asdas
ცნობილი ადამიანები
ნანა ზარდიაშვილი – ადამიანი, რომლის  გარეშე ფეისბუქი უინტერესო გახდა
ბლოგერი და ჟურნალისტი, რომელსაც უცნობებიც გლოვობენ
ნანა ზარდიაშვილი – ადამიანი, რომლის გარეშე ფეისბუქი უინტერესო გახდა

2014-12-22 01:51:52



"ნანა, გლოვობს სრულიად "ფეისბუქი", მთელი სამყარო გლოვობს. ეს სივრცე ხომ უსაზღვროა. აქ სულ შენი სტატუსები, შენი ნააზრევი ტრიალებს. არ გვინდა არც ერთი შენი სიტყვის დაკარგვა", – ასეთი ტექსტებით აივსო ნანა ზარდიაშვილის "ფეისბუქის" გვერდი მისი გარდაცვალების შემდეგ. ტელეჟურნალისტი და ბლოგერი, ნანა ზარდიაშვილი, 11 ნოემბერს უკურნებელი სენისგან გარდაიცვალა. მთელი ცხოვრება სხვადასხვა ტელეარხზე მუშაობდა, მაგრამ ეკრანზე თითქმის არასოდეს ჩანდა. განსაკუთრებით პოპულარული "ფეისბუქზე" გამოქვეყნებული ბლოგებით გახდა. დიდი იუმორი ჰქონდა, მაგრამ ყველაზე ხშირად სიკვდილზე წერდა.
"და მერე მე მოვკვდები და ჩემი შვილები იფიქრებენ, რომ ძალიან იოლად გადაიტანეს ჩემი წასვლა, სანამ არ გავა დრო, რომელიც არაფერს არ გააქარწყლებს და, უფრო მეტიც, საპირისპირო განცდას მოიტანს. და ისინი ჩემს სიკვდილში თავის მოკვდავობას გაეცნობიან და ამიტომ, ვეღარასოდეს მოინელებენ და აღარასოდეს იქნებიან ისეთები, როგორებიც იყვნენ ოდესღაც", – წერდა ნანა.
წერა, ბლოგერობა დედის ავადმყოფობამ დააწყებინა. "ფეისბუქზე" ნაწერი მოაგროვა და წიგნად გამოუშვა. წიგნს "თუმოროფობი" (ინგლ. "თუმოროუ" – ხვალ) ჰქვია. მისი ნაწერების მთავარი პერსონაჟები თუმოროფობი, ალოისი და პოლკოვნიკი აგრაფინა ვულფი არიან.
"თუმოროფობი მე ვარ, ხვალინდელი დღით მუდამ შეშინებული არსება. სიტყვა თუმოროფობია "ფეისბუქზე" თამაშის დროს გამოვიგონე... თუმოროფობი შემარქვა. ალოისი დედაჩემია. ალცჰიმერიით იყო ავად და ამ სნეულების აღმომჩენს, ალოის ალციმერი ერქვა. რაც შეეხება აგრაფინა ვულფს, ისიც ფეისბუქური თამაშების პროდუქტია... აი, ასეთია ამბავი ჩემი ბლოგისა, რომელსაც აუცილებლად ვუანდერძებ ჩემს შვილიშვილებს და იმედია, ისინი მას საოჯახო მითების არქივებში საპატიო თუ არა, სათანადო ადგილს მაინც მიუჩენენ", – წერდა ნანა ზარდიაშვილი წიგნის შესავალში.
59 წლის იყო. რამდენიმე თვის წინ სიმსივნის დიაგნოზი დაუსვეს. ბოლო წუთებამდე ეგონა, რომ კარგად გახდებოდა...
"სარკე" ნანა ზარდიაშვილის ქალიშვილს, თათა ზარდიაშვილს და დას, რუსუდან ხანიაშვილს ესაუბრა.
– იშვიათად მინახავს, პიროვნების გარდაცვალების შემდეგ ასეთი საყოველთაო გლოვა ყოფილიყოს "ფეისბუქზე". ვიზიარებთ თქვენს მწუხარებას.
თათა: გულაჩუყებული ვარ ხალხის რეაქციით. დედა მეუბნებოდა, ამქვეყნად ბევრი მაგარი ადამიანიაო და ახლა ვეთანხმები ამაში. პანკრეასის სიმსივნით გარდაიცვალა.
