asdas
ცნობილი ადამიანები
ამალია ჯიბლაძე: "ჩემი ნამღერი დაღუპული მეუღლის გამო იყო ემოციური"

ამალია ჯიბლაძე: "ჩემი ნამღერი დაღუპული მეუღლის გამო იყო ემოციური"

2014-11-26 02:31:08



პროექტ "ნიჭიერში" გამოსვლის შემდეგ ამალია ჯიბლაძის ცხოვრება ზღაპარს დაემსგავსებოდა, რომ არა სკანდალი, რაც მის გარშემო აგორდა.
მაშ ასე: ამალია 39 წლის არის. ქვრივია. მისი ქმარი, გია შევარდენიძე, წელიწადნახევრის წინ თბილისში, ავჭალაში მოკლეს. ამალიამ მეუღლის სიკვდილის შემდეგ თბილისში სახლი გაყიდა და ახლა რუსთავში დედამთილთან და თავის 6 წლის გოგონასთან ერთად ცხოვრობს. მისი უფროსი ქალიშვილი 23 წლის არის, გათხოვილია და ქმარ–შვილთან ერთად რუსეთშია. ასე რომ, ამალია უკვე ბებიაა. მან პირველად 16 წლის ასაკში შექმნა ოჯახი – ასტრახანში გათხოვდა. წლების განმავლობაში რუსეთში ცხოვრობდა. საქართველოში 3 წლის წინ ჩამოვიდა და მეორედ გათხოვდა.
ამალია ჯიბლაძე პროფესიით პედაგოგია, მაგრამ ამ განხრით ცოტა ხანს იმუშავა. ბაფთებს აკეთებს, ბაზრობაზე ყიდის და სამსულიან ოჯახს ამით არჩენს. მასაჟის გაკეთებაც ეხერხება და ხანდახან ამითაც შოულობს ცოტაოდენ ფულს.
"სარკე" მას თბილისში შეხვდა. ინტერვიუს ჩაწერა გაგვიჭირდა, რადგან ამალია მეტწილად ჩუმად იყო, თითქოს რაღაცის ერიდებოდა, საუბარს გაურბოდა. გვითხრა, თავდაჯერება მაკლიაო. კიდევ ერთი დეტალი: ინტერვიუს დასრულების შემდეგ პირად საუბარში თქვა, რომ შეიძლება პროექტში აღარც გავიდეს. ეს სიტყვები კვირის გმირისგან, რომელსაც ბევრი უკვე გამარჯვებას უწინასწარმეტყველებდა, ძალიან უცნაურად ჟღერდა, თუმცა ამ თემაზე დამატებით აღარაფერი უთქვამს.
– ქალბატონო ამალია, როგორ გადაწყვიტეთ ამ პროექტში მონაწილეობა, რამ ან ვინც მოგცათ სტიმული?
– სახლში ჩემთვის გავდიოდი რეპეტიციებს. მეზობელმა ჩემი სიმღერის ხმა გაიგო და მითხრა, "ნიჭიერში" აუცილებლად უნდა მიხვიდეო. ამის შემდეგ გადავწყვიტე, რომ გავსულიყავი. მანამდეც მქონია სურვილი, რომ ამ პროექტში მიმეღო მონაწილეობა, მაგრამ გამბედაობა არ მყოფნიდა.
– ჟიური და მაყურებელი აატირეთ. ელოდით, რომ თქვენს გამოსვლას ასეთი ემოციები მოჰყვებოდა?
– ასეთ აჟიოტაჟს არ ველოდი, ეს ჩემთვის უცნაური და მოულოდნელი გახლდათ. გარეთ რომ გამოვედი, ხალხისგან სითბო ვიგრძენი. ისე, დიდხანს ვფიქრობდი, როგორ უნდა გამოვსულიყავი.
– მუსიკალური განათლება გაქვთ?
– მუსიკალური განათლება არ მაქვს, არც მუსიკალური სკოლა დამიმთავრებია. კოლეჯში, სადაც ვსწავლობდი, ხალხური სიმღერის ფაკულტეტი გვქონდა, მაგრამ მე არც მამღერებდნენ, შენ ბუნებრივად გამოგდისო, მეუბნებოდნენ. ეს ხმა უფრო გენეტიკის დამსახურებაა. ბაბუაჩემი, მამაჩემის მამა, ნიკოლოზ ჯიბლაძე, მსახიობი იყო. პატარაობიდანვე ვმღეროდი. ჩემს დას ჰქონდა მაგნიტოფონი, იმას ჩავრთავდი ხოლმე და სიმღერებს ასე ვასრულებდი. ოჯახს იმის საშუალება არ ჰქონდა, რომ მუსიკალური განათლება მიმეღო. მეზობლები დედაჩემს და მამაჩემს ხშირად ეუბნებოდნენ, ბავშვი ცოდოა, იქნებ სადმე მიიყვანოთო, მაგრამ იმის გამო, რომ ფინანსურად გვიჭირდა, მუსიკალური განათლება არ მიმიღია.
– კოლეჯში რა პროფესიას ეუფლებოდით?
– პროფესიით პედაგოგი ვარ, ერთი–ორი წელი საბავშვო ბაღშიც ვმუშაობდი.
– პროფესიონალივით იმღერეთ. ვოკალის პედაგოგთან არასოდეს გივლიათ? ასე კარგად როგორ შეისწავლეთ სიმღერა?
– ინტერნეტით ვუსმენდი სიმღერებს და ვმეცადინეობდი. დიდ სცენაზე პატარაობიდანვე ვოცნებობდი. ბავშვობაში სკოლის სცენაზე ერთი–ორჯერ ვმდგარვარ.
– რას ელოდებით ამ პროექტიდან, გამარჯვებაზე ფიქრობთ?
– გამარჯვებაზე? მე მგონი – კი. წარმატებასაც ველოდები.
– თქვენი აზრით, რატომ იყო საზოგადოებისთვის თქვენი სიმღერა ასეთი ემოციური? მათზე ყველაზე მეტად რამ მოახდინა შთაბეჭდილება?
– იცით, რა არის? მე ცოტა ხნის წინ მეუღლე დამეღუპა და ჩემი მხრიდან ემოციური ნამღერი იყო...
– რამდენი ხანია, რაც ქმარი გარდაგეცვალათ?

