეს ნიჭი?
– ხშირად ზუსტად მიგრძვნია, რომ რეჟისორს რაღაც როლზე არ უნდა დავთანხმებოდი, რადგან არ გამომივიდოდა. ყოფილა შემთხვევა, როდესაც რეჟისორს ჩემთვის უთქვამს, ლიკა, შენ ამ როლზე უნდა აგიყვანოო, მაგრამ სხვა დაუმტკიცებია. ასეთი ტკივილი და წყენა ხშირად მქონია, მაგრამ ცხოვრება გრძელდება და მსახიობმა ამ ტკივილთან ერთად უნდა ისწავლოს ცხოვრება, ოღონდ ისე, რომ არ დაიბოღმოს. ვაი, მას, ვინც დაიბოღმება, რადგან ის ბოღმა შინაგანად შეჭამს.
– რომ შეგეძლოთ, რას შეცვლიდით განვლილ წლებში?
– ძალიან ბევრ რამეს. იმ ადამიანებს, რომლებიც ჩემ გვერდით აღარ არიან, უფრო მოვეფერებოდი, უფრო მეტ დროს დავუთმობდი. რაც მთავარია, კიდევ ორ შვილს გავაჩენდი. ყველაზე დიდი ბედნიერება დედობაა. ჩემი ყველაზე დიდი ტკივილი დედაჩემს უკავშირდება. ის 18 წლის განმავლობაში ავადმყოფობდა, სამჯერ გაიკეთა ტრეპანაცია. დედაჩემის დიაგნოზი რომ მითხრეს, იმ ღამეს მთლიანად გავჭაღარავდი.
– როგორ ფიქრობთ, ძლიერი ქალი ხართ?
– საკუთარ თავს სუსტ და დამყოლ ადამიანად არ მივიჩნევ. საკმაოდ პრინციპული, მიზანდასახული და მებრძოლი ქალი ვარ. შვილებიდან მარიამი უფრო მგავს, ფეთქებადი და პირშიმთქმელია. მეც ასეთი ვარ, არადა ამან კარგი არაფერი მომიტანა. არ უნდა გეტყობოდეს, რა გეწყინა და რა – არა.
– სამი შვილის დედა შესანიშნავად გამოიყურებით. თქვენი გარეგნობის საიდუმლო რა არის?
– მიყვარს ჯირითი, ცურვა. 10 წელია აუზზე დავდივარ, უკვე კლუბის წევრიც ვარ. სხვათა შორის, კარგი მსროლელიც ვარ. აგარაკზე რომ ავდიოდით, მამა მასწავლიდა სროლას. გარეგნობა მაინც გენეტიკის დამსახურება მგონია.
– როგორი ხართ მეგობრების წრეში?
– მეგობრებთან ქეიფი მიყვარს და კარგი თამადაც ვარ, თუმცა ჩემს დას, ციცის რომ ჰკითხოთ, ტრადიციული, მაგრამ დესპოტი თამადა ვარ.
ლია ოსაძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1522480
1522680 online