წელს, იანვარში, მამა გარდაიცვალა. დიდი ხნის გაშორებულები იყვნენ, მაგრამ შესანიშნავი ურთიერთობა ჰქონდათ. მისი გარდაცვალება ძალიან განიცადა. 11 წლის ვიყავი, ერთად რომ აღარ იყვნენ, მაგრამ ოფიციალურად არც გაშორებიან ერთმანეთს და ბოლომდე ქმრის გვარს ატარებდა.
ვფიქრობთ, მისი დაავადება ნერვიულობამ გამოიწვია. დედა ბევრს ეწეოდა. მაგრამ აჩიბადენში, სადაც დედა სამკურნალოდ დაგვყავდა, ერთმა ქალმა, რომელსაც ასევე სიმსივნე ჰქონდა, გვითხრა, ცხოვრებაში ერთი ღერი სიგარეტი არ მომიწევია, არც სასმელი მიმიღიაო.
დიაგნოზი 5 ივლისს დაუსვეს. ივნისიდან აწუხებდა ტკივილები. ძვალი ასტკივდა, რადგან მეტასტაზი ძვალში გავიდა. ტკივილები რომ დაეწყო, ექიმებმა გვითხრეს, ნევრალგიააო. ამ დაავადებას მკურნალობდნენ, მაგრამ რომ არ გაუარა, დიდი გამოკვლევა ჩაუტარეს. გვითხრეს, რომ, მაქსიმუმი, 6 თვიდან წელიწადნახევრამდე იცოცხლებდა. ოპერაცია არ გაუკეთეს, უკვე ღვიძლი ჰქონდა დაზიანებული. ქიმიოთერაპიის კურსი ჩაუტარეს, მაგრამ 6 თვეც ვეღარ იცოცხლა.
– ქალბატონი ნანა მუდმივად ტელეკომპანიებში მუშაობდა. პროფესიით ჟურნალისტი იყო?
თათა: დიახ. თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტის ტელეჟურნალისტიკის ფაკულტეტის პირველი გამოშვება იყო. 27 წელი ტელევიზიაში იმუშავა. "პირველ არხზე" გავიზარდე. სულ იქ ვიყავი. პროგრამების დირექტორი, საგანმანათლებლო და საბავშვო პროგრამების რედაქციაში პროდიუსერი გახლდათ. ვარდების რევოლუციისა და "ჩარეცხვების" შემდეგ თვითონვე წამოვიდა. მერე გარკვეული პერიოდი აჭარის ტელევიზიის ბორდის წევრი იყო. მერე "მაგთიკომში", "მაგთიტივის" პროგრამების მენეჯერად მუშაობდა. ერთი პერიოდი "მეცხრე არხის" პროგრამების დირექტორი იყო. რაც თავი მახსოვს, ბევრს მუშაობდა. ტელევიზიაში წყნარი გრაფიკი არ არსებობს. ღამეებსაც ხშირად ათევდა სამსახურში.
ეთერში ჯდომას ვერ იტანდა. თუ თავის არიდება შეეძლო, ყოველთვის არიდებდა. დოკუმენტურ ფილმებს აკეთებდა, "დრო და ადამიანები" ერქვა, სადაც ხმასაც თავად ადებდა და ტექსტსაც თვითონ წერდა. პიროვნებებზე აკეთებდა თითო ფილმს და მანამდე იმ პიროვნების გარშემო უამრავ რამეს კითხულობდა.
რუსუდანი: ამერიკაში ვცხოვრობ და იქ რომ ვუყურებ დოკუმენტურ ფილმებს, ისეთ დილეტანტურ დონეზეა გაკეთებული, გაოგნდებით. ნანა კი ძირფესვიანად სწავლობდა იმ პიროვნებას, ვისზეც გადაცემა უნდა გაეკეთებინა. თვითონ ნანა იყო ღრმა და უჭკვიანესი პიროვნება. თავმდაბალი და მშრომელი გახლდათ. ვეუბნებოდი, გენიოსი ხარ–მეთქი და მაჩუმებდა. არც ვიცი, ეს გადაცემა კიდევ არის თუ არა შემორჩენილი არქივში.
– ბლოგების წერა როდის და როგორ დაიწყო?
თათა: ბლოგების წერა მაშინ დაიწყო, როცა ბებო ავად იყო. ბებიაჩემს ალცეიმერი ჰქონდა. ეს არის ყველაზე საშინელი დაავადება, რაც კი ცხოვრებაში მინახავს. ახლა ვხვდები, ეს როგორი საშინელი გადასატანი იყო დედაჩემისთვის. მე მისი ექვსთვიანი ავადმყოფობა ძლივს გადავიტანე, ბებო კი წელიწადნახევარი იყო ცუდად. გონება აბსოლუტურად არეული ჰქონდა. მე და ჩემი ძმაც ვეხმარებოდით, მაგრამ დედა ცდილობდა, ჩვენთვის ეს ყველაფერი აერიდებინა. ყველაზე მძიმეს, რაც ბებოს მოვლას ეხებოდა, თვითონ აკეთებდა.