– წელიწადნახევარია... ამ თემაზე საუბარი ჩემთვის მტკივნეულია. არც წარსულზე მინდა საუბარი.
– თქვენს შვილებზე გვიამბეთ.
– ორი გოგონა მყავს. უფროსი შვილი 23 წლისაა, უმცროსი პირველ კლასშია. შვილიშვილიც მყავს, 3 წლისაა. ჩემი უფროსი გოგონა ქმარ–შვილთან ერთად რუსეთში ცხოვრობს. 16 წლის ვიყავი, როცა ოჯახი შევქმენი.
– ცნობილია, რომ რუსეთში ცხოვრობდით. საქართველოში დიდი ხანია ჩამოხვედით?
– 3 წლის წინ ჩამოვედი. აქ ჩამოსვლა ყოველთვის მინდოდა. ერთი დღეც არ გასულა ისე, რომ ამაზე არ მეფიქრა. ახლა ამაზე არ მინდა საუბარი...

– რუსთავში ქირით ცხოვრობთ?

– არა.

– რითი ირჩენთ თავს, მუშაობთ?

– არა. ბაფთებს ვაკეთებ. ესეც ახლახან დავიწყე. მასაჟებსაც ვაკეთებდი, რამდენიმე კლიენტი მყავდა, მაგრამ ახლა აღარ მყავს. რაღაც ახლის გაკეთება მინდოდა, თან ისეთის, რაც მაღაზიებში არ იყიდება და ამ ბაფთების გაკეთება დავიწყე. ლენტებით, თვლებით, ქვებით ვამზადებ. მერე თბილისში, ბაზარში ვაბარებ 4 ლარად.
– როცა თბილისში მოდიხართ, ბავშვს ვისთან ტოვებთ?
– მეზობელს ვუტოვებ ხოლმე. ძალიან კარგი მეზობელი მყავს, კარგი პიროვნებაა. ეკლესიაში ერთად დავდივართ. სახლში მოხუცი დედამთილი მყავს, მასაც ვუვლი.
– მხოლოდ ბაფთებია თქვენი შემოსავალი?
– გააჩნია, რამდენს ჩავაბარებ. ამ ბოლო დროს ისე არ გამოდის, როგორც საჭიროა. ხანდახან რუსეთში მყოფ ჩემს შვილს ვთხოვ ხოლმე დახმარებას. დედამთილის პენსიასაც ვიყენებ, ხანდახან კი მეზობლები გვაწვდიან საჭმელს.
– თქვენმა პატარა გოგონამ თუ უყურა ფილარმონიის სცენაზე დედის გამოსვლას?
– უყურა და თანაც რამდენჯერმე. მე კი მიჭირს ყურება, განვიცდი.
– როგორც ვიცი, ეკლესიაშიც გალობდით.
– როცა რუსეთში ვიყავი, ეკლესიაში ვგალობდი, აქ არ მიცდია, კურთხევა არ მაქვს, არადა ძალიან მინდა.
– ძალიან სევდიანი ხართ, საუბარიც არ გინდათ...
– ეს ჩემი ცხოვრებიდან გამომდინარეა და ბუნებითაც ასეთი ვარ. ხომ იცით, ყველაფერი ასე ემატება ერთმანეთს და... თავდაჯერებაც მაკლია.
– როგორ წარმოგიდგენიათ თქვენი მომავალი?
– მინდა, რომ ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვალოს.
– თქვენი ყველაზე დიდი ოცნება რა არის?
– წყნარი, მშვიდი ცხოვრება მინდა.
– დაბოლოს, ქალბატონო ამალია, რას უპასუხებთ მათ, ვინც ეჭვი შეიტანა ფილარმონიის სცენაზე თქვენ მიერ სიმღერის ცოცხლად შესრულებაში?
– ლაივ კონცერტს დაელოდონ.
– ანუ ფონოგრამით არ გიმღერიათ?
– ეს ჭორია!
... 
ამის შემდეგ ამალია ჯიბლაძის გარშემო კიდევ ბევრი რამ ითქვა. ჩვენ მას რამდენიმე დღის განმავლობაში ვუკავშირდებოდით, მაგრამ ამაოდ – სატელეფონო ზარებს არ პასუხობს. "რუსთავი 2"–ის ეთერში გასული სიუჟეტის მიხედვით, შესაძლოა თავისი სურვილით პროექტს გამოეთიშოს კიდეც, მით უმეტეს, ფსიქოლოგები ურჩევენ, ზედმეტი ემოციებისა და საზოგადოებასთან კონტაქტისგან თავი შეიკავოს.
ეკა ლემონჯავა, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1521624
1521824 online