ბებოს ამბავმა დედაზე ძალიან იმოქმედა. ეტყობა, ამ სიტუაციიდან გამოსავალი ბლოგების წერაში იპოვა. როცა დედა გარდაიცვალა და მე ეს ამბავი "ფეისბუქზე" სტატუსად დავწერე, მაშინ მივხვდი, როგორ უშველა ამან დედას თავის დროზე. ბებო რომ გარდაიცვალა, მერე აღარ წერდა. მაშინ დაუკავშირდა მაკო ჯანჯიბუხაშვილი და უთხრა, მოდი, წიგნად გამოვცეთო.
რუსუდანი: დედაჩემის გამო რაც გადაიტანა, სწორედ იმან ამოხეთქა ამ ბლოგებში. ისეთი საინტერესო ნააზრევია, ნანას ვეუბნებოდი, არ შეიძლება ეს ყველა ენაზე არ ითარგმნოს–მეთქი. თითქოს ფიქრობ, რომ მარტივადაა გადმოცემული ყველაფერი, მაგრამ ჩვეულებრივ ადამიანს გაუჭირდება ასე გადმოსცეს ესა თუ ის შეგრძნება.
ახლა იმაზეა საუბარი, რომ სხვა სტატუსებიც აიკინძოს და მთლიანი წიგნი გამოვუშვათ. ნანას საოცარი იუმორის გრძნობა ჰქონდა. მის სტატუსებზე ბევრს იცინოდნენ. მისი ფეისბუქმეგობრები წერენ, რომ მათთვის სოციალური ქსელი უნიათო და უინტერესო გახდა. 29 ოქტომბერს ბოლო სტატუსი დადო. 30–ში უკვე ძალიან ცუდად გახდა და მას მერე ვეღარც დაწერა.
თათა: უამრავი ადამიანი მიკავშირდება, ისეთებიც, ვინც დედას საერთოდ არ იცნობდნენ და მწუხარებას გამოთქვამენ. ერთი ქალი დამიკავშირდა ბათუმიდან, რომელიც პირადად არ იცნობს, მაგრამ ისე გლოვობს, ვერ გადმოგცემთ. მისი ყველა პოსტი დედაჩემს ეძღვნება.
– ქალბატონო რუსუდან, თქვენზე წერდა, ჩემი და ამერიკიდან ჩამოვიდა და ნახავთ, თუ ფეხზე არ დამაყენებსო.
რუსუდანი: კი, მაგრამ, სამწუხაროდ, ვერაფერი ვუშველე.
– ოჯახში როგორი იყო?
რუსუდანი: სისუფთავის გიჟი იყო. ვეუბნებოდი, ისეთი ქანდაკება უნდა დაგიდგა, სადაც ერთ ხელში ცოცხი და მეორეში იატაკის ჯოხი გეჭირება–მეთქი. კერძების მომზადება არ უყვარდა, მაგრამ რასაც აკეთებდა, ძალიან გემრიელი გამოსდიოდა. მყუდრო და კომფორტულ სახლში ცხოვრობდა. სულ შრომაში იყო.
თათა: 12 წლის ვიყავი, ჩუტყვავილა რომ დამემართა. საშინელი დრო იყო, "კერასინკების" პერიოდი. ბებიაჩემის დასთან ვიყავი, რადგან მასთან იყო ყველაზე კარგი სითბო და დაწოლის საშუალებაც. დედაჩემმა მაშინ შვებულება აიღო. არადა 24 საათი მუშაობდა, რომ გამოვეკვებეთ მაინც. დღესაც მახსოვს, როგორი ჩახოხბილი გამიკეთა. ჩემი ავადმყოფობა მთელ ოჯახს საშინლად ახსოვს. მე კი საოცრად კარგად მაგონდება, რადგან დედა სახლში იყო.
რუსუდანი: ახლაც, ავად რომ იყო, ერთი სული ჰქონდა, როდის გავიდოდა სამსახურში. ვერ ისვენებდა, სულ კომპიუტერთან იჯდა და წერდა. წერისას ძვალი სტკიოდა, მაგრამ მაინც არ ჩერდებოდა.
ნანა 5 წელი არ მყავდა ნანახი. რომ ჩამოვედი, ცუდად იყო. მერე კარგად გახდა. როგორც ექიმები გვეუბნებოდნენ, კარგად არ უნდა გამხდარიყო, მაგრამ ღმერთმა ერთად ყოფნის 3 თვე გვაჩუქა. ისე კარგად იყო, ექიმებსაც უკვირდათ. ონკოლოგმა გვითხრა, ეს უფლის უდიდესი წყალობაა, რომ დადის და კარგად არისო. ისეთ სტადიაში იყო მისი დაავადება, 3 თვეც რომ იშვიათად ცოცხლობენ. ნანა კი დადიოდა, ლაპარაკობდა, ქუჩაშიც დავდიოდით ერთად. მხოლოდ ბოლო 10 დღე იყო ცუდად. ვფიქრობ, თავისი დიაგნოზის შესახებ იცოდა, მაგრამ არ იმჩნევდა. მომავალზე დიდი ხალისით საუბრობდა.
თათა: ის, რომ დედა და მამა ჩემს შვილებს ვერ ნახავენ, საშინელებაა. აქამდე წარმოდგენილი მქონდა, ჩემი შვილი მათი ზეგავლენით როგორი ჩამოყალიბდებოდა. ის, რომ ჩემი შვილები ისე უნდა გაიზარდონ, რომ არც იცოდნენ, ვინ იყვნენ მათი ბებია–ბაბუა... ამ რეალობისთვის თვალის გასწორება მიჭირს. ახლა ისღა დამრჩენია, რაც დედამ გვასწავლა, ის ღირებულებები მე და ჩემმა ძმამ ჩვენს შვილებს გადავცეთ, ვასწავლოთ. მაგალითად, ის, რომ როცა საჭიროა, პირადი ინტერესები გვერდზე უნდა გადადო; ის, რომ ყოველთვის უნდა დაეხმარო სხვას და იყო გახსნილი ადამიანი. მარტივი ჭეშმარიტებები ყველამ ვიცით, მაგრამ დედაჩემი ყოველდღიურად გვიმეორებდა, რომ უნდა იყო კეთილი, სხვებს კარგად უნდა მოექცე და ამის მაგალითსაც ყოველდღე გვაჩვენებდა. იშვიათად, რომ უბრალო, ყოფით პრობლემაზე გველაპარაკა. ამ ყველაფერს რომ ჩემს შვილს ვასწავლი, ამ პრინციპებში მაინც იცოცხლებს ის.
რუსუდანი: ნანას საოცრად უნდოდა შვილიშვილი. უამრავ ადამიანს ისე ეხმარებოდა, ოჯახის წევრებმა არაფერი იცოდნენ. უამრავ გაჭირვებულს უხდიდა კომუნალურ გადასახადებს და მათთვის საჭმელს ყიდულობდა.
თათა: მისი ბანკის ანგარიშებზე შევედით და უამრავ ანგარიშზე აქვს გადარიცხული თავისი კუთვნილი ფული. გარშემო ვისაც უჭირდა, ყველას ეხმარებოდა. ამბობდა ხოლმე, უფრო ადვილია ფინანსურად დაეხმარო, ვიდრე დრო დაუთმოო. წუხდა, სწორად არ ვიქცევი, წესით, უნდა მივდიოდე, ველაპარაკებოდე, მის გვერდით ვიყოო.
...
ნანა ზარდიაშვილმა შვილებს ანდერძი მთელი "ფეისბუქისთვის" საჯაროდ დაუტოვა. ქალ–ვაჟის დედამ ორივე შვილს ერთი და იგივე მისწერა:
"წადი, შვილო, გზაჯვარედინზე და დადექი და დაფიქრდი. არ წახვიდე იქით, სადაც წარმატებაა და არ წახვიდე იქით, სადაც კარიერაა. დაგიფაროს ღმერთმა, შვილო, ორივესგან. წარმატების ბულემიისგან და თანამდებობის ბულემიისგან, ორი მონობისა და ორი გაუმაძღრობისგან. და არ წახვიდე იქით, სადაც სიღატაკეა და სადაც სიმდიდრეა, რადგან ორივე ყოველდღიურობას გაგიქრობს, შვილო. წადი იქით, სადაც ყოველდღიურობაა და მოკრძალებული კეთილდღეობა – მარტივი, ნათელი სიხარულებით. დაგლოცავ, შვილო!".
რუსუდან ადვაძე, ჟურნალი სარკე 


Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

სიახლეები
დღის სიახლეები
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს

Alternative content

1521528
1521728 online